آوخ

در روزهای پیش‌رو، از حضور در مجاورت اماکن نظامی، سیاسی، نیروگاه‌ها و پتروشیمی‌ها اجتناب بفرمایید. @iliaen

-

برای یک کوئیر ایرانی هیچ زمانی مثل حالا دلایل آشکار و عقلانی برای امید داشتن وجود نداشته.

دیگه کسی بعنوان یه همجنسگرا توی این شرایط امید به زندگی عادی و آینده داره؟ وضعیت کشور یه طرف، وضعیت کامیونیتی ناسالم تاکسیک خودمون یه طرف. خیلی عجیبن.

دیگه کسی بعنوان یه همجنسگرا توی این شرایط امید به زندگی عادی و آینده داره؟ وضعیت کشور یه طرف، وضعیت کامیونیتی ناسالم تاکسیک خودمون یه طرف. خیلی عجیبن.

پروپاگاندای حکومت ویشی در فرانسهٔ اشغالی علیه مقاومت فرانسه و متفقین. پیام با ساختن یک فضای آخرالزمانی شروع می‌شه: «شب، ناامیدی، پرندگان مرگ» بعد با احساسی‌کردن فضا، سعی می‌کنه از قربانی‌ها سمبل معصومیت بسازه: «باغ‌ها، خانه‌های ساده، درخت‌های شکوفه‌زده» بعد با کشوندنِ پای میراث فرهنگی، اهرم احساسی رو قوی‌تر می‌کنه: «کلیسا، موزه، محله‌های قدیمی» - یعنی این حمله فقط آدم نمی‌کشه، داره تمدن و هویت فرانسه رو هم نابود می‌کنه. بعد در نقش یک پدر دلسوز اما آزرده وارد می‌شه: «من قبلاً هشدار داده بودم، من می‌دونستم ولی شما گوش ندادین» و در آخر، لحن عوض می‌شه؛ تمسخر و تهدید میاد وسط تا پیام اصلی رو بگه: «شما دارید کشور رو به سمت جنگ داخلی می‌برید. منتظر بودین بیان آزادتون کنن، براشون گل ببرید، اما فعلاً صبر کنید. به‌جای پرچمِ پیروزی، به پارچه‌ی عزا نیاز پیدا می‌کنید؛ به‌جای گلی که به آزادکننده‌هاتون بدین، گل برای قبر مرده‌هاتون لازم می‌شه». دو تصویر رو کنار هم می‌ذاره: یه پرچم رنگی و یه کفن سفید، یه دسته‌گلِ استقبال و یه دسته‌گلِ روی قبر، و می‌ذاره این دو تا رو تو ذهنت مقایسه کنی، که یه تهدیدِ روانیِ حساب‌شده‌ست.

اما به من بگو: گورت کجاست تا ابریشمی از کلمات بر آن بریزم #رضا_براهنی ۱۴۰۵/۴/۲۸ @Aaavakh

ای نهان‌گشته از چشم منِ بی‌یار! ای تنها مردی که جنون «اوفیلیا»ی «هملت» را داشتی! ای غرقه در مرداب‌های ساکت، در برگ‌های پائیز، در شبه‌جزایر متروک، در بهمن‌های فروریخته، در دریاچه‌های نمک، در تپه‌های طاسیده، در آشیانه‌های پرنده، در آسمان‌های بی‌ستاره، در خورشیدهای بی‌مدار، در مهتابی‌های مشرف به خالی، در کوچه‌های تهی از قدم‌های عاشق! به مدد عشق از گور بیرونت خواهم کشید! #رضا_براهنی ۱۴۰۵/۴/۲۸ @Aaavakh

بنویسید. http://t.me/HidenChat_Bot?start=857633190

شاید حقیقت آن دو دست جوان بود، آن دو دست جوان که زیر بارش یکریز برف مدفون شد و سال دیگر، وقتی بهار با آسمان پشت پنجره همخوابه می‌شود و در تنش فوران می‌کنند فواره‌های سبز ساقه‌های سبکبار شکوفه خواهد داد... #فروغ_فرخزاد ۱۴۰۵/۴/۲۶ @Aaavakh

واکنش‌گرایی، ما را خواهد کُشت اگر کُنش‌گرا نباشیم. یک حاکمیت، یک نهاد آموزشی یا یک سازمان دولتی چه می‌تواند کند اگر تمام دانشجویان همزمان خوابگاه‌ها را ترک کنند و به خانه خود بازگردند؟ چه کسی را می‌توانند بازخواست کنند وقتی همه به صورت همزمان یک اقدام را انجام می‌دهند؟ خوابگاه‌ها را ترک کنید، متحد و پشت به پشت هم باشید و یکبار برای همیشه به اینکه آنان برای زندگی و جان دانشجویان و دانش‌آموزان تصمیم بگیرند پایان دهید. باهم‌ #یک_حیاط_پر_از_سپر_انسانی را تمام کنیم. @iliaen

من از یادت نمی‌کاهم اگه سنگم بباره. ۱۴۰۵/۴/۱۳ @Aaavakh

آیا حق این را دارم که تو رو سیاوش بنامم؟ ۱۴۰۵/۴/۱۰ @Aaavakh

_

هنوز نامی برای خود انتخاب نکرده بودی. این را خانواده‌ات اذعان کرد و من روزها است که به نام احتمالی‌ که قرار بود از آن تو شود فکر می‌کنم. موردعلاقه‌هایت برای اسم آینده‌ات چه بود؟ شب‌ها قبل خواب با چه نام‌هایی خود را تصور می‌کردی؟ آیا توانسته بودی در ذهنت به یک نام بخصوص برسی؟ کاش می‌فهمیدم، کاش می‌دانستم. حالا من با این بی‌نامی‌ات چه کنم؟ با چه نامی بنویسمت؟ ۱۴۰۵/۴/۶ @Aaavakh

هیچ پرچم رنگین‌کمانی جز در دستان هموطنانت برایت بالا نرفت سمانه. هیچکس نامت را جز هموطنانت فریاد نزد سمانه. هیچکس نگفت که تو توسط اشغالگران میهنت به خاک افتادی جز هموطنانت سمانه. شیر و خورشیدی که در سینه داشتی به افتخار شجاعتت بر سر و دوش هیچکس در رژه‌های افتخار انداخته نشد سمانه. هیچ جنبش رنگین‌کمانی برای آرمانت اعلام همبستگی نکرد سمانه. آخ سمانه! فخر و اعتبار ما، چراغ راه و امید ما؛ می‌بینی؟ می‌بینی چطور در شکوه اساطیری‌ات تنهایی؟ این جماعت بی‌خبر و غرق در توهم دانایی، چطور می‌توانند حتی نزدیک به قامت بلند تو شوند؟ تویی که به سرو میمانی. نتوانستند، نمی‌توانند و نخواهند توانست و حقانیت تو نیازمند هیچ یک از آنان نیست. ۱۴۰۵/۳/۳۱ @Aaavakh

هیچ پرچم رنگین‌کمانی جز در دستان هموطنانت برایت بالا نرفت سمانه. هیچکس نامت را جز هموطنانت فریاد نزد سمانه. هیچکس نگفت که تو توسط اشغالگران میهنت به خاک افتادی جز هموطنانت سمانه. شیر و خورشیدی که در سینه داشتی به افتخار شجاعتت بر سر و دوش هیچکس در رژه‌های افتخار انداخته نشد سمانه. هیچ جنبش رنگین‌کمانی برای آرمانت اعلام همبستگی نکرد سمانه. آخ سمانه! فخر و اعتبار ما، چراغ راه و امید ما؛ می‌بینی؟ می‌بینی چطور در شکوه اساطیری‌ات تنهایی؟ این جماعت بی‌خبر و غرق در توهم دانایی، چطور می‌توانند حتی نزدیک به قامت بلند تو شوند؟ تویی که به سرو میمانی. نتوانستند، نمی‌توانند و نخواهند توانست و حقانیت تو نیازمند هیچ یک از آنان نیست. ۱۴۰۵/۳/۳۱ @Aaavakh