ru
Feedback
📚 Ibratli Hikoyalar 📚

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

Открыть в Telegram

Хаётий ва Ибратли ҳикоялар... Хикматлар хазинаси... Инсон такдирини аччик синовлари... Hamkorlik va reklama uchun 👇👇 @Bronzam . . . . . .

Больше

📈 Аналитический обзор Telegram-канала 📚 Ibratli Hikoyalar 📚

Канал 📚 Ibratli Hikoyalar 📚 (@ibratli_sozlar) языкового сегмента Узбекский является активным участником. Сейчас сообщество объединяет 20 770 подписчиков, занимая 3 826 место в категории Религия и духовность и 3 869 место в регионе Узбекистан.

📊 Показатели аудитории и динамика

С момента создания невідомо проект демонстрирует стремительный рост, собрав аудиторию из 20 770 подписчиков.

Согласно последним данным от 03 июля, 2026, канал показывает стабильную активность. За последние 30 дней изменение числа участников составило -552, а за последние 24 часа — -29, при этом общий охват остаётся высоким.

  • Статус верификации: Не верифицирован
  • Уровень вовлечённости (ER): Средний показатель вовлечённости аудитории составляет 12.29%. В первые 24 часа после публикации контент обычно набирает 8.31% реакций от общего числа подписчиков.
  • Охват публикаций: В среднем каждый пост получает 2 555 просмотров. В течение первых суток публикация набирает 1 729 просмотров.
  • Реакции и взаимодействия: Аудитория активно поддерживает контент: среднее количество реакций на один пост — 21.

📝 Описание и контентная политика

Автор описывает ресурс как площадку для выражения субъективного мнения:
Хаётий ва Ибратли ҳикоялар... Хикматлар хазинаси... Инсон такдирини аччик синовлари... Hamkorlik va reklama uchun 👇👇 @Bronzam . . . . . .

Благодаря высокой частоте обновлений (последние данные получены 04 июля, 2026) канал поддерживает актуальность и высокий уровень охвата публикаций. Аналитика показывает, что аудитория активно взаимодействует с контентом, что делает его важной точкой влияния в категории Религия и духовность.

20 770
Подписчики
-2924 часа
-2077 дней
-55230 день
Архив постов
Ҳам ўзи рўза тутиб, ҳам рўзадорларга хизмат қилаётган опа-сингилларимиз ва оналаримиздан Аллоҳ рози бўлсин! Саҳарликка туриб Аллоҳнинг фарзини адо этмоқ истаган бандалардан ҳам Аллоҳ рози бўлсин. Қиёматда Райён Жаннати ила сийласин 🤲

ДОЯ ЭРКАК... Яқинда фарзандлик бўлдим Алҳамдулиллаҳ. Аммо, гап бу ҳақида эмас. • Аёлим кириб кетган, докторлар бир нарсаларни сўрашди. Олиб келдим. Шу вақт бир мен қатори йигит ҳам аёлини келтиган экан. Кўрик хонасига киргазиб юбораётиб безовталанди: - Опа эркаклар текширмайдими, аёл доктор кўрсин. - ... (ичкаридан нима жавоб бўлгани эштилмади) • Бир вақт йигит ичкарига қараб бақирди: - Хей сиз! Буяққа ўтин, савол берманг аёлимга. Ичкарида бир #ҳезалак, эээ кечирасиз “эркак“ практикант йигит кўринди: - Бу мени ишим ака. - Бу аёлларни иши. Аёлларни аёллар текширади! Гап бошланиб кетди... • Буни кўриб асабим қаттиқ бузилди. Дарров гапга аралшдим: - Сиз менга қаранг, эркак кишисизку. Эркаклар қиладиган иш қилсангиз бўлмайдими, дедим. - ... (тўғриси нима деб жавоб бергани менга бир тийин) - Ҳеч бўлмаса эркакларни даволайдиган доктор бўлинг, “зато“ ҳамма сизга хурмат билан қарайди... Бутун умир аёлларни кетига қараб пул топмоқчимисиз?! Бу орада бояги йигит ҳам гапдан тохтамаганди. Хуллас “мужик“ ўзини оқлаши фойдасиз эканлигини билди ва нарироқ бориб, энса қотириб турди... Ичимдан қандайдир жирканч холатни ҳис этидм... Бу нимасси ахир? • Дарров аёлимга телефон қилдим: - Ичкарида ҳезалаклар йўқми? Саволни тшунди: - Йўқ. - Кўринса “сразу“ менга айт. Қаттиқ бақириб хонадан хайда. Менга “сразу тел қил! - Хоп!.. Кўнглим жойига тушди дейсизми? Албатт йўқ! Нима фақат мени аёлим аёлми? Муслималаримизни иффатику бу. Эраркларни ғурурику бу! • Эркакларга нима бўляпти? Қай юз билан шу соҳада ўқиди? Курсдош қизлар олдида қандай чидаб дарсда ўтирди? Ота онасига нима деб айтган, шу касбни танлаганида? Ёки ота онадан бошланганми ҳаммаси? Нима қилиш керак? • Хуллас бошим қотди. Асабим ҳали ҳам бузиляпти эсимга тушса. Сўкай десам шунақа сўзлар келяпти-ки... Гуноҳ ортириб нима қилдим. Қарғайми? Тавба! Уруш-жанчалчи? Фойдаси йўқда... Шунақа ғалати холатда шу пўстни ёздим... пс: Постни бўлишишингизни сўрайман. Зора шу доя “эркак“ бўламан деб юрганларга қайтариқ бўлса. Бошлаганлар ортига қайтса...

ЁР ИЗЛАБ (Бир оз табассум)    Саънат саройида бўлаётган Саккизинчи март халқаро хотин-қизлар кунига бағишланган тантанали йиғилишга мени киритишмади. Эшикда турган тилла тишли жужур-ний хотинга ичимда йиғилиб қолган ҳамма гапларни тўкиб солдим.    — Ахир, мен ўн гулидан бир гули очилмаган 72 ёшли йигит бўлсам, нечукки сен мени отахон, дейсан. Мен бу ерга ўзимга муносиб ёр излаб келганимни биласанми? У бўлса мени масхара қилаётгандек тилла тишини кўрсатиб кулди. Кулиб туриб менга ғалатироқ қараш қилди. Ҳе йўқ-бе йўқ, мени олмайсизми, деб юборди-я! Сесканиб кетдим.      Унга дурустроқ қарадим. Бинойидек. Қадди-қомати ҳам жойида. Ҳали қирқдан ошмаган, башарасида битта ҳам ажин йўқ. Жуда менбоп аёл экан. Унга сузилиб туриб, “олганим бўлсин”, дедим. У бўлса эртага МВДга совчи юборинг, улар министрнинг олдига кириб, подполковник Холдоровага совчиликка келдик, деб айтишсин, деди. Бир қочиш қилдим! Ўлай агар, бунақа қочишга ОБХССнинг ити ҳам етолмайди. © Саид Ахмад

Қайтмас оқшом... Эрталаб чой ичиб ўтиргандим. Аёлим келиб ёнимга ўтирди. Пиёлага чой қуйиб узатаркан, аста гап бошлади: - Дадаси, бугун сиз бошқа бир аёлни кечки овқатга таклиф қилишингизни истайман. Чайнаб турган ноним тиқилиб қолди. -Тинчликми онаси? Қанақа аёл билан кечки овқатга бораман, кўрганлар нима дейди, эсингни едингми? - дедим ўзимни ўнглаб. - Мен сизни қаттиқ севаман, ҳаммадан қизғонаман, лекин аниқ биламанки, у аёл сизни менданда ортиқ севади, ва сиз билан бир сония бўлсада бирга суҳбат қуриб, дийдорингизга тўйишни истайди. Бу инсон сизнинг онангиз,- деди аёлим. Чуқур ўйга толиб қолдим. “Мана 19 йилдирки, онам дадамсиз, биргина укам билан қишлоқда яшайди. Учта бола ва аёлимни яхши кийинтириб, яхши боқаман деб, бирор марта тузукроқ онамга эътибор бермабман...Ўле, эээ ўғил бўлмай, тур ўрнингдан”, дея ўзимни ўзим койиб ўрнимдан турдим. Телефонимни олиб онамга қўнғироқ қилдим. Гўшакни кўтарибоқ, “Тинчликми болам, нима бўлди, бунча барвақт телефон қилдинг”, деб қолдилар. - Онажон, хавотирланманг. Фақат ёмон нарса бўлиши керакми, саҳарлаб қўнғироқ қилишим учун? Сизни соғиндим, - дедим нафасим қисилиб. Онам қулоқларига ишонмадилар шекилли... Чунки бу гапни анча йиллардан бер биринчи марта айтишим эди. - Болам гапларинг ёқмаяпти. Худди ўлимидан олдин васият қиладиганларга ўхшаб гапирма! Нима бўлди? - дея яна сўрадилар. - Ҳеч нарса эмас онажон. Майлими, бугун кечга сизни бирор ресторанга кечки овқатга таклиф қилсам? Иккаламиз шу оқшомни бирга ўтказсак? Бир оз жим қолдиларда, “Жон жон дейман болам” - дедиларда, пиқиллаб йиғлаб юбордилар. Кечқурун машинамни миниб, онамнинг уйи томон кетарканман, худди узоқ кутган севгилиси билан учрашув олдидан ҳаяжонга тушиб қоладиган ошиқдек, балки ундан ҳам баттар ҳолга тушиб, юрагим тез-тез ура бошлади. Етиб келиб тўхтаганимда, ҳаво совуқ бўлишига қарамай, онам дарвоза олдида кутиб турардилар. - Онажон, нега чиқиб олдингиз? Келиб ўзим олиб чиқардим, совуқда музлабсиз-ку. Онам келиб пешонамдан ўпиб сўрашдилар-да, “Болам юрагим тоқат қилмай чиқиб олдим”, дедилар. Онам худди учрашувга чиққандек ясаниб олганлар. Ҳолатларини кўриб дам кулгим келарди, дам ўзимни ёмон кўрардим: “Нега шу пайтгача онангни бир марта бўлса-да шундай хурсанд қилмадинг”, деб. Машинага ўтирар эканлар, “Дугоналаримга бугун ўғлим мени ресторанга таклиф қилди десам, ҳаммасининг менга ҳаваси келди”, -дедилар. Шаҳар марказидаги шинамгина ресторанга кирдик. Кирар эканмиз, онам қўлимдан ушлаб олиб, виқор билан, худди шаҳарнинг биринчи рақамли хонимидек юриб борардилар. Кўзларидаги қувончни яширишнинг имкони йўқ эди... Столга ўтирар эканмиз, менюни олиб ўқидим. Онам анча кўздан қолибдилар, фақат катта ҳарфларни кўра олдилар холос. - Сен болалигингда ўқишни билмасдинг, менюни мен ўқирдим, сен эса эркаланиб бирор нарса танлагунингча анча вақт ўтарди, энди эса сенинг навбатинг келибди, - дедилар онам, узоқ ўтмишни эслаб. Суҳбат қуриб узоқ ўтирдик. Вақт алламаҳал бўлганини ҳам сезмабмиз. Қалбимда қандайдир ширин хотиралар, нотаниш илиқлик жўш ура бошлади...Қанчалар ажойиб кеча бўлди. “Шундай аёлни нега шу пайтгача бир марта бўлса-да ресторанга таклиф қилмабман? Бу шунчалар ажойиб экан-ку”, дея ўзимни ўзим тергай бошладим. Онамни уйларига қўяр эканман, “Болам сен билан яна ўша ерга боришни истайман”, - дедилар. - Бажонидил онажон, унда келаётган ҳафтада борамиз,- дедим. - Лекин бу сафар ман тўлайман рестораннинг пулини,- дедилар қайсарлик билан. - Майли онажон, сиз нима десангиз шу, -дедим. Уйга қайтганимда аёлимга раҳмат айтдим, ахир у менга ажойиб бир оқшомни ўтказишда катта ёрдам бердида. Орадан икки кун ўтмай саҳарда укам телефон қилиб, “Ака тез келинг, онамнинг юраклари хуруж қилди”, деб қолди. Онамни тирик кўриш насиб қилмади. Боргунимча жонлари узилибди. Маъракалардан кейин укам бир конверт тутқазди, онам бериб қўйган эканлар. Очдим. У ерда бир парча қоғозга хат қолдирибдилар: “Болам, ваъда қилганимдек, аввалдан бориб ресторанга икки кишилик кечки овқатни ҳисоблатиб, пулини тўлаб келдим. Тўлов қоғози ҳам шу ерда. Балки ўша кунгача мен етиб бормасман.

Ушбу сурат сизнинг айни пайтдаги руҳий ҳолатингиз қандай эканлигини кўрсатиб беради. Хўш, сизнингча, расмдагги шакллар қандай
Ушбу сурат сизнинг айни пайтдаги руҳий ҳолатингиз қандай эканлигини кўрсатиб беради. Хўш, сизнингча, расмдагги шакллар қандай ҳаракатланяпти? Таҳлил натижалари:

Агар бу бола туғилса, ўғлим келинга ипсиз боғланиб қолишидан қўрқардим. Уни келинга қарши қайрайвердим. Калтаклаётганида «юз-кўзига урсанг кўкариб қолади, қорнига теп, ҳеч нарса билинмайди» деб ўргатдим. Ўғлим кайфда эмасми, айтганимни қиларди. Охири ҳомила тушди, ўғил экан. Эшитиб, ўзим ҳам ғалати бўлиб кетдим-у, яна ҳеч нарса бўлмагандай юравердим. Ҳомиласидан айрилган келин уйга қайтишни истамади. Нарсаларини олиб кетаётганида: «Мен бу болани дунёга келтиришни ният қилган дим. Уни сиз нобуд қилдингиз, неварангизни ўзингиз ўлдирдингиз. Сизни Худога солдим, бир умр невара суймай ўтинг» деди. Ўша пайт­да бу гапларни алам устида айт­япти, деб эътибор ҳам бермадим. Аммо йиллар ўтгани сайин… Қизимни турмушга берганимга олти йил бўлди. Аммо у фарзанд кўра олмаяпти. Шифокорлар эр-хотинни текшириб, ҳаммаси жойида, дейишади. Бир куни қизим «Она, эсингиздами, келинингиз шундай деганди. Балки унинг қарғиши сабаб фарзанд кўра олмаётгандирман» деб йиғлади. Боламнинг қийналганини кўриб мен ҳам қийналаман. Яқинда қайнонаси уни уйга қайтариб юборди. «Мевасиз дарахтнинг кераги йўқ» дебди. Куёв ҳам онасининг гапидан чиқолмай, қизимга жавобини берибди. Дардим ичимда. Ўз қилмишим бошимга калтак бўлиб тушди. Гиёҳванд ўғлимку, қаерлардадир сан­ғиб, пул керак бўлганда пайдо бўлиб қолади, энди ундан умидим йўқ. Лекин қизимга қараб чидай олмайман. У айтгандек, ростдан ҳам келинимнинг қарғиши ургандир? Бир-икки йилдан сўнг олтмишга кираман, мен тенгилар аллақачон невара суйиб, тўйлар қилишяпти. Менчи, қачонгача невара орзусида ўтаман? Биламан, келиним Нафосат сизларнинг газеталарингизни ўқийди. Зора, менинг ёзганларимни кўриб қолар деган умидда сизларга хат йўллаяпман. Нафосат, эшитдим, ўқишга кирибсан, нуфузли жойда ишлаётган эмишсан. Яқинда тў­йинг бўлаётган эмиш. Сендан ўтинчим — мени кечир. Сени қийнаганим, фарзандингдан айирганим учун кечир. Дилингга қаттиқ озор берганим учун кечир. Кечирсанг, зора қизим ҳам фарзандли бўлармиди... Тамом

КЕЛИНИМНИНГ ҚАРҒИШИ УРДИ…(ҳаётий воқия) Ёшим олтмишга қараб кетяпти, аммо ҳамон бахт нималигини билмай ўтяпман. Ҳа, икки фарзандим бор, уларни уйли-жойли қилдим, мендан бахтли одам борми, дейман танишларимга кулиб. Аслида, бахтсизлигимнинг асл сабаби ҳам фарзанд­ ларим билан боғлиқ. Жуда кеч — 33 ёшимда турмушга чиқдим. Менга уйланган одамга иккинчи хотин бўлдим. У илгари ҳам уйланган, бола-чақали эди. Аммо мен турмушга чиқишим керак бўлгани учун ҳам уни севмасамда турмушга чиқдим. «Бир-иккита бола туғиб олсам бўлди, кейин ажрашаман», деган ўйда эдим. Нимани ният қилсанг, ўшанга эришасан, дейишади. Бир қиз, бир ўғилли бўлгач, ажрашаманга тушдим. Ўшанда ўғлим олти ойлик эди. Ажрашиш истагим шу қадар кучли эдики, на ота-онамнинг ўгитлари, на эримнинг таваллолари мени бу йўлдан қайтара олди. «Иккита болани ўйнаб-ўйнаб катта қилиб оламан» дедим. Ҳа, уларни «ўйнаб-ўйнаб» катта қилибман-у, тарбиясига эътибор бера олмабман. Болаларимни энагага топшириб, ўзим туну кун ишда бўлардим. Топиш- тутишим бир эркакникидан кўп эди, шунинг учун ҳам ўрнимни ҳеч кимга бўшатиб бергим келмасди. Болаларга пул топиб берса бўлди, деган ғўр хаёлда юрган эканман. Бу нотўғрилигини, уларга тарбия кераклигини англаганимда кеч, жуда кеч эди. Ҳали ўн олтига ҳам тўлмаган ўғлим аллақачон гиёҳвандларга қўшилиб кетган экан. Уни бу йўлдан қайтариш учун нималар қилмадим, аммо бари бефойда бўлди. У ҳар куни мендан катта-катта пул сўрар, бермасам мени урарди. Ҳатто бир марта темир билан уриб, қўлимни синдирди. Аммо буни кимга айта оламан? Сўраганларга «йиқилиб тушдим» деб баҳона қилдим. Қўйнимдаги илонни ўзим туққанман, ахир! Ана шу бебош ўғлим «уй­ ланаман»га тушиб қолди. Ҳали ёшсан, ўқишинг керак, бирор ишнинг бошини тутишинг керак, десам ҳам кўнмади. Яхши кўрган қизини сўраб совчилар келаётган эмиш. Истар- истамай қизникига совчиликка бордим. Қизнинг онаси унчалик хушламай қаршилади. Қизига совчиликка келганимни айт­ ганимда очиқчасига «Ўғлингизни гиёҳванд деб эшитганман, унга берадиган қизим йўқ. На ўқийдиган, на ишлайдиган йигит қандай қилиб оила қура олади?» деди. Бу гаплар ҳақиқат эканини билсам ҳам ғурурим топталгани алам қилди. Олдин «бир марта бораман, беришмаса, қайтиб бормайман» деган одам нафсониятим кучлилик қилиб, олсанг ҳам ўша қизни оласан, олмасанг ҳам дедим. Бу гап ўғлимга ҳам маъқул келди. Қизнинг ҳам ўғлимда кўнгли бор эди. Бундай фойдаланиб қолиш керак, дедим. Шундай қилиш керакки, қизнинг онаси айтган гаплари учун бир умр пушаймон есин, деб ўйладим. Қайта-қайта совчиликка боравердим. Охири қизни кўндириб, ўғлим уни олиб қочиб кетди. Буни унга ўзим ўргатдим. Энди боши эгилган ота-онанинг қизини ўғлимга беришдан бошқа иложи йўқ эди. Тўй куни бир чеккада мунғайиб ўтирган қуда аёлни кўриб, ич-ичимдан хурсанд бўлганимни кўрсангиз эди! Келиним чаққонгина эди, қизим қилмаган ишларни қилиб, овқатларни пишириб, ишдан қайтишимга ҳамма ёқни саранжомлаб ўтирарди. Аммо мен уни ёқтирмасдим. Онасининг айтган гаплари учун ҳам уни кечиролмасдим. Ҳали шошмай тур, онанг ялиниб келиб, кечирим сўрамаса Зулайҳо отимни бошқа қўяман» дердим. Тўй ўтганига ўн кун бўлмай ўғлим эски одатини яна бошлади. Гиёҳванд модда чекиб келган куни секингина келинни ёмонладим. Ўша куни кечаси билан ўғлим келинни калтаклади. Ишонасизми-йўқми, ич-ичимдан қувондим. Ана шундай қилиб ҳар куни хотинини урадиган одат чиқарди. Қудам қизи норози қилиб эрга теккани учун уйингга қадам босмайман» деган экан. Сўраб- суриштирадиган одами йўқ деб уни кунда калтаклатар, бундан ҳузурланардим. Келиним ҳомиладор бўлди. Невара кўришини эшитса, одамлар қанчалар хурсанд бўлишади. Мен эса ғазабландим. Мақсадим келиним ва ўғлимни ажратиб юбориш, аммо ўшангача уни азоблаш эди. Келинни умуман уйдан чиқартирмай қўйдим. Устидан қулф-калит осибишга кетар, чиқмадимикан деб пойлардим. Ҳомила катталашган сайин менинг дардим ҳам катталаша борарди. Давоми 09:00 да

ЖАННАТ.... ҳикоя Дунёнинг ишлари ғалати, баъзида катталарнинг хаёлига келмаган уй-фикрлар ёш боланинг чуччи тилларидан чиқиб турса, "ҳақиқатдан шунақамикин" деб ўйламасликни иложи йўқ. Олти яшардан ўтиб бораётган қизим кеча кеч " юринг ая ухлаймиз", деб қолди. Кўзим телевизорда "хозир, хозир" деб ўтиравердим. Қизим: -"Аллоҳ менга уйқуни боғлаб бергани йўқ ўзиздан кўринг, уйқум қочса сизни хам ухлатмиман", деб колди. Бироз ўтириб хаммамиз кулиб юбордик. Акалари хайрон: -Мадина уйку қаерга қочади, уйгами....? Дивангами....?- деб сўрасалар. Қизим: - Уйга хам, диванга хам қочмиди.... Сизлар хаммангиз ухлаб колсаларинг, мен ухлай олмай қўрқаман. Ёлғизликдан қўрқамн. Ким биландир гаплашгим келади. Кейин гаплашаман, деди. -Ким билан гаплашасиз асал қизим, деб, кизимнинг гапларидан хавотирга тушиб сўрадим. Биз ухлагандан кейин бирор нарса кўзига кўринармикин деган хаёлга бориб. Қизим; -Аллоҳ билан гаплашаман. У менга чиройли уйларни кўрсатади, боғларни кўрсатади, ўша ерларда ўйнаб кейин ухлаб коламан, деди. Қизимни гапларидан кўзим ёшга тўлди. Яна сўрагим келди: - Ўша чиройли уйларда, боғларда бизни хам кўрасизми....?- дегим келди-ю сўролмадим. Чунки "йўқ кўрмиман "-деган жавоб бўлишидан қўрқдим.... " Жаннат" сўзи арабчадан олинган бўлиб, "чиройли боғлар" маъносини билдиради. Болалар беғубор, бегуноҳ бўладилар. Уларнинг кўрганлари, жажжи ёлғонни билмас тилларидан чиққан. Сўзлари хақиқатдан йироқ эмас.... Мен қизимни кейин хам ўша боғу - роғларда юришини, чиройли каср уйларнинг гўзал маликаси бўлишини ёлғиз Аллоҳдан сўраб қоламан.

🌙✨🕋 РАМАЗОННИНГ 2-ЖУМАСИ МУБОРАК БЎЛСИН!🕋✨🌙 💝Айтмоқ истаб сизга гапларим. Тентирайман паришон халак. Икки дунё орасин очган. Азиз дўстим ЖУМА МУБОРАК... 💝Пок қалб ила жайнамоз олинг Шайдо бўлсин мингларча малак... Кўзларингиз иймонга бойдир. Азиз дўстим ЖУМА МУБОРАК. ..... 💝🌹🌙Сочларига оқ тушган Онам. Отам учун сўрайман тилак.. Акам ~ укам Опа ~ сингиллар . Азиз дўстим ЖУМА МУБОРАК. .... 🌙✨🕋 РАМАЗОННИНГ 2-ЖУМАСИ МУБОРАК БЎЛСИН!🕋✨🌙

ниб топшириб куйди. Гулширин етокхонадаги торгина хонани топшириб, икки хонали шинам-гина уйни ижарага олди. Болалари тор хонада сикилиб колишган экан, кенг хоналарда яйраб колишди. Уларнинг завклангани, яйраб кулгани ни куриб Гулширин ич-ичидан кувонади. Тирик-чилигидан орттириб бир-икки сум жамгара бошлади. Тиш ериб бировга айтган булмаса-да, пули купайса уй сотиб олишни ният килган. Кейинги пайтларда Дилобар опа тадбиркорлар учун уюштириладиган семинарлар, мажлисла-рга узи билан бирга олиб юрадиган булди. Гул-ширин бу йигинларда янги танишлар орттирди, тадбиркорликнинг кузга ташланмас жихатла-рини урганди. Ана шу йигинлардан сун "Мен хам уз ишимни очсам-чи?" деган фикр пайдо буларди. Кейинги пайтларда бу фикри катьий-лаша бошлади. Бугун хам чет эллик тадбиркор аеллар иштирок этган йигинда катнашди-ю, фикри тугри эканига амин булди. Ха, у уз иши-ни очади. Тугри, бошида бир оз кийин булади. Аммо у оркага кайтмайди. Ишини бошлаш ва ривонжлантириш учун бошида кредит олади. Лекин бу гапни Дилобар опа кандай айтади? "Хеч ким танимайдиган, билмайдиган одам эдинг. Мен туфайли нуфузли давраларга кир-динг. Иш урганиб энди кетиб колмокчимисан?" демайдими? Демаганда хам ичида шундай деб уйласа-чи? - Бугун бир оз паришонмисиз? -суради Дилобар опа ишхонага кайтишганидан сунг. - Дилобар опа, купдан буен сиздан бир масала-да маслахат сурамокчи буламану...- Гулширин сузини давом эттиришга истихола килди. - Айтаверинг, нима гап экан? - Дилобар опа, шу...сиз ишга олганингиздан бу-ен куп нарсани ургандим. Энг аввало, узимга ишонч пайдо булди. Сиз менинг устозимсиз. Дилобар опа, агар мен хам уз ишимни очсам, эплаб кета олармиканман? -Гулширин хадикси-раб каради. - Шу гапни айтишингизни анчадан буен кутган-дим, - деди Дилобар опа бир оз сукутдан сунг. - Сиз аллакачон уз ишингизни очиб, тадбиркор- лик билан шугулланишингиз керак эди. - Ростданми? - кулокларига кулокларига ишон- мади Гулширин. У Дилобар опадан таьнали сузлар кутганди. - Тугрисини айтсам, сиз норози буласиз, деб уй-лагандим. - Нега энди норози булай? - майин жилмайиб, Гулшириннинг елкасидан кучди Дилобар опа. - Сиз мени устоз дедингиз. Кайси устоз шогирди нинг оекка туриб, муваффакиятга эришишини истамайди? Ахир, палапон куш хам бир кун те-мир канот булиб, кенг осмонларга парвоз кила-ди-ку.Сизнинг хам парвоз киладиган пайтингиз келибди. Канотларни кенг езиб, парвозга шай-ланинг! Гулшириннинг кузлари жикка ешга тулди. Устози хафа булади деб нотугри фикрга борга-нидан узи уялиб кетди. - Янги иш бошлаш осон булмайди, - деди Дило-бар опа оналарча мехрибонлик билан. - Токи ишларингиз йулга тушиб олгунича сизга ердам бериб тураман. Аввало, кредит олиш учун гаров талаб этилади. Биламан, гаровга куядиган хеч нарсангиз йук. Гаров хакида эшитиб осмонларда учиб юрган Гулширин бирдан пастга кулаб тушгандек бул-ди. Хозиргина юзига ярашиб турган кулги каек-кадир йуколди. Дилобар опа буни дарров пайкади. - Нега бирдан шаштингиз пасайди? Эсингизда булсин, тадбиркорликнинг биринчи коидаси - хеч качон ортга чекинмаслик. Олдингизда би- рор муаммо пайдо булдими, уни енгиш чораси- ни топиш керак. Кредит олишингиз учун гаров масаласига келсак, корхонамиз хисобидаги хизмат машинасини гаровга куямиз. - Опажон...- туликиб кетди Гулширин. Олдингиз-даги карзимни бир умр уза олмасам керак. - Хает синовларида олган сабогим шу булдики, имконинг булса ердамга мухтож одамга кул чу-зишинг керак экан. Сен бирни берсанг, худойим сенга юз баробар купайтириб кайтарар экан. Янги иш бошлаш ва кредит олиш учун бир ой-га якин вакт кетди. Дилобар опанинг узи цех учун арзонгина ижара бино топиб берди. Гулширин узи каби эридан азият чеккан, фарза-ндларини елгиз тарбиялаетган аелларни ишга олди. Уларнинг дарди кай даражада эканини у яхши билади. Болаларга хам ота, хам она бу- лиш осон эмас. Бунинг учун аелнинг калби гул-барги каби нозик, иродаси метин каби мустах-кам булмоги керак.

Тадбиркорлик ишимни очмокчи булганимда кимдир хайратланди, кимдир "турт мучаси сог-лар эплай олмаган ишни бу ногирон аел кандай эплайди", деб шубхаланган, "утиравермайдими аравачасида, давлат берган нафакасини олиб" дея кулганлар хам булди. Аммо мен тухтама-дим, олдинга караб интилавердим. Аввалига кушни кизни енимга олдим, унинг ортидан ма-халладаги бошка кизлар хам келишди. Кейин уйда ишсиз утирган аеллар кушилишди. Бора-бора кичкинагина хона торлик килди. Купдан буен ташландик холда етган мана шу бинони ижарага олдик. Хозирча ижарада ижарада ту- рибмиз, келгусида эса бу бинони сотиб оламиз, иш куламини кенгайтирамиз. Шу ишим оркаси-дан бир неча марта чет элларда булиб кайтдим, дуне курдим. Шу пайт Дилобар опанинг телефони жиринг-лаб колди. Аел ракамга куз ташлаб, юзига ма-йин табассум югурди. - Лаббай, дадаси? Мен цехдаман, ун беш даки-када енингизда буламан. Ахир, углимизни бир-га кутиб олишимиз керак. Гулширин Дилобар опага хайрат ва савол на-зари билан бокди. Аел унинг унинг нигохлари- дан нима демокчи булганини тушунди. - Агар инсон астойдил истаса, бойлик хам, бахт хам узи уни излаб келаркан. Автохалокатдан кейин даволаган шифокорим уша пайтда менга кунгил куйган экан. Бефарзандлик туфайли хотинидан ажрашганди. Уч йилгача менга бул- ган туйгуларини айтмай, сир тутган экан. Углимнинг тугилган кунига таклиф килганимда илк бор юрагидаги туйгуларини ошкор килди. Сизга суянч, углингизга ота буламан, ишонинг, деди. Бир йилча бир-биримизни синадик, сунг никохдан утдик. Углим уни уз отаси деб билади Бугун углим спорт мусобакасидан кайтяпти, уни аэропортда кутиб олишимиз керак. Кейин телевидения ходимларини кутиб оламан. Мен хакимда курсатув тайерлашмокчи экан. Мухбир киз ногиронлик аравачасида утириб хам бу муваффакиятларга кандай эришганин-гиз хакида гапириб берасиз, деди. Дилобар опа Гулширин билан хайрлашди. Уни нигохлари билан кутиб коларкан, жувонг минг бир уй хаеллар ичида эди. "Ногиронлик арава-часида булса хам турт мучаси соглардан куп ишларни килган бу аелдан менинг каерим кам? Нега у килган ишларни мен кила олмайман? Йук, мен энди буткул бошкача яшайман. Факат олдинга караб интиламан.интиламан. Итоаткор одамлар нима деркан деб яшаган, йиглоки Гул-ширин энди узгаради. Мен хам кучли буламан, факат олга интиламан!" Дилобар опа билан булган учрашув Гулширин-га ана шундай сабок берди. 💥КУНДОШЛИ УЙ (хаётли хикоя) 8-қисм. - 891576624886 Гулширин Дилобар опа очган цехда ишлает-ганига бир йилча булиб колди. Шу деярли бир йил ичида унинг хаетида куп нарсалар узгарди. Аввало, узига булган ишончи ортди, катьиятли булди. Цехда ишлаетган кизларга бошчилик килиб, янгидан-янги дизайнларни уйлаб топди. У яратган либослар тезда огизга тушар, мижоз-лар сони кундан кунга ортаетганди. Хар томон-дан келаетган буюртмаларни бажариш учун тикувчи киз-жувонларнинг кули кулига тегмай-ди. Буюртмаларни уз вактида ва сифатли бажа-риш учун яна ходимлар ишга олинди. Дилобар опа цехдаги ишларни буткул Гулширинга ишо-

- Йук, - бош чайкади Гулширин. - Мен мана шу цехнинг бошлигини кутяпман. Хозир келиб ко-лади, дейишди. Аравачада утирган аел жилмайди. - У кишида кандай ишингиз бор? Менга айтаве-ринг. "Бунча хира экан бу аел" - хаелидан утказди Гулширин. Шундай булса-да, сир бой бермади. - Мен бошликнинг узлари билан аплашмокчи эдим, - деб куя колди. - Унда сизни эшитаман,- тагин жилмайди арава-чадаги аел. - Мен шу цехнинг бошлиги Дилобар Авазова буламан. Гулширин бир муддат хайрон тикилиб тикилиб колди. Аел хазиллашяптими еки рост гапиряп-тими? Биринчи марта куриб турган одамга ха-зиллашадими? Рост гапиряпти деса... - Ногирон аел кандай килиб мана шу цехни бошлиги булиши мумкин, деб уйлаяпсизми? - синик жилмайди аел унинг хаелидан утган уй-ларни уккандек. - Й...йук...нега энди...шунчаки...- хижолат торт-ди Гулширин. - Мен бошлик дейишгпнида эркак киши деб уйлаган эдим. Мени Марзия опа юбордилар. Сизга учрашишни тайинлаган эди-лар. - Э-ха, эсладим, - юзи еришиб кетди Дилобар опанинг. - Марзия опа сиз хакингизда айтган эдилар. Сиз тиккан кийимларни курганман, менга жудаям маькул келди. Дизайнерлик ко-билиятингиз борлиги куриниб турибди. Бизга худди шундай мутахассис керак эди. Кайси олий укув юртини тугатгансиз? - Афсуски, коллеждан кейин укишни давом эт-тиролмадим. - Олий маьлумотли булмасангиз хам баьзи уки-мишли дизайнерлардан устун ишларингиз, - Дилобар опанинг юзида хайрат ва мамнуният мужассам эди. - Цехда ишлаетган ишлаетган тикувчи кизлар-ни кургандирсиз. Уларнинг купчилигида тикув-чилик борасида малака йук.йук. Тикувчиларга бошчилик килиб, йул-йурик курсатадиган одам керак. Бугундан бошлаб ишга кабул килиндим, деб хисоблайверинг. Кизларга рахбарлик кила-сиз. Мен бошка ташкилий ишлар билан шугул-ланаман. Гулширин кулокларига ишонмади. У оддий тикувчи булиб ишга кабул килинишидан умид-вор эди. Аммо бирданига ун беш чогли аелга бошлик килиб куйишлари хаелида хам йук. - Мен...йук, одийгина тикувчи килиб ишга олса-нгиз булди, - бирдан рад этди у. - Мен рахбар-лик кила олмайман. - Биламан, ичингизда "мен буни эплай олмай-ман" деган хадик бор. Аммо качондир бу хадик-ни енгиб утишимиз, "мен хам уддалайман!"деб узимизни ишонтира олишимиз керак. Йукса, ичимиздаги куркув бир умр бизни таькиб кила-ди. Унинг исканжасидан чикиш учун одам узи-ни ишонтира олиши керак. Автохалокатга учра-ганимдан кейин уч йил тушакка михланиб кол-дим. "Сени жонимдан хам ортик кураман, умрим охиригача яхши-емон кунимизда бирга буламиз" деб, "уламан-куяман" килиб уйланган эримолти ойга хам бормай узига хуштор топиб олди. Унинг бор-йук сабри зурга олти ойга етди, холос. Мен кайта-кайта операция столига етга-нимда у кийимларини йигиштирди-ю, чикиб кетди. Мен хает ва улим орасида колган чогим-да у янги ери билан чимилдикка кирди. Менинг урнимда бошка аел булганида буткул тушкун-ликка тушиши, узини такдир хукмига топшириб куз ешдан бошкасини билмай тушакда етишим мумкин эди. Аммо бундай килишга хакким йук эди. Эртаю кеч бошимда парвона булиб, "Сен албатта оекка туриб кетасан" деб кунглимга умид уругини сочган онам ва юрагим остида кундан кунга узининг борлигини билдириб, улгаяетган янги жон хаки бундай килишга хак-ким йук эди. Ха, ишонаверинг, халокатга учра-ганимда вужудимда эндигина нишона берает-ган хомилага хеч кандай зиен етмаган экан. Балки мени яшашга ундаган ва куч берган хам хаму булгандир. Мен курашдим. Фарзандимни сог-омон дунега келтириш, онамнинг куз ешла-рини аритиш учун хам кучли булишим керак эди.эди. Боламни илк марта багримга босгани-мда аел учун бундан ортик бахт йуклигини анг-ладим. Болам илк кадамларини ташлаганида, кийкириб завкланганида "Мен болам учун яша-шим керак! Уни хеч нарсага зориктирмай усти-раман" деган умид пайдо булди. Бу умид улгай-иб, ишонч ва куч берди. "Мен энди ногиронман" деб аравачага михланиб утираверсам, болам куп нарсалардан бебахра усарди. Утирган жой-имда аввал тукишни, кейин тикишни ургандим. Бу ишк олдинига завк завк берди, кейин ишни кенгайтириш керак деган фикрга келдим.

.

🔥КУНДОШЛИ УЙ 🔥 📚 Ibratli Hikoyalar 📚
🔥КУНДОШЛИ УЙ 🔥 📚 Ibratli Hikoyalar 📚

#Кутилмаган_совға😱 Эрига телефон қилиб қайнонасига совға олиб келишини тайинлаган келинчак,  эри олиб келган кутилмаган совғадан шокка тушиб қолди!😱 Аммо эркак ҳақиқатни англагач,  қандай йўл тутгани жудаям аянчли аҳвол эди😢 👉 Давомини кўриш учун босинг

Ажрашишдан воз кeчтирган сўз... Сўнгги пайтлар у аёли билан ҳеч яхши чиқишолмасди. Уйда ҳар куни арзимаган сабаблар билан тортишув бўларди. Булардан безор бўлган эр ажрашишни истарди. Оиладаги нотинчлик туфайли қудаларнинг ҳам орасига совуқчилик тушганди. Эр бир куни паришон ҳолда маслаҳат сўраш учун кўпни кўрган, одамларнинг ҳурматини қозонган бир зотнинг олдига бориб, аҳволини айтди. У зот: — Энди ажрашсанг ҳам ҳеч нимани ўзгартиролмайсан. Бир ой умринг қолибди, нима қилсанг қил, дебди. Бу гапни эшитган эр даҳшатга тушиб, ранги оқарган ҳолда чиқиб кетибди. Йўлда учраган танишларидан рози-ризолик сўрай бошлабди. Уйига қайтиб, "Хотин, шунча пайт сени хафа қилдим, яхши эр бўлолмадим, ҳаққинга риоя қилмадим. Мени кечир, мендан рози бўл”, дебди. Хотини, "тавба, бу одамга нима бўлди?” деб унга раҳми келиб: — Дадаси, аслида, сиз рози бўлинг, мен доим беодоблик қилдим, сизни кўп ранжитдим, дебди. Икковининг ҳам қалби юмшаб кўзлари ёшланибди.. Кейин эр хафалашган қайнотасиникига боради. Улардан ҳам йиғлаб розилик сўрайди. Хотини ҳам қайнонасидан кечирим сўрайди. Энди уйда ҳар кун тотув яшардилар ва бир-бирларини ҳеч ранжитмасдилар... Лекин у киши хотинига муҳтарам зотнинг айтганлари ҳақида ҳеч нарса демабди. Бир ой тўлишини санай бошлабди. Кунлар яқинлашгани сайин яхшиликлари ортар, кечалари ибодат қиларди. Унинг яхши ишлари кўпайгани сари хотинининг ҳам муносабатлари илиқлашиб, тотувлик ортиб борарди. Бир ой ўтади. Ҳа, бугун ўламан, дебди эркак. Эртага эса... Лекин ўлмабди. "Аниқ бир ой демади, бир ой атрофида, деди. Балки бир неча кун ҳали бордир”, деб ўйлабди. Ахийри, у зотнинг олдига бориб сўрабди: — Афандим, мен ўлмадим. — Ўлиш нимаси? – дебди у зот. — Сиз бир ойча умринг қолди, дегандингиз, бир ой ўтди. У зот эса: — Биродар, мен сенинг қачон ўлишингни билмайман, лекин шуни биламанки, ўлим ҳақ, бир кун, албатта, ўласан, ўламиз. Ўладиган одам жанжал, низо билан ҳаётини заҳарламайди. Ҳозирги ҳаётингдан хурсандмисан? — Ҳа, ҳеч тортишмаяпмиз. — Мана энди доим шундай яшанглар!

​​Ифторлик марафони.. 😁 📚 Ibratli Hikoyalar 📚

​​Ифторлик марафони.. 😁

РЎЗАДОР АЁЛ БОЛАСИГА ОВҚАТНИ ЧАЙНАБ БЕРСА. РЎЗАСИ ОЧИЛАДИМИ? Жавоби
РЎЗАДОР АЁЛ БОЛАСИГА ОВҚАТНИ ЧАЙНАБ БЕРСА. РЎЗАСИ ОЧИЛАДИМИ? Жавоби

Меҳрибон дадам Биз жуда бахтли оила эдик. Ҳамма ҳавас қиларди. Биз фарзандларига бир марта ҳам ёмон гапириб, кўнглимизни оғритмаганлар, лекин кунлар ўтиб ким ўйлабди, уларнинг ўзгариб, аввалги меҳрларидан асар ҳам қолмаслигини. Улар бизнинг ёнимизда ойим билан уруш-жанжал қилмагандилар. Лекин ўша куни ойимга арзимаган нарса учун бақириб, ҳатто қўл кутаришгача борди. Опам дадажон, деб уларни қайтаришга уриндилар. Мен ва укаларим гапириш тугул, ҳатто, жойимизда қотиб қолдик. Кўзларимга ишонмасдим. Қайирда эканлигимни билмасдим. Гўёки ақли йўқ одамдек, нима бўганини, ҳеч нарсани тушунмасдим. Дадам уйда кўп бўлмайдиган, кўчада юрадиган бўлиб қолдилар. Кейин эса, бизни ташлаб кетдилар... Ойим "Дадангни ўйламанглар, мендан сўраманглар" дейдилар. Биз жуда қийналдик, лекин кўникдик. Ўз кунимизни ўзимиз кўрдик. Ойим ишламасдилар, ишга кирдилар. Аста секин дадамни унита бошладик. 3 йил ўтди. Бир куни бир гап эшитиб, шу даражада азобландим, дунёларга сиғмасдим. Кўзимга дунё қоронғу кўрина бошлади. Дадам оғир касалликнтуфайли вафот этибдилар... Касалликларининг давоси йўқлигини билгач, бизга бўлган туйғулари ўзгарибди. Менсиз қийналмасин, деб кўникишимиз учун ташлаб кетган эканлар. Ўзлари кўнглим хотиржам бўлсин, мендан кейин куймасин азобланмасин, деб ўзларини биздан тортиб, совутган эканлар... Бу хабарни эшитгач, уч йил улардан нафратланиб, ёмон ота деб юрганим учуб афсус чекдим. Менинг отам аслида энг яхши ота эканлар...