اتاقی از آن خود

من با یک نخ نازک به زندگی وصل بودم: وجود تو .. تو اون نخ نازک رو تبدیل به یک طناب محکم کردی، منو به زندگی گره زدی؛ بعد خودت طنابو پاره کردی! حالا با زخم طناب تو روی تمام وجودم ته ته چاهم عزیزم! ..

من با یک نخ نازک به زندگی وصل بودم: وجود تو .. تو اون نخ نازک رو تبدیل به یک طناب محکم کردی، منو به زندگی گره زدی؛ بعد خودت طنابو پاره کردی! حالا با زخم طناب تو روی تمام وجودم ته ته چاهم عزیزم! ..

سلکشن موزیک‌های محبوبم از سریال off campus ⤴️👀

بله‌. یه‌وقتایی با مستی از غم فرار می‌کردیم. حالا تو مستی با غم قرار می‌ذاریم.

شاید فکر کنی دووم آوردن قوی‌ترت می‌کنه؛ اما این رها کردنه که بهت قدرت می‌‌ده.

‏جنگ تو خاورمیانه شده مثل روتین پوستی قبل خواب.

کاش با این لاو لایف کویری که داری نشینی سریال off campus ببینی زن! اونم توی دوران تخمک‌گذاریت 😭😆

بعضی زخم‌ها خوب نمی‌شوند؛ فقط در شخصیت آدم حل می‌شوند.

زندگی کلا ماهیت جالبیه؛ اول بهت یک باور می‌ده و بعد همه‌ی تلاشش رو می‌کنه اون باور رو در تو بشکنه.

‏مرگ مکالمه با کسی که دوستش داری، خیلی عذاب‌آوره. : روژین

وقتی مدت طولانی (طولانی یعنی چقدر؟ نمی‌دونم. مثلا یک سال و گاهی چند سال!) در یک "رابطه‌ی مبهم" هستی، رابطه هم راکد شده و حس می‌کنی پارتنر عزیز، تو رو در ابهام نگه داشته و جایگاهت در رابطه هنوز روشن نیست، خب واقعیت اینه که ابهامی وجود نداره. همه‌چیز واضحه، حتی اگر گرفتار فریبکاری‌های دیگری شدی، چون طولانی شده، دیگه مبهم نیست. رابطه‌‌‌‌ی مورد انتظارت شکل نگرفته. اما اگر مایلی این چیزِ واضح رو همچنان "مبهم" بدونی، شاید میلی درون خودت هست که دوست داره پذیرفتن واقعیت رو به تعویق بندازه. از رابطه و اون پارتنر نازنین، مهم‌تر اینه که بری در خودت جستجو کنی، و ببینی چرا به چنین وضعیتی می‌گی "مبهم"؟ دیگران با هر شخصیتی میان و می‌رن، اما من با شخصیت و خصلت‌های خودم یک عمر قراره زندگی کنم. ما گاهی حقیقت رو که جلوی چشممونه نمی‌بینیم، چون نمی‌خوایم‌ یا آماده نیستیم "پیامد‌های" پذیرفتن رو تحمل کنیم. به‌هرجهت کلی‌نویسی در باب این چیزها سختی‌‌های خودش رو داره و این متن رو هم کلی ببینید _ دهاز @nabayad_m

‏بچه‌ها من تو اون جنگی که راجع بهش با هیچ‌کس حرف نزده بودم باختم.

‏هر وقت مراسم اسکاره یا مثلا المپیک و جام جهانی و غیره تو دنیا برگزار میشه حسم بیشتر از همیشه اینجوریه که عباس معروفی می‌گفت: ‏تمام مردم جهان زندگی می‌کردند و ما، فقط داشتیم زنده می‌ماندیم.