705
Подписчики
-124 часа
-67 дней
-2230 дней
Архив постов
705
هشتصدسال پیش، وقتی سربازان مغول، شهر به شهر، ایرانیها را میکشتند، نمیدانستند آنها میتوانند سوگ جمعی را به حافظه بلندمدت تبدیل کنند و فاتح را مغلوب. تقریبا کسی در ایران ویران پیدا نمیشد که داغ ندیده باشد، اما سوگ و بیپناهی و شکست، مردم را نشکست. شمشیر دست مغولها بود، ولی ایرانیها، ترس، غم و نومیدی را به زبان و اندیشه منتقل کردند و با یاد کشتهها و خاطره کشورِ بربادرفته خود، سپری ساختند برای مقاومتی صدساله در برابر ظلم.
گفتهاند حملههای مغول به ایران، بیشترین ویرانی و کشتار را در سرزمین ما باقی گذاشته اما یکی از نادرترین پیروزیهای تاریخ را هم رقم زده است؛ روش مقاومت ایرانیها در برابر خشونت و خونریزی مغولان، نافرمانی بود و انجامدادن هر آنچه که مغولها نمیپسندیدند.
مغولها نابودی ایران را میخواستند و تباهی فرهنگ، زبان، تاریخ و ادبیات ایران را اما ایرانیها با یادگرفتن مهارتهای زندگی در ظلمت، راههای بقای سرزمین زیر سلطه را آموختند و با وجودی لبریز از خشم و نفرت از نظامی که کشورشان را به تباهی کشانده، مشروعیت مذهبی، فرهنگی و سیاسی مغولان را از بین بردند.
درست است که عرفان و صوفیگری رواج یافت اما نوعی مقاومت درونی و پناهگاه روانی شد که میتوانست جنگ علنی را به جنگ درونی و مقاومت مدنی تبدیل کند و بقا را به فضیلت. ایرانیها خشم را ذخیره کردند و به جای شمشیر، ذهن و قلم را به کار گرفتند برای توصیف دوران ظلمت.
موفق شدند، یک خود بیرونی بسازند برای کار در دستگاه ناکارآمدِ بدوی که هیچ از مملکتداری نمیدانست و یک خود درونی ساختند؛ خودی خشمگین، منتقد و حافظ دردها و رنجهایی که تجربه میکردند. قصهها، شعرها و روایتها به حافظه جمعی پیوست. اتحادی درونی و زیرزمینی شکل گرفت که در سوگ جمعی یک سرزمین ریشه داشت، برای ایستادگی در برابر تمامیتخواهی.
و پس از چند نسل، اتفاقا این مغولها بودند که ایرانی شدند. در حقیقت مردم شکستخورده و داغدیده، فاتح را شبیه به مغلوب کرده و فرهنگ و هنر خود را به آنها تحمیل کردند.
این پیروزی شبیه داستانهای حماسی نبود. بقای آدمهایی بود که نمیخواستند حذف شوند حتی وقتی همه چیز ضد آنها، ضدزندگی، ضدفرهنگ و ضدزیبایی بود. ایرانیها میدانستند، ملتی نابود میشود که حافظه جمعی نداشته باشد. بلد بودند زیر سلطه زندگی کنند. قبل از مغول، رنج سلطه عربها را کشیده بودند. یاد گرفته بودند راههای بقا را در دالانهای مرگ پیدا کنند. آنقدر دوام آوردند تا امپراتوری مغول تکهتکه شد، مغول کمقدرت شد و ایران دوباره به دست ایرانیها افتاد.
@simar50
26 янв., 15:36
705
شعر و صدا: زنده یاد #غلامرضا_بروسان
چشمهایم را می بندم و دهانم را از رویا پر میکنم و قلبم، سَرم را تکان میدهـد. نگاه کن!! این شاخه درست دیوانگیهای مرا دارد. #غلامرضا_بروسان @simar50 #شعر_و_موسیقی
25 янв., 13:35
705
خودتان یادمان دادید تا در تاریکی زندگی را ادامه دهیم. در بیبرقیِ دمای چهلدرجه تابستان، در بیآبی، در بیهوایی، در سرمای استخوانسوز بدون گاز برای گرمای خانههایمان، در نداری، در بیپولی، در بیماری، در تحریم، در بیدارویی، در جنگ، در قطعی تلفن و اینترنت، در نبود حتی ذرهای امید. اینها را خودتان از داخل برجها و کاخها و ویلاهایتان یادمان دادید؛ گفتید لُنگ ببندیم، نان خشک بخوریم، خانههایمان را در تابستان گرم نگه داریم و در زمستان سرد، به جای سه وعده، یک وعده غذا بخوریم، تاریکی و بیبرقی را تحمل کنیم، اوضاع را درک کنیم و در این برهه حساس به زندگی همانطور که جلویمان گذاشتهید و صلاح میدانید، ادامه دهیم، عادت کنیم و تازه از شما تشکر هم بکنیم.
ما یاد گرفتهایم چطور در این تاریکی که برایمان ساختهاید دوام آوریم. خودتان تمرینمان دادید که نه فقط در این تاریکی بلکه در ظلمت و ظلم یاد بگیریم کورسوی امید کجاست. راه دوام چیست و نور از کدام شکاف ترکخورده دیوار وارد میشود؟ ما دقیقا زیر سلطه شما یاد گرفتیم، امید یعنی دیدن درها، نه دیوارها.
نزدیک به نیمقرن است که ما راههای دوام آوردن را تمرین کردهایم برای این چند شب و روز. برای این تاریکی که تهش را روشنتر از همیشه میبینیم.
خودتان نزدیک به پنجاهسال است که یادمان دادهاید، خون بر شمشیر پیروز است.
24 янв., 10:50
705
خودتان یادمان دادید تا در تاریکی زندگی را ادامه دهیم. در بیبرقیِ دمای چهلدرجه تابستان، در بیآبی، در بیهوایی، در سرمای استخوانسوز بدون گاز برای گرمای خانههایمان، در نداری، در بیپولی، در بیماری، در تحریم، در بیدارویی، در جنگ، در قطعی تلفن و اینترنت، در نبود حتی ذرهای امید. اینها را خودتان از داخل برجها و کاخها و ویلاهایتان یادمان دادید؛ گفتید لُنگ ببندیم، نان خشک بخوریم، خانههایمان را در تابستان گرم نگه داریم و در زمستان سرد، به جای سه وعده، یک وعده غذا بخوریم، تاریکی و بیبرقی را تحمل کنیم، اوضاع را درک کنیم و در این برهه حساس به زندگی همانطور که جلویمان گذاشتهید و صلاح میدانید، ادامه دهیم، عادت کنیم و تازه از شما تشکر هم بکنیم.
ما یاد گرفتهایم چطور در این تاریکی که برایمان ساختهاید دوام آوریم. خودتان تمرینمان دادید که نه فقط در این تاریکی بلکه در ظلمت و ظلم یاد بگیریم کورسوی امید کجاست. راه دوام چیست و نور از کدام شکاف ترکخورده دیوار وارد میشود؟ ما دقیقا زیر سلطه شما یاد گرفتیم، امید یعنی دیدن درها، نه دیوارها.
نزدیک به نیمقرن است که ما راههای دوام آوردن را تمرین کردهایم برای این چند شب و روز. برای این تاریکی که تهش را روشنتر از همیشه میبینیم.
خودتان نزدیک به پنجاهسال است که یادمان دادهاید، خون بر شمشیر پیروز است.
24 янв., 05:15
24 янв., ~10:52
