why me?

همیشه یادت باشه هر وقت حرفی واسه گفتن نداری؛ اجازه بده چشمات صحبت كنن!

تراپی اینجوریه که وقتی میری یهو می‌فهمی اون چیزی که یه عمر مردم بابتش ازت تعریف کردن، اختلال جدی محسوب میشه.

«عزیزِ من، از یاد مبر که هیچ‌چیز اعتبارِ چندانی برای تکیه کردن ندارد...»

می‌ترسم... از همه چیز، از هر آنچه هست و از هر آنچه نیست. می‌ترسم از بودن در کنار دیگران، از نگاه‌ها، از قضاوت‌ها، از اینکه میان جمع باشم و باز هم احساس تنهایی کنم. می‌ترسم از تنهایی، از سکوتی که مثل دیواری بلند مرا از جهان جدا می‌کند. می‌ترسم از خودم؛ از آن‌چه هستم و از آن‌چه ممکن است در آینده بشوم. از چهره‌ای که هر روز در آینه می‌بینم و دیگر برایم آشنا نیست. از آرزوهایی که در نیمه راه رها می‌شوند، و از رویاهایی که هرگز فرصت رسیدن به آن‌ها را نمی‌یابم. گاهی حس می‌کنم درونم پر از سایه است، سایه‌هایی که نه می‌شود ازشان گریخت، نه می‌شود با آن‌ها ساخت. هر تلاش برای رهایی، مرا بیشتر در بند می‌کشد؛ هر قدمی به جلو، انگار سقوط است. خسته‌ام از این جنگ، از تکرارِ هر روزِ اضطراب و دلهره. از این‌که نمی‌دانم چه می‌خواهم، از اینکه هر بار که می‌خواهم بفهمم، درونم صدایی می‌گوید: “نترس”، اما همان صدا، با هر طنینش، ترسم را بیشتر می‌کند. شاید ترس، تنها چیزی‌ست که هنوز در من زنده است. چیزی که مرا به یاد می‌آورد، که هنوز اینجا هستم، هنوز حس می‌کنم، هنوز تمام نشده‌ام. و شاید همین، تلخ‌ترین آرامش دنیا باشد.

و یادتون باشه هیچوقت به هیچکس کاملا اعتماد نکنید 🤓

بعدا میفهمی بعضی از آدما حتی در حد یه آشنایی ساده‌م ارزش نداشتن پس الان الکی غصه نخور میگذره و عادی میشه 🤍