ONE

تو برای خلق زیباترین لحظه‌ها آفریده شده‌ای!.... @oneonee

بارانِ گیلان عجیب می‌بارد؛ انگار می‌خواهد تمام غبارها را بشوید و زمین را از نو نفس‌تازه کند. اینجا، در دلِ مرکزِ روزانه اتیسم، میانِ دنیای رنگین و بی‌تکلفِ بچه‌ها، امروز هوای دیگری جریان داشت. یک مادرِ مهربان، با یک دیگ آشِ رشته‌ی داغ، آمد تا بی‌هیچ کلامی یادمان بیندازد که امید، یک تئوریِ دور از دست نیست؛ امید همین‌جاست، در میانِ همین روزمرگی‌های ساده و آدم‌های بی‌آلایش لانه کرده است. زندگی همین است؛ در اوجِ باران و سرما، ناگهان عطرِ مهربانی می‌پیچید و دلت را قرص می‌کند که جهان هنوز هم چقدر برای دوست داشتن جا دارد. امید، ساختنِ همین گرمای کوچک است در دلِ سردترین روزها. امید، انعکاسِ خنده‌ی بچه‌هایی است که با تمام محدودیت‌ها، به ما درسِ خالصانه‌ترین شکلِ زیستن را می‌دهند. زندگی را باید با همین طعم‌های ساده، با همین دل‌خوشی‌های کوچک و با قلبی روشن نفس کشید. جای همه‌ی شما، زیر این باران و کنار این سفرۀ پرمهر، حسابی خالی... 🌱✨ @oneonee

این جنس هم‌صحبتی‌ها و اظهارنظرهای عمیق، زندگی رو زیباتر و قابل‌فهم‌تر می‌کنه. اینکه کسی بیاد و از زاویه‌ای که شاید خودت ندیدی، نوری به موضوع بتابونه....💫🌱🙏

فرشته عزیز نوشته زیبای شما در مورد بیداری شب و جابجایی گلدان‌ها را برای دوستی فرستادم در جواب برایم نوشت👇👇👇 📌✍ برای فروغ عزیزم؛ دربارهٔ گلدان‌ها و آدم‌ها سلام و مهر نوشتهٔ دوستت را با دقت خواندم. چه زیباست که گاهی یک اتفاق ساده در گوشه‌ای از حیاط، دریچه‌ای به سوی تأملی عمیق دربارهٔ زندگی باز می‌کند. جابه‌جایی چند گلدان، کاری معمولی و شاید پیش‌پاافتاده به نظر برسد، اما وقتی کسی با نگاهی دقیق‌تر به آن می‌نگرد، می‌تواند از دل همین اتفاق ساده، معنایی بزرگ بیرون بکشد. راستش را بخواهی، بیش از همه، این جمله‌اش در ذهنم ماند: «بزرگ‌ترین خطای ما در زندگی، ایستادگی کورکورانه در موقعیت‌هایی است که فصلشان تمام شده است.» چقدر این جمله تأمل‌برانگیز است! ما آدم‌ها گاهی چنان به مکان‌ها، آدم‌ها، خاطره‌ها و حتی رنج‌های خودمان وابسته می‌شویم که فراموش می‌کنیم زندگی همیشه در حال تغییر است. فصل‌ها عوض می‌شوند، آدم‌ها تغییر می‌کنند، رابطه‌ها شکل دیگری به خود می‌گیرند و گاهی آنچه روزگاری پناه و مأمن ما بوده، دیگر توان محافظت از ما را ندارد. بااین‌حال، فکر می‌کنم میان انسان و گلدان تفاوتی ظریف وجود دارد. گلدان را می‌توان برداشت و به گوشه‌ای امن‌تر منتقل کرد، اما آدم‌ها ریشه‌هایی دارند که همیشه با خودشان حمل می‌کنند؛ ریشه‌هایی از جنس خاطره، دلبستگی، تجربه، عشق و گاهی حسرت. به همین دلیل، جابه‌جایی برای انسان همیشه به سادگی جابه‌جا کردن یک گلدان نیست. گاهی باید از موقعیتی فاصله گرفت، اما نمی‌توان خاطره‌هایش را هم با خود置 گذاشت. گاهی باید مرز کشید، اما نمی‌توان یک‌باره احساسات را خاموش کرد. گاهی باید از جایی رفت، بی‌آنکه بتوان بخشی از وجود خود را که در آنجا جا مانده، با خود برد. شاید هنر زندگی همین باشد؛ اینکه بدانیم چه زمانی باید بمانیم و برای چه چیزی بجنگیم و چه زمانی باید از سر آگاهی، نه از سر شکست، جای خود را تغییر دهیم. البته من به یک نکتهٔ دیگر هم فکر می‌کنم: همهٔ زمستان‌ها برای خشکاندن ریشه‌ها نمی‌آیند. بعضی زمستان‌ها فرصتی هستند برای عمیق‌تر شدن ریشه‌ها، برای صبورتر شدن و برای اینکه بهار بعدی را با نگاهی تازه‌تر تجربه کنیم. گاهی هم پناه گرفتن در کنار یک دیوار امن، نه به معنای فرار از زندگی، بلکه به معنای مراقبت از امکان دوباره شکفتن است. و اما آن جملهٔ آغازین: «وقتی هنوز زنده هستم، حیفم می‌آید شب‌ها بخوابم. شب باید بیدار ماند...» این جمله هم برای من معنای خاصی دارد. شاید به همین دلیل است که بعضی شب‌ها، با وجود خستگی، دلم نمی‌آید چشم‌هایم را ببندم. شب برای من فقط فاصله‌ای میان دو روز نیست؛ گاهی خلوتی است که در آن می‌توان با خود خلوت کرد، موسیقی شنید، کتاب ورق زد، نوشت و به چیزهایی فکر کرد که در هیاهوی روز فرصت اندیشیدن به آن‌ها را نداریم. البته این را هم می‌دانم که بیدار ماندن از سر انتخاب با گرفتار شدن در دام بی‌خوابی تفاوت دارد. اولی گاهی لذت خلوت است و دومی می‌تواند رنجی فرساینده باشد. در پایان، می‌خواهم بگویم چه خوب است آدم در زندگی دوستانی داشته باشد که از یک جابه‌جایی سادهٔ گلدان‌ها، دریچه‌ای به سوی اندیشیدن باز کنند؛ دوستانی که با نوشته‌هایشان آدم را به مکث وامی‌دارند و کمک می‌کنند جهان را کمی متفاوت‌تر ببیند. فروغ جان، از اینکه این نوشته را با من به اشتراک گذاشتی ممنونم. از اینکه به فکر خواب و آرامشم هستی نیز سپاسگزارم. توصیه‌ات دربارهٔ مراجعه به پزشک را هم جدی می‌گیرم. می‌دانم که مهربانی گاهی در همین دل‌نگرانی‌های کوچک خودش را نشان می‌دهد. راستی، امیدوارم گلدان‌های دوستت زمستان را به سلامت پشت سر بگذارند و بهار آینده، با شکوفه‌هایشان پاسخ این همه مراقبت را بدهند. و امیدوارم ما آدم‌ها هم یاد بگیریم پیش از آنکه سرمای روزگار ریشه‌هایمان را بلرزاند، پناهی از جنس آرامش، مهربانی و دوستی برای خودمان پیدا کنیم. 1405.0

حقیقتا با دیدن کلیپ اشک ریختم😭 اون دانش آموز از سر استیصال، آخرین و تنهاترین راهِ نجاتش را روی یه تکه کاغذی به دوستش داد . معلم نه تنبیه ش کرد. نه کاغذ رو پاره کرد، نه اونو بازخواست کرد. بهش یه صفرِ بزرگ هم نداد. تحقیرش هم نکرد. معلم‌آگاه درک کرد که این یه تقلب نیست وروی اون صندلی یک «متخلف» ننشسته کسی نشسته که فریاد کمک سر داده.و بهترین پاسخ رو بهش داد: من تو رو دیدم. من دردِ تو رو فهمیدم. من تو رو در این طوفان تنها نمی‌گذارم....🌱 بزرگترین درس : گاهی باید قانونِ خشک رو زیر پا گذاشت تا قلبی زنده بمونه.💫 و بی شک اون دانش آموز تا آخرین روزِ عمرش توی خاطرش میمونه که وقتی در بن‌بستِ دنیا گیر افتاده بود، دستی مهربان، بدون هیچ منت و سرزنشی، به او پناه داد....🫂❤️ @oneonee

زندگیِ من خلاصه شده توی یک ترازوی قشنگ: یک طرف این آفتابِ دلبرِ آسمون، یک طرف هم گرمی محبت شما دوستان ماهم🤗🌱💫 @oneonee

دلم می‌خواد به تک تکتون بگم «تی بلا می سر» که انقدر ماهید...🤗❤️

با این آهنگ و این آفتاب، امروز دیگه بهونه نداریم! ☀️ بریم حالِ خوب رو خودمون بسازیم؛ غم هم اگه پیداش شد، آدرس اشتباهی اومده✌️😁 @oneonee

توی آفتاب دلبر امروز، قشنگ چسبید...🤗

هوا که کم‌کم رو به سردی می‌رود، دست به کار می‌شوم و جای گلدان‌هایم را عوض می‌کنم؛ آن‌ها را از میانه‌ی بی‌دفاع باغچه، می‌کشم سمت امنِ دیوار. باران کمتر رویشان تازیانه می‌زند، برف اگر بیاید روی سرشان آوار نمی‌شود و باد پاییز و زمستان، تنشان را نمی‌لرزاند. سرما هست، زمستان کار خودش را می‌کند، اما پناه گرفتن کنار این حصارِ محکم، تاب‌آوردن سوز را ممکن می‌سازد. مدت‌هاست به این جابه‌جایی ساده نگاه می‌کنم و می‌بینم قصه فقط داستان گُل و گلدان نیست؛ ما آدم‌ها هم دقیقاً همین هستیم، یا بهتر بگویم، «باید» همین باشیم. بزرگ‌ترین خطای ما در زندگی، ایستادگیِ کورکورانه در موقعیت‌هایی است که فصلشان تمام شده است. وقتی فضای یک رابطه، یک محیط یا یک شرایط رو به سردی می‌رود، ماندن در همان نقطه‌ی قبلی شجاعت نیست؛ فرسایش است و یخ زدن. طبیعت با ظرافت به ما درس بقا می‌دهد: برای سالم ماندن، باید به وقتش جایت را تغییر بدهی. گاهی برای جان سالم به در بردن از زمستان‌های روزگار، باید چند گام به عقب برداری؛ نه برای تسلیم شدن، بلکه برای تکیه زدن به دیواری امن. این دیوار می‌تواند یک فاصله‌گذاریِ به‌موقع از آدم‌های مسموم باشد، یک مرزگذاریِ قاطع در روابط، یا خلوتی امن برای محافظت از روح و روانمان. قرار نیست باد و بوران متوقف شود؛ جهان کار خودش را می‌کند و فصل‌های سردِ زندگی ناگزیرند. اما راز سلامت عبور کردن از این روزهای سخت در یک چیز خلاصه می‌شود: هوشمندی برای پناه گرفتن، شناختن مرزها، و جابه‌جاییِ به‌هنگام، پیش از آنکه نخستین یخبندان ریشه‌هایمان را بخشکاند....🌱💫 @oneonee

دلم نمی‌آید که شب را رها کنم و همین‌طوری بخوابم. شب قشنگ است. وقتی هنوز زنده هستم، حیفم می‌آید شب‌ها بخوابم. شب باید بیدار ماند....💫🌱 @oneonee

متن این ترانه مانیفستِ یه روحِ بیدار، شاکر و رهاست که اعلام میکنه: تا وقتی خدا با منه، هیچ طوفانی نمی‌تونه فانوسِ دلخوشی‌هام رو خاموش کنه...🌱💫👏 @oneonee

تقدیم به همه حال خوب ها و همه اونایی که منتظر حال خوب ترند: حال من خوبست هم امروز هم دیروز هم فردا حال من خوبست هم در اوج هم پایین هم بالا حال من خوبست هم در تب هم در شب هم سرما حال من خوبست هم در آب هم ساحل هم گرما حال من خوبست هم رفته هم مانده هم پویا حال من خوبست هم خشکی هم جنگل هم دریا حال من خوبست با یادت صد شکرت ای خدا...💫🌱 @oneonee

بی ذوق نباشین؛ برای نوری که میفته توی خونتون برای گلبرگ جدید گلتون... برای اتفاقای کوچیک زندگیتون ذوق کنین اینجوری زندگی براتون خیلی قشنگتر میشه...🤗💫🌱 @oneonee

گاهی طبیعت آرام ترین شکل هنره....🤗🌱 @oneonee