📚 Ibratli Hikoyalar 📚

Открыть в Telegram

Хаётий ва Ибратли ҳикоялар... Хикматлар хазинаси... Инсон такдирини аччик синовлари... Hamkorlik va reklama uchun 👇👇 @Bronzam . . . . . .

Больше

Сеть:📚 Ibratli Hikoyalar 📚Узбекистан3 857 Религия и духовность3 818...

📈 Аналитический обзор Telegram-канала 📚 Ibratli Hikoyalar 📚

Канал 📚 Ibratli Hikoyalar 📚 (@ibratli_sozlar) языкового сегмента Узбекский является активным участником. Сейчас сообщество объединяет 20 817 подписчиков, занимая 3 818 место в категории Религия и духовность и 3 857 место в регионе Узбекистан.

📊 Показатели аудитории и динамика

С момента создания невідомо проект демонстрирует стремительный рост, собрав аудиторию из 20 817 подписчиков.

Согласно последним данным от 02 июля, 2026, канал показывает стабильную активность. За последние 30 дней изменение числа участников составило -557, а за последние 24 часа — -27, при этом общий охват остаётся высоким.

Статус верификации: Не верифицирован
Уровень вовлечённости (ER): Средний показатель вовлечённости аудитории составляет 12.18%. В первые 24 часа после публикации контент обычно набирает 8.43% реакций от общего числа подписчиков.
Охват публикаций: В среднем каждый пост получает 2 537 просмотров. В течение первых суток публикация набирает 1 755 просмотров.
Реакции и взаимодействия: Аудитория активно поддерживает контент: среднее количество реакций на один пост — 21.

📝 Описание и контентная политика

Автор описывает ресурс как площадку для выражения субъективного мнения:
“Хаётий ва Ибратли ҳикоялар... Хикматлар хазинаси... Инсон такдирини аччик синовлари... Hamkorlik va reklama uchun 👇👇 @Bronzam . . . . . .”

Благодаря высокой частоте обновлений (последние данные получены 03 июля, 2026) канал поддерживает актуальность и высокий уровень охвата публикаций. Аналитика показывает, что аудитория активно взаимодействует с контентом, что делает его важной точкой влияния в категории Религия и духовность.

20 817

Подписчики

-2724 часа

-2027 дней

-55730 день

2 537

Просмотры поста

~ 1 75524 часа

~ 1 99848 часов

12.18%

Коэффициент вовлеченности

~ 18

Постов в день

Ads index

beta

Архив постов

20 817

- Гулширин, сизга нима булди? - Даврон узини жувон томон отди. Аммо Гулширин жавоб бер-мади. У хеч нарсани эшитмас, гуе еруг дунедан буткул узилиб колганди...Зум утмай етиб кел-ган "Тез ердам" шифокори аелнинг юрак ури-шини текшириб, афсус билан бош чайкади: - Юрак уриши деярли сезилмаяпти... У негадир узини енгил хис этарди. Танаси пар каби енгил эди. У екдан бу екка югураетган, йи-глаетган тикувчи кизларни куриб ажабланди: "Улар нега бунча хафа?" Куларидан еш окаетган Даврон, ок халат кийган шифокорлар...Улар кимнингдир атрофида парвона эди. Гулширин улар орасидан енгилгина ериб утди. Кизик, хеч ким уни сезмади. Хамманинг нигохи ерда етган аелда эди. "Ким экан бу аел" - Гулширин пастда етган аелга каради-ю...Ахир, бу аел узи-ку?! Нега хамма уни ураб олган? "Улдимми?" - шун-дай уй йилт этди хаелида. "Одам улса рухи та-насидан чикиб кетади, дейишарди. Демак, улибманда..." Бу ерда тургиси келмади. Нима-дир, кандайдир куч уни номаьлум маьволарга чорларди. Биргина истак уни юксак-юксаклар-га олиб учди. Кизик, уни хеч кандай тусик уш-лаб кололмади. Тош деворлар орасидан осон-гина сизиб утди. Узок утди. Тоглару дарелар, урмонлару боглар устидан учиб утди. Атрофи-да сон-саноксиз шаффоф хилкатлар учар, унга хайрихохлик билан жилмайишарди. Гапириш-маса-да Гулширин уларни масофадан туриб тушунарди. Нихоят, бекиес бир маконга етиб келди. Атроф шу кадар гузал эдики, у шу мако-нда колгиси келди. Шаркираб окаетган арик буйига бориб колди. Арикнинг нариги четида онаси билан отаси хомуш утиришарди. - Аяжон! Дадажон! Нихоят яна сизлар билан уч-рашдим. Сизларни шунчалик согингандимки: - Гулширин ота-онаси томон талпиниб, арикдан хатламокчи булди. - Тухта, бу томонга утма! - отасининг овози кат-тик жаранглади. - Сенга утиш мумкинмас! - Нега, дада? - йигламсиради Гулширин. Сизлар билан шу ерда колишни истайман. - Мумкин эмас, кизим, - бош чайкади онаси. - Бу ерга келишингга хали жуда эрта. - Сен кайтишинг керак! Буюрди дадаси. - Сен болаларинг учун кераксан! Улар сенсиз нима килишади? "Болаларим!" - Бу уйдан Гулширин сергаклан-ди. Ахир, улар хакида уйламабди-ку. Усиз Ма-дина ва Сарвар нима килишади? Мадина кеча-си унинг кулини ушлаб етмаса ухлай олмайди. - Кетишим керак! - оркага тисарилди у. - Кети-шим керак... - Гулширин, кизим, мана буни ол! - онаси унинг кулига оппок бир нарса тутказди. - Бу нима? - Гулширин онаси тутказган ок мато-ни ейди. Бу чакалокларнинг йургаги эди. Йур-гакдан таралаетгае нурдан кузлари камашиб кетди. - Аяжон, буни нега менга бердингиз? - хайрон колди Гулширин. - Ахир, болаларим аллакачон катта булиб колишган. Онаси индамади, унга жилмайиб бокди. - Энди кет! Яна бир лахзадан кейин кайтолмай-сан. Оркангга кайт! Кайт! - буюрди отаси. "Кайт! Оркага кайт!" - энди бу сузлар шундок-кина кулоги остида эшитиларди. Йук, бу отаси-нинг овози эмас. Бу сузларни Даврон айтает-ганди. У "Мен шу ердаман" деб айтмокчи булди аммо лабларини кимирлатолмади. Вужуди не-гадир огир эди. Кизик, атиги бир дакика олдин узини кушдан хам енгил хис килаетганди-ку? Бор кучини бериб, атрофдагиларни эшитаетга-нини билдирмокчи булди. - Каранглар, бармогини кимирлатди! Уз кузим билан курдим! - афтидан бу овоз хамшираники эди. - У сизни эшитди! Айтгандим-ку, комада булса хам эшитади деб, - Гулширин нотаниш эркак овозини танимади. - Гулширин, мени эшитяпсизми? - у Давроннинг овозини таниди. Кизик, Даврон йиглаяптими? Кузи юмук, шуури карахт булса-да, Давроннинг хафалигини сезли. Энди бор кучини киприкла-рига берди. Огир тош босгандек киприклари зурга очилди. Даврон у етган каравот енида чуккалаганча утирарди. Гапиришга холи йук эди, аммо бармоклари учини Давроннинг бармогига теккизди. - Гулширин?! - Даврон илкис у томонга бурилди Бирпасда палатага шифокорлар йигилишди. Улар Гулшириннинг юрак уриши, умумий ахво-лини текширишди. Жувон анча вактдан сунг тилга кирди.. - Каердаман? - суради курукшаган лабларини зурга кимирлатиб. У каерда етганини хамон англаб етмаганди. Билагига уланган узун рези-на ичакни куриб ниманидир тушунгандай бул-ди. Урнидан туришга уринди, аммо мажоли булмади.

20 817

чиларга кушилиб енма-ен ишларди. Мадина ва Сарварга Давроннинг ойиси караб турадиган булди. Даврон гох корхонага, гох уйга катнаб хар икки тарафдан хам хабар олиб турди. У Гулшириндан ташвишда эди. Гулширин ишга шу кадар шунгиб кетган эдики, овкатланиш у екда турсин, томогидан бир култум хам сув ут-мади. Чарчаса-да, узини ходимлар олдида те-тик курсатишга уринар, "кизлар, буш келманг-лар, буюртмани албатта вактида топширамиз" деб далда берарди. Айникса, тунги - учинчи сменада ишлайдиганларга кийин булди. Илгари сира бундай шароитда ишламаган ти-кувчиларнинг кузи уйку зурлик килиб юмилиб - юмилиб кетар, бошларини тикув машинаси сто-лига куйиб мизгиб олишарди. Уларга караб Гул-шириннинг ичи ачишди. - Кизлар, менинг хонамдаги диванда навбати билан бир-икки соат ухлаб олинглар. Сизлар дам олгунингизча мен ишлаб тураман, - деди. Шу гапни кутиб тургандек уч нафар тикувчи узини Гулшириннинг хонасига урди. Хонадаги дивану креслога узларини ташлаб кузларини юмиб олишди. - Кулимдан келмайдиган ишга уриндимми? - деди Гулширин уйчан, чарчокдан киртайиб кол-ган кузларини узокларга тикиб. Менинг кайсар-лигим жабрини бошкалар тортишяпти. - Йук, бунда сизнинг айбингиз йук, - тасалли бе-ришга уринди Даврон. - Кимларнингдир гирром уйинлари туфайли кийналяпсизлар. Гулширин, сиз хам бир оз дам олинг. Кузларингиз юмилиб кетяпти. Эртага Дилобар опадан кумак сурай-миз. - Йук, Даврон ака, хеч кимдан ердам сурамай-миз. Бу ишни бошладикми, узимиз охирига ет-казамиз. Хали бу кунларни кулиб эслаб юра-миз. Даврон бир сузли, катьиятли бу жувонни кун-дира олмаслигини тушунди. Гулширин зур бе-риб буюртма либосларни тикар, хатто Даврон ярим тунда кайсидир ресторандан келтирган таомга бурилиб карашга хам вакт тополмасди. Бир кечани ана шу тарика утказишди. Гулши-риннинг хонасида дам олган кизлар хам бирин - кетин уринларидан туриб, яна ишга утиришди. Яна бирор соатдан сунг биринчи сменада иш-лайдиган тикувчилар бирин-кетин кела бошла-шди. Ходимлар урин алмашиб иш бошлашди хамки, Гулширин урнидан турмади. У бошини кутармай ишлар, гуе бир дакика тухтаса хает хам тухтаб коладигандай эди. Тикувчилар кизлар бир-бирини туртиб пичир-лашишди: "Кечадан буен туз тотгани йук. Бу ах-волда..." Кимдир кахва дамлади, юмшоккина булочка билан Гулшириннинг олдига куйди: "**** олинг, опажон..." Гулширин кахвадан хуплади, ширинликнинг бир четидан ушатиб огзига солди, аммо томо-гидан утмади. "Кейинрок ейман..." Аммо тушлик пайтида хам урнидан турмади. Факатгина кизлар кетма кет дамлаб берган кахвадан ичарди. - Уткир кахва, бунинг устига бир суткадан буен дам олмасдан ишлашнинг окибати яхши эмас. Узингизни олдириб куясиз бу ахволда, - секин-гина танбех берди Даврон. - Хонангизга кириб, бир оз дам олинг. - Даврон ака, хозирча бу гапларни куйинг. Мен чарчаганим йук, овкат егим хам келмаяпти. "Кайсар, - уйлади Даврон. - Уз билганидан колмайди". Уйкусизлик, чарчок Гулширинни холдан тойдирди. Кузи тиниб, хатто бир гал бармоги тикув машинаси игнаси остида коли-шига бир бахя колди. - Гулширин, узингизга жабр киляпсиз. Ахволин-гизни куриб кизлар яхши ишлай олишмаяпти. Ярим соатгина дам олинг, кейин яна ишингиз-ни давом эттираверасиз. Сизга бирор нима булса улар хеч нарса кила олишмайди, яна суз очди Даврон. Гулширин узига зимдан караб-караб куяетган тикувчиларга бокди. Чиндан хам Гулширинни-нг ахволига караб улар безовталанишаетганди. - Кизлар, мен ярим соатда кайтиб, ишни давом эттираман. Сизлар эса бир дакикани хам зое килмай, ишланглар. Худо хохласа, маррага ети-шимизга оз колди, - Гулширин шундай деб киз-ларга юзланди. Урнидан тураетганида кузи ти-ниб, калкиб кетди. Енидаги тикувчи аеллардан бири уни ушлаб колди. "Яхшиман, хавотир олманг". Гулширин хоргин жилмайди. Кадам ташламокчи эди, аммо оек-лари ердан узилиши кийин булди, боши айла-ниб, куз олди хиралашди. Сунг...Ниманингдир гурсиллаган овози, аелларнинг кий-чувини эшитиб, уз ишига андармон булиб колган Дав-рон оркасига ялт этиб каради. Гулширин юзту-бан холда етар, аеллар нима килишни билмай у екдан бу екка югуришарди.

20 817

🔥КУНДОШЛИ УЙ 🔥 📚 Ibratli Hikoyalar 📚 📚 Ibratli Hikoyalar 📚 📚 Ibratli Hikoyalar 📚 📚 Ibratli Hikoyalar 📚 📚 Ibratli Hikoyalar 📚 📚 Ibratli Hikoyalar 📚

20 817

Улардан бири Юсуф акани кўриб қўлини силкитди. Катта ўғлининг синфдоши Азизбекку, қолганлари ҳам таниш ҳаммаси ўғлининг синфдошлар шекилли. Иккинчи қават зиналаридан эҳтиёт бўлиб секин-секин пастга тушди, биринчи қаватга етиб борувди Азизбек билан бир йигит келиб қўлтиғидан олишди. Ташқарида турган йигитлар ҳаммаси бирин кетин келиб Юсуф ака билан қўл бериб саломлашиб ҳол сўрай бошлашди. Унча мунчага ҳиссиётларга берилмайдиган Юсуф ака, шу жойга келганда чидаб тура олмади. Ёш боладек баралла йиғлаб юборди. Ўғлининг синфдошларини бирма бир бағрига босиб йиғлайверди. Қолган умримни етгунича одамларга меҳр улашиб яшайман дея ўйлайверди. Бахтиёр Турсун

20 817

Ёлғизлик Хонанинг эшиги очилиб, оқ халат кийган ҳамшира қиз кириб келганини кўриб, хонада ўз жойларида ётган тўрт бемор баравар унга қарашди. Ҳамширанинг қўлидаги катта елим халтадан кабобнинг хуш бўй ҳиди хона бўйлаб таралди. -- Бу егуликлар сизга Юсуф ака, яқинларингиз олиб келибди, -- ҳамшира шундай дея қўлидаги елим халтани Юсуф ака ётадиган ўриндиқ ёнидаги шкаф устига қўйди ва ичидан, тўртта иссиқ нон, кабоб, олма, анор, узум, иссиқ сомса беш олти дона ва умрида олиб еб кўрмаган фақат бозорларда кўрган чет элдан келтирилган меваларни олиб стол устига тахлаб қўя бошлади. -- Менга!? Адашмадингизми синглим? -- Юсуф ака ҳайратланиб сўради ҳамширадан. -- Ҳа сизга ака. -- Мени йўқлаб келишибдими? -- Албатта сизни сўраб келишибди, нега ҳайрон бўласиз ?-- деди кулиб ҳамшира. Олиб келинган нарсалардан кўра, уларни олиб келган одам қизиқроқ эди Юсуф ака учун. Ким бўлиши мумкин? Юсуф ака юраги оғриб бу шифохонага келганига ўн беш кундан ошди, ҳолидан хабар олиб турадиганлари икки ўғли ва хотини. Одатда улар тўғри хонага кириб келишади, кейин бунақа қимматбаҳо егуликларни ҳеч қачон олиб келишмайди, уйида тайёрланган бир коса шўрва, иккита тандир нон кўтариб келишади. Фарзандлари ва хотинидан ҳафа бўлмайди, чунки ўзи шундай тарбия берган ошиқча харажат қилишга ўргатмаган. Юсуф ака бир умр деҳқончилик билан кун кўрди, ҳалол меҳнат қилиб мол дунё орттирди. Икки ўғлига ҳам данғиллама уй жой қилиб берди, биттадан машина олиб берди. Ёши олтмишдан ошибдики ҳали ҳам тиним билмайди, эрта баҳордан то кеч кузгача даладан бери келмайди, ўғилларини ҳам меҳнатга ўргатди. Фақат тинимсиз меҳнат билан оёққа турди. Мана шу шифохонада ўтган ўн беш кун унинг дунё қарашини ўзгартирди, шу пайтгача мен тўғри яшаяпман, ҳеч кимдан камим йўқ мол дунё етарли ҳаммаси жойида деб ўйларди. Боши ёстиққа тегди-ю, нақадар ёлғизлигини ҳис қилди. Одам бемор бўлиб ётганда икки кўзи эшикда бўлиб қолар экан. Ёшлигидан ўзини меҳнатга урибди-ю, оғайни қариндошлардан, дўсту ёрлардан узоқлашиб кетган экан. Бошида вақтини қизғониб бирон тўйми маракагами бормаган бўлса, аста секин бунақа жойлардан буткул қадамини узди. Учта тўртта бўлиб тўйга, ёки азага кетаётган қишлоқдошларини кўриб қолса, "бекорчилар" деб қўярди. Жудаям иложсиз борадиган жойлар бўлса, яқин қариндошларникига бориб қолса ҳам, ўн минут ўтирар ўтирмас туриб кетарди. Иккита синглиси бор, рўзғоридан ортиб бир мартадан хабар олиб кетишди улар ҳам. Шу сингиллари келин бўлиб узатилиб кетгач икки ёки уч мартадан борган, ҳозирда ўзлари алоҳида уй жой қилиб чиқишиб болали чақали бўлиб кетишган. Уйларини қаерда эканлигини билмасакан энди ўйлаб кўрса. Қиз бола меҳрибон бўлади экан, акасини ўзлари йўқлаб туришади доимо. Жиянларини ҳам яхши танимайди. Сийлайи раҳм нима эканлигини билмайди Юсуф ака. Қўни қўшнилар билан борди келди ҳам йўқ ҳисоби. Ётиб ётиб шунча ўйлади, умрида биронта одамнинг ортидан йўқлаб шифохонага борганини эслай олмади. Ёнидаги ётган беморларни ҳар куни ҳар ҳил танишлари сўраб келишади. Шундай пайтларда, мени ким ҳам сўрайди, ўпкалайдиган кимим бор деб ўксинади. Вақтида кимнинг ҳолидан хабар олгандимки мени сўраб келишса. Шунгами ортидан келувчиларга умид ҳам қилмайди. Шунинг учун Юсуф ака ҳамширанинг сўзларидан хайратга тушганди. -- Балким бошқа одам билан адаштиргандирсиз синглим, мени ўғилларимдан бошқа излаб келувчи йўқ, ўзим бировга яхшилик қилган одаммасман ким ҳам келиши мумкин?-- дея ҳамширага юзланди Юсуф ака. -- Вой ака-ей, сизга келишган. Ана деразадан қаранг. Ҳолингиз етса пастга олдиларига тушсангиз ҳам бўлади, кўпчилик бўлгани учун хонага киргиза олмадим. Шовқин бўлиб кетса бош врачимиздан гап эшитаман. Ҳамшира гапини тугатгунча Юсуф ака дераза ёнига бориб пастга қаради. Шифохона ҳовлисидаги дарахтлар соясида турган ўнга яқин одамларни кўриб аввалига танимади...... Давоми 20:00 да

20 817

Янгажонлар—Акаларни қарши қўйманг сингилларга.

20 817

Онам бечора титрарди... Бошимга оғриқ кирди. Тезда қайнотамга телефон қилдим. Салом-аликдан сўнг: "Қизингиз томирини кесганмиш, мен узоқдаман. Ўзинглар нима қилсангиз қилинг, мен чарчадим. Барибир етиб боролмайман", дедим. Онамга телефон қилдим: "Ойи, онасига қилинг. Келишсин, тез ёрдам ҳам чақиринг!" "Ифлос, ифлос!" Бақирганча хонтахтага телефонимни қарсиллатиб уришни бошладим. Солиҳа бирпасда ялпизли дамлама кўтариб келди. "Хожам, шундан ичинг, тинчланасиз". Қариб қолган онамга ачиниб кетдим... Оҳ, онам-а... Болаларимни етим қолмасин деб, неча йил нотавон келинга сабр қилиб, ўзини адо қилган онам... Тонг отди... Мен Тошкентга кетиш тараддудидаман. Қайнотам ҳовлига кириб келди. Шунча ташвишлар билан Тошкентдан Қўқонга қатнашим уларни хижолатга қўяётгани, агар хоҳласам қайнотам Тошкентдан ижарага уй қилиб, қизини олиб боришлиги мумкинлигини айтди. Севиндим... "Яхши бўларди, агар малол келмаса... Вақтинчалик Тошкентда тургани яхши эди, мен учун ҳам", дедим. Тошкентга қайтдим... Аёлим шифокорларнинг сайъ-ҳаракатлари билан "омон" қолибди. Аслида пичоқ томиригача етиб бормаган экан. "Тузукмисан, нима ишлар қилиб юрибсан?", ўлганимни кунидан сўрадим. "Яшашни хоҳламаяпман, умуман сизни кўришни хоҳламаяпман", деди. Жаҳлим чиқиб: "Майда-чуйда пичоқ билан ўралашмай, ўзингни осиб қўяқолмабсан-да, биратўласига кўрмай қўяқолардинг", дедим. "Сени жаннатга кириш ниятинг йўқ. Бўлганда бунақа иш қилмаган бўлардинг. Очиғини айтсам тўйдириб юбординг. Нима қилай яна, гапир! Одам бўлишинг учун нима қилай?" Индамади... "Қуда томон эшитса нима бўлади? Қизингни ўйла, яқинда тўй қилишимиз керак. Шунчалар ҳам аҳмоқ бўласанми?" Яна индамади... Тўй... Қизимни омон-эсон, кам-кўстсиз қилиб узатдим, алҳамдулиллаҳ. Қўқонлик аёлим Тошкентда ижарада яшай бошлади. Шунча йил яшадик, аммо Солиҳа фарзанд кўрмади. Неча маротаба шифокорлар кўригидан ўтди, даволанди, аммо... Орадан йиллар ўтди... Уйланганимга 10 йил бўлди... Бу орада ҳамма фарзандимдан қутилдим. Узатдим, уйлантирдим... Олдинлари иккинчисига уйланганларни 10-15 йилгача бировга билдирмай яшаётганларни эшитсам: "Қандай қилиб?", дердим. Йўлини қилса бўларкан... Ҳа, яна бир нарса, ҳеч иккинчисига уйланишга орзуманд бўлмаганман, ҳавас ҳам қилмаганман. Қисқаси... ҳавасга уйланганлардан эмасман, суннатни рўкач қилиб, на у оиласини, на бу оиласини эплолмай юрганлардан ҳам эмасман... Нега ва қандай уйланганимни бошида айтдим... Орадан кунлар, ҳафталар, ойлар ўтди... Биринчи аёлим оғир касал бўлиб қолди.Ташҳислар яхши чиқмади. Қизилўнгач саратони. Уни Ҳиндистонга олиб бордим. Шифокорлар бор ғайратларини кўрсатдилар... Уйга қайтдик... Кўп яшамади... 7 ой ўтиб вафот қилди. Касали ўтиб кетган экан... У ҳам эмас, бу ҳам эмас, ажал... Ҳовлида кичик ўғлим келиним билан... Катта ўғлимнинг рўзғори алоҳида... Солиҳани Тошкентда олиб қолдим. Онам гоҳида келиним билан ҳовлида, гоҳида аёлимни ёнига олиб кетаман. Бировдан беркитадиган сир ҳам қолмаган. Яқинларим Солиҳани билиб бўлишган, ҳисоб... Онагинам тилидан бол томиб, келинини мақтаб, сирни ичида сақлолмай ҳаммага гапириб бўлган... Ёшим 58 га етди... У ҳар доим ёнимда, ҳаётимда, ҳаёлимда сафарларда бирга, ғамимга шерик, севинчимга устун... Мен у билан тирикман, мен у билан соғломман, мен у билан хурсандман, мен у билан борман. Ҳозир супрақоқди ўғлим бор... 5 ёшга кирди... Солиҳа билан менинг овунчоғим, ўйинчоғим... Ўтган ҳаётим эса худди тушдагидек ўтди-кетди... Айтмоқчи бўлганим... сабр қилинг, унинг ости олтиндир... Бу менинг ҳаётимдаги кўрган-кечирганларимнинг ўндан биридир... Қолганлари эса ўзим билан қолақолсин... (тугади) Зулфия Махмуд

20 817

Анча аввал... иккинчи фарзандимни савдодаги бир танишимнинг ўғлига беришга ваъдалашиб қўйгандик. Улар телефон қилиб сўрайвериб, уйимизга келавериб яқин кунларда тўй қилишга ваъдамизни олишди. Мусибатнинг бешинчи ойи... Мен аёлимни олиб Германияга учиб кетдим... Сафардан 1 ой деганда қайтиб келдик. Мусибат инсонни яхши томонга ўзгартириши керак эмасми? Лекин бизда ғирт тескариси... Аёлим фақат ёмон томонга ўзгармоқда эди, холос. Уйга бир ёрдамчи олиб келдим. Уй ишларига, аёлимга қарашса, ёрдамлашса... Уни устига тўйга розилик бериб қўйилган... Асабларга эса дам керак! Дам олмасам бўлмасди... Қўқонни қаттиқ соғинган эдим... Бу соғинчни тасвирлаб беролмайман... Оиламдаги ҳар ишни жой-жойига қўйиб, эрталабдан Қўқонга йўл олдим. Қўқонга етиб боргунча, юрагим гурсиллаб урар, ҳапқириб ҳайқиргиси келарди. "Нақд етти ой-а... Шунча ой сабр қилибман-ми? Бечорагинам шунча ой сабр қилибдими?" Аёлим гулларни яхши кўрарди. Ҳар борганимда катта-катта тувакдаги гуллардан олиб борардим. Ҳовлининг ҳар тарафига ясатиб қўярди. Бу сафар ҳам иккита катта тувакли гул сотиб олдим. Дарвоза очиқ... Доимгидек сувлар сепилган... Гулларни йўлакка қўйдим... Ҳовлига кириб борарканман, Солиҳа кичиккина челакчага сўридан узум узаётган экан. Мени пайқамади ҳам... Секин келдим-у, уни даст кўтариб олдим. Мени кўриб, кўзлари чақнаб, бўйнимдан қучоқлаганча йиғлаб юборди... Қулоқларингдаги райҳонингдан. "Хожам, сизни бирпас куттираман... Хабар бермай келибсиз-да, билганимда у-бу нарсалар пишириб, тайёрлаб турардим", деди-ю, ошхонага югурди. Мени келганимни эшитган қайнота-қайнонам, қайнукаларим қучоқ очиб югуриб чиқишди. Ҳар доимгидек чеҳралари очиқ, машааллоҳ... Аёлимга иш қолмади, ҳисоб... Тап-туп қилиб, бирпасда дастурхонни ҳаммалари биргалашиб тайёрлаб ташлашди. Уст-бошимни алмаштириб, юз-қўлимни ювиб чиққунимча қайнотам самоварни қайнатишга ҳам улгурибди. Ҳар доим буларни эпчиллигига қойил қолганман, субҳаналлоҳ... Дастурхон атрофида маза қилиб, суҳбатлашиб ўтирдик. Яқин қўшнилар ҳам эшитиб, қайнотамни ҳурматини қилганча чиқиб келишди: "Меҳмон яхши келдингизми? Қийналиб қолмадингизми?" Булар бунча шинаванда бўлмаса... Мен буларга кимман? Ғирт бегонаман-ку... Кўнгил олиш бўлса, шунчалар бўлар... Дам олиш бўлса, шунчалар бўлар... Бир пайтлар: "Пешонам шўр экан", дердим. Доим тақдирга тан берардим. Аёли зўр чиққан ошналаримга ҳавасим келарди. "Наҳот-ки, умримни сўнгига қадар шу билан яшасам", дердим. "Қайси гуноҳим учун берилган бало, бу? Бировни ҳаққини емаган бўлсам, бировни дилини оғритмаган бўлсам, рибога кирмаган бўлсам? Ёки... шунга чидасам жаннатга осон кирармикинман?", дердим. Йўқ, хато ўйлаганман! Қаттиқ тушкунликка тушганимдан, шундай ўйлаганим аниқ... Йўл тополмай, чора тополмай "томим" кетган пайтларда шундай ўйлаган бўлсам керак... Роббим эшитти-ку, қулоқ солди-ку... Нолаларим ерга кириб кетмади-ку... Жонимга роҳатни бир чеккада мен учун олиб қўйган экан-ку... Алҳамдулиллаҳ... Ўйларим билан атрофдагилар эсимдан чиқибди... Мезбонлар ҳадеб эснайверганимга эътибор беришган шекилли: "Сиз дам олинг, йўл-йўлда барибир... Чарчагансиз... Биз шу ердамиз", дейишганча тарқалишди. Мен ҳам шуни кутиб тургандек супада болишни қучоқлаганча мизғишга кеттим. Тинчлик ва осудаликка нима етсин, тўғрими? Кўзим юмуқ, ҳали тўлиқ уйқуга кетмаганман, атрофимдаги воқеаларни англайдиган ҳолатдаман, лекин қаттиқ чарчоқдан кўзимни очолмайман, болишни қаттиқ сиқиб ёнбошлаб олганман... Аёлим оҳиста келиб оёқларим остига ўтирди, сездим. Секингина тиззаларига оёқларимни олиб, уқалай бошлади. Мен "маст" эдим... Шу кунгача бўлган ишлар мени карахт аҳволга келтирганди. Бирон нарса дейишга ҳолим йўқ... У шунчалар секин ҳаракат қилар эди-ки, мени уйғотиб юбормаслик учун, мени безовта қилмаслик учун... Сўнг... энгашганча оёқларимдан ўпди... Сўнг... уларни қучоқлаганча жимиб қолди... Шу тобда телефоним жиринглади... Ўчириб қўймаганимга ачиндим... Пайпаслаб, довдираганча телефонимни топдим. Онам экан. "Болам, тинчмисан... Нима қилишни билмай мажбур сенга қилдим. Анунинг томирини кесиб қўйибди. Ҳаммаёқ қон... "...... Давоми 17:30 да 📚 Ibratli Hikoyalar 📚

20 817

Шундай қилиб... Аллоҳнинг марҳамати билан Ҳаж амалини қилиб қайтдик. Тайёрагоҳда оилам билан тез кунларда кўришиш нияти билан айрилдим. Мени кутиб олиш учун ташқарида укам ота-онамни, болаларимни олиб келган эди. Хурсандчилик билан уйга келдик. Меҳмонлар келишган, ҳурмат қилиб қўшнилар чиқишган. Қисқаси... тумонат одам йиғилган эди. Кўнглим тоғдек кўтарилди... "Ноди... йўғимда қийналмадингми? Яхши ўтирдингларми? Камчиликлар бўлмадими?" "Йўқ... Сизсиз жуда яхши ўтирдик, алҳамдулиллаҳ". Шунча заҳар қаердан оқиб келар экан-а... Чак-чак томиб туради-я, астағфируллоҳ... Майли, алҳамдулиллаҳ, бир ёмонга сабр қилгандим, бир яхшини берди-ку... Уйланганимга 5 йил бўлди. Отам вафот этди. Шу йили онамни Солиҳани ёнига олиб бордим, таништирдим. Онам мени ҳаққимга дуо қилди: "Болам, майли сени ҳам бахтли яшашга ҳаққинг бор... Бошида мен уйланишингга қарши бўлганман, ўйлаб қарасам тўғри қилибсан... Қачонгача Нодирага сабр қилиб ўтардинг, еганингни юқтирмаса, ичганингни заҳар қилса... Бунинг жуда бошқача экан... Қани энг аввал шунга уйланганингда эди. Пешона-да, майли..." Анчадан бери ўйлаб юрган бир нарсам бор эди... Ҳовлининг пулини қайнотамга беришни, ҳовлини Солиҳага ўзим олиб бергандек бўлишни ўйлаб юрардим-у, ҳар сафар ҳаёллар билан чалғиб кетаверар эдим. Ва ниҳоят ўша кун келди... Пулни қайнотамнинг қўлига берар эканман, қайнотам: "Мен ўзи ният қилганман... Ўғилларимни ҳаммасига ҳовли олиб бердим. Адолат бўлиши керак-ку, Солиҳа ҳам фарзандим. Нима қилибди, шу ҳовлини мен олиб берган бўлсам... Сиз билан қўша-қариса, бахтли бўлса бўлди... ", деди. "Пулни бермасам, мен ҳам хотиржам бўлолмайман. Келинг, шу пулни олинг, жуда ҳовли олиб бергингиз келса, Тошкентдан олиб берарсиз", ҳазил қилиб дедим. Қайнотам ноилож пулни олди. Менинг кўнглим таскин топгандан, таскин топди... Орадан вақтлар ўтди... Энг катта фарзандимни тўйини қилдим. Бошқалари ҳам етилиб, катта бўлиб қолишган эди. Ўша-ўша ишим, тижоратим билан машғул эдим. Гоҳида биринчимни, гоҳида иккинчимни олиб тижорат сафарларига бориб келардим. Биринчим билан сафарим бурнимдан булоқ бўлса, иккинчим билан сафардан қайтгим келмасди. Орадан кунлар ўтди... Бир куни азонлаб Қўқонга кетдим. Пешинга яқин ўғлим телефон қилди: "Адажон, ойим "авария" (ҳалокат) бўлдилар. Шифохонадамиз... ". Ҳали нафасимни ростламасимдан Тошкентга қайтдим. Аёлим оғир аҳволда жонлантириш бўлимида эди. Шифокорлар унинг бир оёғини зудлик билан сонидан кесиб ташлаш кераклигини айтишди. Дунё кўзимга қоронғу бўлиб кетди. Аёлим буни кўтаролмаслигини, феъли бу синовга дош беролмаслигини ўйлаб асабим тамом бўлганди. Наилож... Аёлим бир оёқсиз қолди... Оёқсиз, дудуқ (бир гапни тўғри гапиролмай қийналадиган бўлиб қолганди)... Бу мен учун катта синов, аёлим учун фожеа эди. Бир оёқдан айирилиш, ўзими... Ҳалокат пайтида мошинани орқасида иккита фарзандим ҳам бўлган. Уларга ҳатто зирапча кирмаганди, алҳамдулиллаҳ... Мен Тошкентда қолиб кетдим... Аёлим олдингидан ҳам баттар бўлиб кетганди. Тўғри тушунардим... Бир оёқсиз, тилсиз... Яхши гапириб, кўнглига қарашга ҳарчанд уринмай у додлайверарди. Кечалари бир уйғониб қолса қичқириб, ҳаммани уйғотарди: "Оёғи-и-и-и-м". Нарсаларни отарди, бақирарди. Орадан шундай қилиб 3 ойга яқин вақт ўтиб кетди. Аёлим аранг аравага ўрганди. Бошида: "Ўтирмайман", деганча қайсарлик қилган бўлса-да, бошқа йўли йўқ. Ўтирди, ўрганди... Лекин барибир Германияга олиб бориб ясама (протез) оёқ ясаттириб беришни режамга киритиб қўйдим. Асабларим чарчади... Тинкам қуриб кетди... Юришимда, ётишимда, ейишимда ҳаловат қолмади... Бор сочим ҳам тўкилиб кетди. Тезроқ шу ишлар битса-ю, Қўқонга кетсам... "Хожам, дунё ишлари, ташвишлари тугамайди. Биз ахир синовдамиз... Аллоҳ таоло тез кунларда мусибатларингизни аритсин, тез кунларда дийдор кўриштирсин... Сизни жуда соғиндим... Қанотларим бўлганда ёнингизга ўзим учиб борардим... " Солиҳа шунга ўхшаш хатлар ёзиб, кўнглимни кўтармаса эди, мен яшамас эдим, балки....... Давоми 16:30 да

20 817

Сен ва мен... Шу тобда ақлимга "Ўтган кунлар" киноси келиб қолса, денг. Отабекнинг жилғалар бўйлаб от суриши кўз ўнгимда гавдалана бошлади. Ва Кумушнинг: "Сиз ўша-ми?", деб Отабекка жилмайиб қарашлари. Қаердандир Зайнаб эсимга келди-ю, аёлим қўлидаги пичоғи билан ҳаёлимдан ўта бошлади. Астағфируллоҳ. "Роббим, ҳозир ўшани ўйламай. Ҳозир эсимга келмасин". Кайфиятим тушишини хоҳламасдим. Бошланаётган лаззатлар бошланмасидан тугашини эса ҳеч. Хуфтон кирди. Намоз ўқиб бўлингач мезбонлар бирин-кетин тарқала бошладилар. "Сизни бугун кўп уринтирдик. Суҳбат бўлса эртага ҳам давом эттираверамиз, иншааллоҳ. Энди шу ердасиз, меҳмонимиссиз... " Мезбонлар секин-аста чиқиб кетишди. Ҳовли яна иккимизга қолган эди... Кўкдаги юлдузлар, осуда тун, мен ва у... Чигирткаларнинг овозидан бошқа ҳамма нарса тиниб қолганди... Ёшим 38 кириб ҳам, шунча шароит-имконим бўлиб ҳам, қўлимда пул ўйнаб, атрофимда шунча казо-казолар айланиб ҳам бундай маза, бундай лаззат, бундай роҳат, бундай эътибор кўрмаган эдим. Чет элларга бориб айланганларим-у, зўр жойларда олган дамларим, океан-денгиз, дам олиш масканларида (курортларда) юрганларимга шу бир кечамни алишмасдим. Мана ҳаёт, мана турмуш... Бир ҳафта кўз очиб юмгунча ўтиб кетди. Тошкентга кетишим керак... Секин-аста йўл ҳозирлигини кўра бошладим... Қани энди кетмасам... Ҳеч кетмасам... Аммо боришим керак... Ота-онам, болаларим, ёмон бўлса ҳам аёлим бор... "Хожам, яхши етиб олинг... Сизни кўзларим тўрт бўлиб кутаман... Етиб боришингиз билан қўнғироқ қилинг... !" Мени қандай кутиб олишган бўлсалар, шундай кўпчилик бўлиб кузатиб қўйишди. Тошкентга кириб келдим... Ҳар сафар Қўқондан ишим битиб орқага қайтарканман, ўша ернинг ҳолвасидан, патир-нонларидан оиламга олиб кетардим. Бу сафар севинчдан жуда кўп совға-саломлар, егуликлар билан уйга етиб келдим. Дарвозани ўғлим очди. "Кимакан?", ошхонадан сўради аёлим. "Адамлар келдилар". "Ҳа, яхши", деганча аёлим ошхонага кириб кетди. Мошинадаги енгил халталарни ўғлимга бердим, қолган оғирларини кўтарганча ошхонага олиб бордим. Қозон кавлаётган экан, орқасини ўгирганича салом берди. Алик олдим... Авваллари ўрганиб кетганим учун эътибор бермасдим, энди бу ҳолат таъсир қилганди. Бир ҳафта кўрмади-ку, бир ҳафта-я... "Яхши етиб келдингизми?" дейиш шунчалар қийинми, шунчалар азобми? Индамадим... Кайфиятимни бузиш ниятим йўқ... Ота-онамнинг хоналарига кирдим, уларни зиёрат қилиб, дуоларини олдим. Қани энди уларга айтсам, мен қандай бир аёлга уйланганимни... Лекин ҳаммадан сир сақлашим ўзим учун фойдадек эди... Ҳатто яқин дўст-ошналаримга ҳам билдирмай туриш қарорига келгандим... Мен учун энг муҳим нарса бу - тинчлик эди. Уйланганимга 2 йил бўлди... Қўқонга баъзан бир ҳафтада бир марта, бир кунга бориб келардим. Баъзан 3-4 кун қолиб кетардим. Баъзан бомдоддан кейин Қўқонга йўл олсам, кечаси 23:00 ларга яқин Тошкентга уйга кириб келардим. Аёлим яхши бўлганидан йўлнинг узоқлиги менга билинмасди. Унинг ёнига қанотларимни қоқиб учиб борардим. Кириб бормасимдан чарчоқларимни чиқариб юборарди. Шириндан-шакар таомларни тайёрлаб, шириндан-шакар айланиб-ўргилаверишлари, елкаларим, оёқларимни уқалаб жонимни киритишлари йўл чарчоқларини бутунлай унуттириб юборарди. Шу йили ота-онамни Ҳажга жўнатдим. Кейинги йилга ўзим ҳам Ҳажга боришни режалаб қўйдим. Майли, болаларимнинг онаси... Кўнглига қараб, уни ҳам бирга олиб кетишни ният қилдим. "Ноди, кейинги йилга иншаллоҳ, сени Ҳажга олиб бораман!", дедим. "Ҳажга? У ерга гуноҳи кўплар боради. Сизга ярашади бораверинг, мени гуноҳларим ошиб-тошиб кетганича йўқ!" Талашганни фойдаси йўқ, индамадим... Ўзидан кўрсин! Яхшиликни билмайдиган кўрнамак... Қўқонга борганимда Ҳаж ҳақида оғиз очгандим, Солиҳа севиниб кетди. "Аллоҳ рози бўлсин, хожам. Яхши ҳам-ки, сиз борсиз". Ўша кун келди... Мен, аёлим, қайнота-қайнонам сафарга чиқдик. Бошқа давлат орқали Ҳажга боришни аввалдан режалагандим. Бироз қиммат бўлгани билан виза чиқиши кўп куттирмасди. Ота-онам, оилам билан уйдан ҳайрлашиб йўлга чиқдим. Иккинчи оилам мени Тошкент тайёрагоҳида (аэропортида) кутиб турадиган бўлдилар. Ҳаммамиз биргаликда бирга учиб кетдик....... Давоми 15:30 да

20 817

"Келинг, келинг... Хуш келибсиз! Қийналмай етиб келдингизми? Саломатликлар жойидами?" "Жойни ён ҳовлига тайёрлагандик, қани юринг, ўзим сизни бошлаб борай", деганча қайнотам чаққонлик билан ён ҳовлига таклиф қилди. 4-5 қадам юриб, очиқ турган ҳаворанг дарвозадан кириб бордим. Ҳаммаёққа сувлар сепилган, ҳовли четига экилган райҳонлар бўй таратиб ётибди. Ҳовлининг аввалги эгалари диди баланд, озода кишилар бўлганини ҳовлига қараб билиб олиш қийин эмасди. Ҳаммаёқ чинни-чироқ, ярақлайди. Қўлимдаги халталарни узатдим: "Тошкентдан тансиқ нарсалар... Арзимаса ҳам... ", дедим. Ҳар доим бурро бўлган тилим, дудуқланиб, бир калимани тўғри айтолмай, каловланиб ётибди, шу десангиз... Мен танимайдиган жуссаси кичик, ёши катта бир киши (қўшни бўлса керак): "Келинг, қўлингизни ювиб олинг", деб обидастани энгашиб кўтарганича қўлимга сув қуйиб турди. Мен қўлимни ювиб бўлгач, елкасида олдиндан тайёрлаб қўйган сочиғини узатди. Сўнг мени ҳовлидаги супага тайёрлаб қўйилган дастурхонга таклиф қилишди. Янги кўрпачалар солинган, дид билан безатилган дастурхон... Супа атрофи узум дарахти билан ўралган... Тепамда узумлар саллоланиб пишиб, етилиб ётишибди. Данғиллама ҳовлимни шу каби файзли, ёқимли, оддий қилиб қурмаганимга ачиниб кетдим. Очиғини айтсам... сув сепилган ердан чиқаётган ҳидга кайфим ошиб қолганди. Зиёфат зўр бўлди. Айниқса... самоварнинг чойи, жонимга ҳузур бағишлаган эди. Ҳамма атрофимда гирди-капалак... Ҳовлининг айвонида пешин намозини ўн беш киши атрофида жамоат билан ўқидик. Сўнг... никоҳ ўқилди... Меҳмон, сиз бемалол, ўзингизни уйингиздек дам олинг Йўлдан чарчаб келгансиз. Бирон нарса керак бўлса биз ён ҳовлидамиз. Мезбонлар чиқиб кетишди. Ҳовли сув қуйгандек тинчиб қолди. "Солиҳа ", ичкарига қараб сасландим. Лаббай. "Таҳоратимни янгилаб олмоқчи эдим". У чаққонлик билан сув тайёрлаб келди. Таҳорат қилиб, икки ракат намоз ўқиб ўрнимдан турдим. Қарасам у ҳам намоз ўқиётган экан Ўқиб бўлгач ёнимга чақирдим. Узун, кенг кўйлагини ҳилпиратиб келиб, ёнимга чўккалади. Арзимаса ҳам деб занжирни ўзим бўйнига тақиб қўйдим. Бу ҳам маҳр деб пулни узатиб пешонасидан ўпарканман ҳиди келди. Рўмолни орқага чамбарак қилиб ўраб, қулоғига райҳон баргларидан қистириб олибди. Табиийликка нима етсин Хожам йўлдан чарчаб келгансиз, неча соатдан бери тик оёқдасиз. Келинг сиз ёнбошланг мен оёқларингизни уқалаб қўяман деб оёқларимга оро киришни бошлади. Ҳақиқатда чарчаган эдим, ҳамма нарсадан чарчаган эдим. Умримда оёғим уқаланмаганиданми иссиқ қўллар ёққанидан кўзим илиниб, қотиб ухлаб қолибман. Хожам Шомга озгина қолди, аср ўқиб олинг. Кўзимни очдим. Бундай тиниб ухлаганимни ҳеч эслолмайман, қани ҳар доим шундай ухласам. Маза қилиб бир тортилиб керишдим-у, ўрнимдан турдим. Таҳоратимни янгилаб, аср ўқидим. Кўп ўтмай, шомга азон айтилди. Яна эркаклар билан бирга айвонда жамоат бўлиб намозни адо қилдик. Бу сафар жамоат 9-10 киши атрофида эди. Қани, меҳмон дастурхонга. Шунча нарсага қандай улгуришибди? Қўй ҳам сўйилибди, хасп ҳам солинибди калла поча ҳам пиширилибди бир ёқда қўрада кабоб тандирда нон сомса. Овора бўлибсизлар, мени хижолатга қолдирдинглар. Мен ухларкан, сизларни уринтириб қўйибман дедим ҳаммани бир мен учун югур-югур қилишаётганини кўриб хижолатда қолгандим. Қайнотам ҳам атофимда айланавериб, хижолат қилиб юборди. Ўзимдан 10-11 ёш атрофида катта бўлган биродарим вақти келиб қайнотам бўлиши етти ухлаб тушимга ҳам кирмаган эди субҳаналлоҳ. Аввалдан ҳурматимни жойига қўярди, энди бўлса бошига кўтариб юборишидан ўнғайсизлана бошлагандим. Яна кўпчилик бўлиб дастурхон атрофида жам бўлдик. Мириқиб ухлаганимдан қорин ҳам таталаб кетган Бир-биридан мазали таомлар бир-биридан мазали суҳбатлар бир ён-у, чигирткаларнинг чириллаши-ю, узоқ-узоқлардан элас-элас қулоққа чалиниб қолаётган қурбақаларнинг вақиллашини эшитиш эса бир ён Мен соғинган эртаклардаги манзаралар, овозлар энди кўз ўнгимда эди. Чарс-чурс қилиб ёнаётган ўтиннинг овози завққа завқ бағишларди. Атрофимдаги суҳбатлар қулоққа кирмас ҳаёлим бошқа бир оламда кезиб юрарди. Давоми бор.... 14:30 да

20 817

Буни кўраётган тушига мени нима алоқам боракан, тавба... Узоқдан-узоққа тушини айтгани келмагандир... Меҳмон гапини бошлагунича, мени ҳаёлимдан бир тонна нарса ўтиб кетди, ҳисоб... "Қисқаси сизга айтсам... Тушимда сизни кўряпман... Ҳар совчига истихора қилган куним, тушимда сизга қип-қизил олма узатаётган бўламан... Сиз у олмани бир тишлаб, беркитиб қўяётган бўласиз..." Бутун вужудим ток ургандек жиз-з-з этди... Музлаб қолдим... Негадир бақириб йиғлагим келди... Ҳам табассум, ҳам йиғи аралаш овоз чиқариб кулиб юбордим. Шу он ўзимнинг кўрган тушим эсимга тушиб кетганди... Наҳот-ки... Мени аҳволимга жилмайиш билан қараб турган меҳмон гапини давом эттирди: "Гапни индаллоси, бу тушларим бежизга эмас... Қўқондан Тошкентга сизга совчи бўлиб келдим, биродар..." Юрагим гупиллаб, отилиб кетишига оз қолди. Ҳам ҳаяжондан, ҳам қўрқув бор эди. Ҳаёлим аёлимда... Аёлим эшик орқасида эшитиб турган бўлса-я, меҳмонни бошини бирон нарса билан пойлаб қолса-я... Ишқилиб эшитмаган бўлсин-да... Меҳмонга жавоб беришга шошилмай дедим: "Ажиб ишлар, субҳаналлоҳ... Майли, мен ҳам бир истихора қилай... Иншааллоҳ, тез кунларда жавобини айтаман". "Майли, майли бехижолат... Сиз истихора қилинг, жавобингиз иншааллоҳ, яхши бўлади... Агар тақдир бўлган бўлса ҳам, сизни ортиқча қийнаб қўймаймиз... Буёғидан хотиржам бўлинг, биродар..." Меҳмонни кузатиб қўйдим... Ичимда тасвирлаб беролмайдиган севинч бор эди... Худди илк бор уйланаётган йигит каби юрагим ҳапқириб кетаётганди. Рамазонда ёлвориб қилган дуоларим, кўкка етганини ҳис қила бошлагандим, алҳамдулиллаҳ... Ўша куниёқ бомдоддан олдин истихора қилдим... Яна айнан ўша тушни кўрдим. Қизил олма... Фақат энди ўша тишлаган олмамни бир сулувга ҳам тишлатаётган эмишман... Уйғониб кетдим... Ва биродарга телефон қилдим: "Мен розиман!" Тошкентдаги ишларимни битказиб, Қўқонга йўл олдим. Мезбонлар мени кутганимдан ортиқ, жуда чиройли қарши олишди. Ҳовли орқасидаги боғда аёл билан учрашдим. Гўзал эмасди, истараси иссиқ эди. Юзида таровати, нури бор эди. Содда, самимий... Узоқ гаплашиб ўтирмай, қисқа ва лўндалик билан боғдан чиқдим. Мезбон мени илиқлик билан ичкарига олди. Ўтириб узоқ суҳбатлашдик. Ва юмшоқлик билан илтимосларини айта бошлади: "Шуҳрат, агар рози бўлсангиз қизимни Тошкентга жўнатмасам. Шу ерда ёнимда бўлса. Вақтингиз, шароитингизга қараб келиб турсангиз. Шунча ўғилни ичида ёлғиз қизим, ҳозирча ёнимда бўлса... Кейинчалик яна балки бир-бирингизга кўникиб кетсангиз, олиб кетаверасиз... " Мен рози бўлдим... Ҳаёл билан аёлдан маҳрни сўраш эсимдан чиқибди. Отасидан сўраб қўяқолдим. Ота ҳам: "Мен ўзини чақирай, бемалол ўзи билан маҳрни гаплашиб олинглар. Менга қолса истамасдим, лекин қизимнинг истагини ўзидан билақолайлик", деб ўрнидан қўзғалди. Аёл ичкарига кириб, бир чеккага ўтиргач, маҳрга нима олиб беришимни сўрадим. У: "Истаган нарсангизни олиб беринг, мен розиман. Маҳрга қўшиб меҳр берсангиз кифоя", деди. Биродарга тез кунда қайтишимни айтиб, Тошкентга қайтдим. 3-4 кун ўтгач, бўлажак қайнотам телефон қилиб, бир девор қўшниси 3,5 сотих келадиган ҳовлисини анчадан бери сотмоқчи бўлиб юрганини, мен сабаб бўлиб ўша ҳовлини қизининг номига олиб бермоқчи эканини, меҳмон бўлиб борганимда уларнинг ҳовлисида хижолат бўлмаслигим учун қизи билан ўша ҳовлида яшашим мумкинлигини айтди. Мени қийнаб турган саволга ечим топилганидан севиндим. Оиламга рўзғор, бозорини, ота-онамнинг кам-кўстини қилиб, қалбим таскин топгач, сафарга тайёргарлик кўра бошладим. Икки ҳафтадан сўнг... бомдодни ўқиб бўлиб, йўлга чиқдим.Тошкентнинг тансиқ егуликларидан олиб, чиройли бозор қилиб Қўқонга йўл олдим. Маҳрга 50 гр келадиган тилла занжир ва 5.000 кўкида тайёрлаб олдим. Яхши яшаб кетсам, агар аёл яхши чиқса, қолганини секин-аста олиб беришни ният қилдим. Қўқонга етиб келдим... Кўчалар супурилган, сувлар сепилган... Кайфиятим кўтарилди... Очиқ турган дарвозани тақиллатдим... Қўллари кўксиларида мезбонлар қаршимга чиқишди....... Давоми 13:30 да

20 817

СССР тарихидаги енг даҳшатли тўй, фотосуратдаги ҳамма вафот этди Ҳаммани ларзага солган бу фожиали воқеа СССРда содир бўлган, гўё оддий тўй бўлаётгандек, ҳамма мазза қилиб, ўтирган эди, бирданига залдаги чироқлар 17 сонияга ўчди. У ёқилгандан сўнг, фотосуратда тасвирланган барча одамлар ҳалок бўлди, тергов текшируви тахминан 8 ой давом етди ва КГБ ўлим сабабини билганида, уларнинг йу‌злари ҳайратдан оқариб кетди. Бу одамларнинг ҳаммаси... Давомини ўқиш👇

20 817

Лекин отам мушт бўлиб тугилган ўнг қўлини зарб билан столга уриб қарорини айтди: "Олиб кетинглар! Етарлича сабр қилдик... Шу кунгача қилиқларига индамай келдим. Лекин буниси ошиб кетди. Ўғлимни билмаган кўр бўлади. Сўйиб қўйса нима қилардик?" Чиққан қиз... Ҳамма ҳам боласини борган жойида тошдек қотишини хоҳлайди. Улар ҳам насиҳат қилиб ташлаб кетишмоқчи бўлишди, аммо отам болаларни олиб қолиб, аёлимни оиласидагилар билан бирга жўнатиб юбордилар. Пешонамга иккита чок тушди. Шу билан унинг изи қолиб кетди... Орада неча маротаба қайнота-қайнонам келиб мендан узр сўраб кетишди. Неча маротаба отамга ёлворишди. Лекин... Орадан 5 ойча вақт ўтгач, қайнота-қайнонам қизлари жинланиб қолганини, домлага ўқитишгач яхши бўлиб қолганини айтиб, бизларни ишонтирмоқчи бўлишди. Мен кўнмоқчи эмасдим... Ўртага онам тушмасалар эди, биз (отам иккимиз) имкон бермоқчи эмасдик. "Ўртада болаларинг бор. Катта бўлиб қолишди. Улар ҳам онасини соғинди. Катта бошини кичик қилиб, неча марта келиб кетишяпти... Бир марта имкон берақол... Юрагингни кенг қил... У ҳам пушаймондир, қилган ишидан. Беайб Парвардигор... Ҳамма ҳам хато қилади... Бу сафар ҳам кечир, зора, инсофга қайтган бўлса... Зора, тинчиб кетсанглар... Адангларга ҳам айтдим, тушунтирдим". У қайтди... Болаларини соғинган, оиласини соғинган... Яхши ўзгаришлар бор эди... Лекин узоққа чўзилмади... Секин-аста яна аслига қайтишни бошлади... Орадан кўп ўтмай танишлар мени Қўқонга тўйга таклиф қилиб кетишди. Мен астойдил тайёрланиб, ошналар билан Қўқонга қараб йўл олдим. Қўқондаги мезбонлар бизларни жуда чиройли кутиб олдилар. Тўй ҳам ажойиб ўтди... Қўқонликларнинг шинавандаликлари, меҳмондўстликлари бизларни эркалатиб юборганидан, бир ҳафта қолиб кетдик. Сафаримиз қариб Тошкентга қайтиш олдидан дастурхон атрофида ўтирар эканмиз, тўй қилган яқинимиз: "Алҳамдулиллаҳ, ўғилларимдан қутилдим. Энди... қайтиб келган қизимни жойига узатсам, енгил бўлардим. Билмай гиёҳвандга бериб қўйиб, қизимни қийнаб қўйдим... Зора, Аллоҳ таоло шу қизимни ҳам бахтини очса...", деди-ю, бизларга қараб: "Еб ўтиринглар, олинглар", деб гапни келган жойидан тўхтатиб қўя қолди. "Меҳмонларга ортиқча гапириб қўйдим", деган истиҳола бор эди, юзида. Биродарнинг эрга теккан қизи борлигини билардим-у, ажрашиб келганидан хабарим бўлмаган экан. Бизнинг танишлигимиз савдонинг орқасидан бўлганлиги учун, оила мавзуларига кўп тўхталмасдик, аслида... Биз Тошкентга қайтдик... Кўнглим эса... Қўқонда қолган эди... Рамазон келди... Ичим ғамга тўлиб-тошиб кетганидан бу сафарги Рамазонни бошқа бир қалб билан кутиб олдим. Аллоҳдан сўрамоқчи бўлганларим бир олам... Бутун ишим-юмушимни ташлаб ибодатга киришиб кетдим. Охирги ўн кунликда эътикофда ўтирдим. Ва ўзимга солиҳа аёл сўрадим. Сўрайвердим, сўрайвердим... Аллоҳга чўт эмас, У ҳамма нарсага Қодир Зот... Рамазон тугади... Бир куни тонгга яқин туш кўрдим... Қўқонлик биродар менга бир дона қип-қизил олма узатаётган экан. Мен у олмани олиб, бир тишладим ва авайлаб беркитиб қўяётган эмишман... Уйғониб кетдим... Нима бўлиши мумкин? Йиллаб туш кўрмайдиган одам учун бу туш, ажиб бир кайфият бағишлаган эди. Орадан бир ойча вақт ўтди. Қўқондан қўнғироқ бўлди... Ўша биродар Тошкентга иш билан келаётганини ва мен билан кўришиб бир иш ҳақида гаплашмоқчи эканлигини айтди. Меҳмонни ўз уйимда кутиб олдим. Ош сузилиб еб бўлингач, меҳмон: "Узоқдан келмай телефонда айтиб қўяверсам ҳам бўлаверарди... Телефонда айтиш ноқулай бўлди, ўзингиз билан юзма-юз гаплашай дегандим". Нима гап экан-а, Қўқондан шу ергача етаклаб келадиган... Мен бош силкитиб тасдиқлаганимдан кейин, меҳмон гапини давом эттирди... "Бизникида меҳмон бўлганингизда қайтиб келган қизим борлигини айтгандим, эсингизда бўлса, агар..." "Ҳа, айтгандек бўлгандингиз. Тинчликми, ишқилиб?" "Ҳа, алҳамдулиллаҳ тинчлик. Шу қизим ҳақида гаплашгани келгандим. Шу қизимни сўраб совчилар келаётганди. Мен ҳар бир келганга истихора қиляпман, шу десангиз... Лекин ажиб, бир-бирига ўхшаётган тушлар кўряпман"........ Давоми 12:30 да

20 817

Сен ва мен.... Мен Тошкентнинг юраги бўлган Кўкчада дунёга келганман. Ота-онам биз фарзандларга гўзал одоб ва тарбиядан кўра яхшироқ нарса бермаган эдилар. Отам боши тик, ҳақни қўрқмай айтувчи, бировнинг ҳаққидан қўрқувчи, оғир-вазмин, намозига полвон киши эдилар. Онам отамнинг сўзидан чиқмайдиган, ўта итоаткор, ўта эҳтиёткор, ўйчан юрувчи, кам гапирувчи, кўпроқ эшитувчи, оёғи чаққон, пазанда бир аёл эдилар. Аллоҳ уларни раҳмат қилсин! Мен ҳам ўзимга онамдек жуфтни истаганман. Ўйларимда аёлимни онамга ўхшатишга ҳаракат қилаверардим. Лекин... Тақдир биз ўйлаган, истаган нарсани беравермас экан... Унинг Ўз режалари ва ёзиб қўйганлари муқаррар экан, алҳамдулиллаҳ... Пешонамизга ёзилганидан ортиғи ҳам, ками ҳам бўлмайди... Турмушдан аввал қайта-қайта суриштирилиб ҳам, тозисига учраганлар қанча, тўғрими? Бизда ҳам шундай бўлди. Катталар авра-астарини чиқариб суриштирдилар ва фақат яхши гап топиб келавердилар. Сўнг... тақдир билан ўша қизга уйландим. Янги келин, янги уй... Ўргангунича вақт керак... Лекин қанча вақт ўтса ҳам-ки, ўзгариш кўрмас эдим. Ишим тижорат билан боғлиқ бўлгани учун кўп чет-элга кетардим. 10-15 кунлаб уйда бўлмас эдим. Ишонинг, бу орада бошим, асабларим дам олиб қайтардим. Кўп маротаба ажрашиб кетишни ўйлаганман. Лекин... мени у билан яшашга, ота-онамнинг овунтиришлари ва фарзандларим ушлаб турар эдилар. Итоатсиз, уқувсиз, ношукур, аразчи, одобсиз, бемаза тил ва бемаза қўл... Нима қилсам ҳам рози бўлмасди. Ҳар сафардан қайтганимда у учун бирон нарса олмасдан қайтмасдим. Данғиллама ҳовлининг бекаси, егани чет-элники, урф бўлганни киярди, олмос-тиллалари бисёр эди. Бойнинг хотини бўлиб маза қилиб яшарди. Лекин... ҳеч миннатдор бўлмасди. Меҳнатларим, муносабатларимга яраша жавоб қайтармагани, эр ўрнида кўрмаслиги менга алам қиларди. Ўн икки йил сабр билан яшадим. Энди ортга йўл йўқ... Чунки бешта фарзандим бор эди. Каттам 11 ёш, у энди балоғатга етиб қолганди. Бўлмайдиганини бошидан йўқ қилиш керак экан, мен яхши бўлиб қолишига умид қилиб, хато қилдим. Бир куни онам билан иккинчисини олиш маслаҳатини қилдим. Онам бу ишга рози бўлмадилар. Балки аёлим онамдан менинг ниятимни эшитса, ўзгариб қолар, яхши томонга ўзгариш бўлар деб ўйладим. Бундан баттар бўлса бўлди-ки, яхши бўлмади... Кўп ўтмади... Бир куни кечаси ёмон тушдан чўчиб уйғониб кетдим. Ёнимга қарасам аёлим йўқ... Бехосдан бошим аралаш пешонамга қаттиқ бир нарса учиб келиб урилди. Сакраб ўрнимдан турдим. Аёлим бир қўлида катта пичоқ, бир қўли билан нарсаларни менга қарата аямай отарди. Аранг чироқни ёқдим. "Яқинлашма, тиқваламан!" Овози бўғилиб, хирилларди... Нима бўлганини, нега бундай қилаётганини сўрадим. "Сенга уйланишни кўрсатиб қўяман! Кесиб ташлайман, менга ҳам бўлмайди, унга ҳам бўлмайди", дерди сенсираб, бир гапни қайта-қайта такрорлаб. Ҳа, мана гап қаёқда. Шу тобда уни алвастига ўхшатиб юбордим. Ёмон туш кўриб уйғониб кетишимда яхшилик бор экан... Ким билади, бўлмаса аёлимнинг қўлидаги пичоқ кўксимга санчилган бўлармиди... Чаккамдан бир нарса оқиб туша бошлади... Қўлим билан сидирдим, қарасам қон... Бақир-чақирни эшитган ота-онам, уйқудан туриб, шошиб кириб келишди. Мени қонга беланган юзимни кўрган онагинамнинг ранглари ўчиб, деворга суяниб қолдилар. Онам аввалдан қондан қўрқар эдилар. Қон кўрсалар бошлари айланиб, гандираклаб қолар эдилар. Мени кўргач эса... ақллари бошларидан учди... Отам аёлимнинг қўлидаги пичоқни кўриб: "Ўзимни қизим бўлганингизда ўзим билардим, нима қилишни... Адангиз ва акаларингизни ёнида қароримни бераман", дедилар ва қўлидаги пичоқни тортиб олдилар. Мен онамнинг юзларига сув сепиб ўзларига келтирар эканман, отам туннинг ярми бўлишига қарамай аёлимнинг отасига телефон қилдилар. Улар кўп ўтмай, кўпчилик бўлиб етиб келишди. Аҳволни кўрган қайнотам, қизининг юзига тарсаки тушириб юборди. Лекин аёлим қилган ишидан афсусда эмасди (юз ифодалари шуни кўрсатар эди), гўё... Акалари воқеани эшитишгач, сингилларига насиҳат қилишни бошлаб юбордилар........ Давоми 11:30 да

20 817

Қизим, қайнонанг тилло ✍ Марҳабо Каримова

20 817

🔥🔥🔥БООООООМ🤩🤩🤩 БУНАҚА НАРХЛАР ҲАЛИ ҲEЧ КИМДА ЙЎҚ. Энди👇👇👇 ҲАР БИР ОВОЗ = 30 000 СЎМ. ҲАР БИР РЕФЕРАЛ = 7 000 СЎМ ИШОНЧ ЖАМОАСИГА ИШОНГАНЛАР СОҚҚАНИ БОСЯПТИ. СИЗ ҲАМ САФИМИЗГА ҚЎШИЛИНГ. АЛДОҚЧИ, МОШEННИК БОТЛАРГА АЛДАНИБ ЮРМАНГ. ҲОЗИР ЭНГ БАЛАНД НАРХ БИЗДА. ТЎЛОВЛАР ИСБОТИ: https://t.me/IshonchliOpenbudget ОВОЗ БЕРИШ👇 https://t.me/IshonchliOpenbudgetBot https://t.me/IshonchliOpenbudgetBot

20 817

ИМКОН Жалолиддиннинг анчадан буён кўнглига туккан нияти бугун амалга ошди. Абдуқодир қори домла унинг янги ҳонадонида ўтказилаётган эҳсон дастурхонида амри-маъруф маърузасини қилиб беришга кўндилар . Жалолиддин домладан шунчалик ўтиниб сўради-ки , домла унинг нима сабабдан бунчалик қатъий туриб тихирлик қилгани учун хатто қандай хаёлга боришга ҳам таажжубда қолган эдилар ... Домла Жалолиддиннинг янги ҳонадонига ташриф буюрганида белгиланган вақтга ўн дақиқалар чамаси қолган эди . Абдуқодир домла кўча юзида келди-кетдини кутиб турган эркаклар издиҳоми билан тезгина кўришиб , ичкарига йўл олдилар. Домла ажратилган тўрдаги столга ўтирар эканлар , ёнларида яна бир жой бўш қолганини кўрдилар. " Бу жой мен каби яна бир ваъз қилгувчи меҳмонга ажратилинганмикан ?!" деган хаёлда , ўзларини бошлаб келган уй эгасининг қариндоши бўлган йигитга савол назари билан им қоқдилар. У йигит фаросатлигина экан. Қўлини кўксига қўйганча "Ҳозир" деди- ю , зум ўтмай домланинг ёнларига ихчамгина нуроний бир қарияни бошлаб келди . Йигит домлага секин эгилиб изоҳ берган бўлиб шипшиди : - Бу киши Жамолиддин акамнинг дадалари бўладилар. Ибратли маърузаларингиз туфайли уларнинг сизга жуда меҳрлари тушиб қолган экан . Шунга Жалолиддин акам "Дадам Абдуқодир домлани кўрсалар , суҳбатларида бўлсалар, мен янги ҳонадонга кўчганимдан ҳам кўра ҳурсанд бўлар эдилар . Уларнинг ҳурсанд бўлганларини кўришдан аълоси йўқ мен учун" дегандилар Абдуқодир домла индамади. Ота билан боя кираверишда кўришганлиги учун секин бош ирғаб сўрашган бўлди- ю , маърузасини бошлади . Амри- маъруф маърузаси жудаям таъсирли бўлди . Маъруза охирида Абдуқодир ака дуога қўл очди : - Азиз биродарлар , мана "Икки дунё саодати" ҳақидаги маърузамиз ниҳоясига етди. Маърузани якунлар эканман , барчангиз кафтларингизни дуо учун очишингизни сўрайман . Ҳозир Жалолиддин укамизнинг оталари дуо қиладилар , уларни омин дея қўллаб турамиз . Дунёдаги энг бой инсон- отаси бор инсон . Келинг, ана шундай инсонимиз Жалолиддинга икки дунё саодатини тилайлик. Фарзанд "Отам учун" дедими,- Абдуқодир домланинг овози титраб кетди ,- унинг қанча гуноҳлари тўкилиб кетишини санаб саноғига етиб бўлмайди ... Абдуқодир домла мезбон қарияга меҳр билан боқиб , ўктам овозда дилдан сўради : -Қани , отажон , сиз дуо қилинг , мен ҳам савобдан бебаҳра қолмай , аввал ўғлингизни , сўнгра ... мени ҳам дуо қилинг ... Бундай имкон... ,- деди домла овози товланганча ,- ҳар қадамда берилавермайди ... Хазонрезги

20 817

Ертўладан гилам олиб чиқиб, дарвозахонага солиб, устига айвондан хонтахта олиб келиб, ёнига тўртта кўрпача олиб чиқиб солиш керак экан. Ҳа, айтишни унутибман, бу хонадонда озодаликка жуда катта аҳамият бериларкан. Ҳар сафар овқатдан сўнг дастурхон ювилиб, келаси овқат маҳалгача дазмолланган бўлиши керак. Хуллас амаллаб, тушликни қилиб олдик. Тўғрироғи, мен учун бу ҳам нонушта, ҳам тушлик бўлди. Қорним очиб кетганидан келинлар уялиши керак деб ўйламабман ҳам, уйдагилар айтишганидек, «катта-катта» еяверибман. Пешинги идишларни ювиб бўлдим. Бугун ишхонадан гап эшитишим аниқ. Майли, деб ўйладим, тез намозларимни ўқиб олсам, кечроққача ишлаб келаман. Энг муҳими уйдагиларни хурсанд қилдим. Пиширган чучвараларимни хомлигида санамагандим, аммо ўйлаганларим бир тийин бўлиб чиқди. Чунки мен ҳали таҳорат олмай туриб, қайнонам ишдан келдилар. Бу катта, 13 кишилик хонадонда битта қайнонам кўчада ишлайдилар, қолганлар уйда тирикчилик қилишади. Уларга олиб қўйилган таомни тез иситиб, алоҳида жой тайёрлаб кўнгилларини олдим. Яна идишлар ювилди. Менга қийин бўлгани бизнинг кўп қаватли уйда бўлгани каби бу ерда иссиқ сув йўқ. Идишда сув иситилиб, ёзнинг иссиғида ҳам, қишнинг совуғида ҳам идишлар ҳовлида ювилади. Хуллас, пешин вақтидан ҳам оғиб бораётган бир пайтда, қайнонам, «Келин, куни билан нима қилдингиз? Деразалар артилмабдику!» деб қолдилар. Куни билан нима қилганим ҳақида ўйлаб қолдим. Овқат! «Ҳозир, ойижон» дедиму, дарров қўлимга латта олиб, деразаларни артиш тушдим. 8 сотихли ҳовлининг гир айлана уйлари деразаси тугай демасди. Мен чарчадим. Аммо на илож! Ҳамма ором учун хона хонасига кириб кетди. Биргина мен қўлимда латта, кўзимда ёш билан ишимни қилишда давом этяпман. Шартта латтани қўйдимку, таҳорат олиб, энди хонамга кириб кетаётгандим, дарвозадан меҳмонлар кириб келишди. Кутиб олдим, жой тайёрладим. Одатдагидек, келинларга хос хизмат қилдим. Асрга яқинлашиб қолди. Аммо мен ошхонадаман! Деразалар ҳам охиригача артилмаган, намозлар ҳам ўқилмаган. Ўзимдан умримда илк бор кўнглим тўлмади. Хуллас, меҳмонлар кечки овқатни еб, кейин кетишди. Мен эса кечки идишларни ювиб бўлиб, «нонуштага сомса қилиб қўйинг» деган буйруққа биноан ҳамон ошхонадаман. Эрталаб 3:30 да турганим учун кўзлари юмилиб кетяпти. Ишдан қайтган турмуш ўртоғим билан, агар овқат тепасидагини инобатга олмасак, ҳали кўришганим йўқ. Сомсам нечада пишаркин? Ҳали ҳаммомда кирларим ҳам бор. Кеча ювганимни эса дазмол қилишим керак. Хуфтонни ўқий олармикинман? Умуман бугун ухлайманми ўзи? Эртага ишга бораманмикин? Шу каби саволлар ҳаёлимда ғужғон ўйнай бошлади. Хонадондагиларнинг барчаси яна ором олиш учун хоналарига кириб кетишди. Айтишларича, улар вақтли туришлари керак экан. Менчи? Кунлар ва ойлар ўтиб, мен бу хонадонинг одамларига, анъаналарига кўника бошладим. Рамазон келди. Умидим рамазонда тўлиқ ибодат қилиш ва хонадонимдагиларга инсоф сўраш эди. Лекин муносабат умуман ўзгаргани йўқ. Чунки улар ўзлари рўза тутмас эдилар. Мен бир ҳафтада бўларим бўлиб, чўзилиб қолдим. Чунки қариндошларникида бўладиган йиғинларга тоғора пишириш ҳам менга «Рамазон бонуси» эди. Бошим айланиб, кўзим тинди. Врачлар рўза тутиш мумкинмаслигини, организм уйқусизлик ва ҳолсизликдан толиққанини айтишди. Бир мен эмас, минглаб ўзбек келинлари учун оддий ҳол бўлган бу вазият аслида динимиз учун мусибатдир. Чунки Аллоҳнинг ҳузурига борганда «Нега яхши келин бўлмагансан?» дейилмайди. Ўқилмаган намозлар сўралади, тутилмаган рўзалар сўралади. Биламан, ота-онага, хусусан эрнинг ота-онасига қилинган хизматлар ҳам савоб. Улар ҳам динимизда улуғланади. Аммо муслима келинларни тушуниб, ибодати учун кераклича вақт ва имконият ажратишларини барча қайноналардан сўраб қоламиз! Аллоҳ уларга офият берсин! Муаллифига раҳмат...