3imar سیمار

پیروزیِ بی‌ترجمه؛ چگونه جمهوری اسلامی دستاورد نظامی ایران را به فرصت سیاسی و اقتصادی تبدیل نکرد؟ بخش سوم | پیروزی سیاسی یا پیروزی‌سوزی؟ مشکل جمهوری اسلامی، کمبود ابزار قدرت نیست؛ اسارت در «اقتدارنماییِ بی‌بازده» است. گویی هر فرصت ملی باید بی‌درنگ خرج نمایش قدرت شود، نه آنکه به سرمایه‌ای برای آینده ایران تبدیل گردد. قدرت واقعی، آن نیست که هر روز به نمایش گذاشته شود؛ قدرت واقعی، آن است که دیگران بر اساس وجود آن، رفتار و محاسبات خود را تغییر دهند. مهم‌ترین سرمایه‌ای که پس از جنگ برای ایران شکل گرفت، تصویری بود که بخش مهمی از افکار عمومی جهان از کشوری در حال دفاع از خود دریافت کرد؛ سرمایه‌ای که جمهوری اسلامی با تصمیم‌های شتاب‌زده می‌تواند آن را نیز از میان ببرد. مردم ایران هزینه این ایستادگی را با جان، امنیت، اقتصاد و آینده خود پرداخت کرده‌اند. طبیعی است که انتظار داشته باشند نتیجه این هزینه‌ها، کاهش تحریم‌ها، گشایش اقتصادی، افزایش سرمایه‌گذاری، آرامش و ثبات باشد؛ نه ورود به دور تازه‌ای از بحران. سیاست، هنر جلوگیری از جنگ بعدی است؛ نه مقدمه‌چینی برای آن. به همین دلیل، ارزش واقعی هر پیروزی نظامی زمانی آشکار می‌شود که به پیروزی سیاسی و سپس به پیروزی اقتصادی ترجمه شود. اگر این ترجمه انجام نشود، تاریخ درباره تعداد موشک‌ها، عملیات‌ها و شعارها داوری نخواهد کرد؛ بلکه خواهد نوشت چگونه حکومتی، یکی از مهم‌ترین دستاوردهای ژئوپلیتیکی ایران را به دلیل ناتوانی در مدیریت سیاسی و غلبه نگاه ایدئولوژیک، از میان برد. امروز جمهوری اسلامی بار دیگر بر سر همان دوراهی همیشگی ایستاده است؛ انتخاب میان تأمین منافع ملی یا اسارت در ایدئولوژی و شعار. تجربه چهار دهه گذشته، متأسفانه امید چندانی به انتخاب نخست باقی نگذاشته است. اگر حکومتی با اولویت دادن به منافع ملی بر ایران حاکم بود، تنگه هرمز می‌توانست به سکوی رفع تحریم‌ها، بازسازی اقتصاد، شکل‌دهی به نظم امنیتی جدید منطقه و افزایش قدرت چانه‌زنی ایران تبدیل شود. اما تجربه جمهوری اسلامی نشان داده است که اغلب فرصت‌های بزرگ، قربانی محاسبات ایدئولوژیک و امنیتی شده‌اند. امروز مسئله اصلی، دفاع یا مخالفت با یک حکومت نیست؛ مسئله، دفاع از منافع ملی ایران است. حکومتی که نتواند یک دستاورد ژئوپلیتیکی را به رفاه مردم، امنیت پایدار و افزایش قدرت چانه‌زنی کشور تبدیل کند، در حقیقت سرمایه‌ای را که ملت با سنگین‌ترین هزینه‌ها به دست آورده است، به هدر داده است. جنگ، یک دستاورد ژئوپلیتیکی برای ایران ایجاد کرد؛ اما تجربه جمهوری اسلامی نشان داده است که این نظام، بیش از آنکه در ساختن فرصت‌ها مهارت داشته باشد، در سوزاندن آنها سابقه دارد. اگر این بار نیز دستاورد تنگه هرمز، به جای آنکه به رفع تحریم‌ها، بازسازی اقتصاد و تقویت جایگاه ایران بینجامد، صرف نمایش‌های پرهزینه و شعارهای ایدئولوژیک شود، تاریخ این شکست را نه به پای جنگ، بلکه به پای سوءمدیریت جمهوری اسلامی خواهد نوشت. گاه یک تصمیم ایدئولوژیک، خسارتی به ایران وارد می‌کند که هزار موشک دشمن قادر به ایجاد آن نیست. @simar50

پیروزیِ بی‌ترجمه؛ چگونه جمهوری اسلامی دستاورد نظامی ایران را به فرصت سیاسی و اقتصادی تبدیل نکرد؟ بخش سوم | پیروزی سیاسی یا پیروزی‌سوزی؟ مشکل جمهوری اسلامی، کمبود ابزار قدرت نیست؛ اسارت در «اقتدارنماییِ بی‌بازده» است. گویی هر فرصت ملی باید بی‌درنگ خرج نمایش قدرت شود، نه آنکه به سرمایه‌ای برای آینده ایران تبدیل گردد. قدرت واقعی، آن نیست که هر روز به نمایش گذاشته شود؛ قدرت واقعی، آن است که دیگران بر اساس وجود آن، رفتار و محاسبات خود را تغییر دهند. مهم‌ترین سرمایه‌ای که پس از جنگ برای ایران شکل گرفت، تصویری بود که بخش مهمی از افکار عمومی جهان از کشوری در حال دفاع از خود دریافت کرد؛ سرمایه‌ای که جمهوری اسلامی با تصمیم‌های شتاب‌زده می‌تواند آن را نیز از میان ببرد. مردم ایران هزینه این ایستادگی را با جان، امنیت، اقتصاد و آینده خود پرداخت کرده‌اند. طبیعی است که انتظار داشته باشند نتیجه این هزینه‌ها، کاهش تحریم‌ها، گشایش اقتصادی، افزایش سرمایه‌گذاری، آرامش و ثبات باشد؛ نه ورود به دور تازه‌ای از بحران. سیاست، هنر جلوگیری از جنگ بعدی است؛ نه مقدمه‌چینی برای آن. به همین دلیل، ارزش واقعی هر پیروزی نظامی زمانی آشکار می‌شود که به پیروزی سیاسی و سپس به پیروزی اقتصادی ترجمه شود. اگر این ترجمه انجام نشود، تاریخ درباره تعداد موشک‌ها، عملیات‌ها و شعارها داوری نخواهد کرد؛ بلکه خواهد نوشت چگونه حکومتی، یکی از مهم‌ترین دستاوردهای ژئوپلیتیکی ایران را به دلیل ناتوانی در مدیریت سیاسی و غلبه نگاه ایدئولوژیک، از میان برد. امروز جمهوری اسلامی بار دیگر بر سر همان دوراهی همیشگی ایستاده است؛ انتخاب میان تأمین منافع ملی یا اسارت در ایدئولوژی و شعار. تجربه چهار دهه گذشته، متأسفانه امید چندانی به انتخاب نخست باقی نگذاشته است. اگر حکومتی با اولویت دادن به منافع ملی بر ایران حاکم بود، تنگه هرمز می‌توانست به سکوی رفع تحریم‌ها، بازسازی اقتصاد، شکل‌دهی به نظم امنیتی جدید منطقه و افزایش قدرت چانه‌زنی ایران تبدیل شود. اما تجربه جمهوری اسلامی نشان داده است که اغلب فرصت‌های بزرگ، قربانی محاسبات ایدئولوژیک و امنیتی شده‌اند. امروز مسئله اصلی، دفاع یا مخالفت با یک حکومت نیست؛ مسئله، دفاع از منافع ملی ایران است. حکومتی که نتواند یک دستاورد ژئوپلیتیکی را به رفاه مردم، امنیت پایدار و افزایش قدرت چانه‌زنی کشور تبدیل کند، در حقیقت سرمایه‌ای را که ملت با سنگین‌ترین هزینه‌ها به دست آورده است، به هدر داده است. جنگ، یک دستاورد ژئوپلیتیکی برای ایران ایجاد کرد؛ اما تجربه جمهوری اسلامی نشان داده است که این نظام، بیش از آنکه در ساختن فرصت‌ها مهارت داشته باشد، در سوزاندن آنها سابقه دارد. اگر این بار نیز دستاورد تنگه هرمز، به جای آنکه به رفع تحریم‌ها، بازسازی اقتصاد و تقویت جایگاه ایران بینجامد، صرف نمایش‌های پرهزینه و شعارهای ایدئولوژیک شود، تاریخ این شکست را نه به پای جنگ، بلکه به پای سوءمدیریت جمهوری اسلامی خواهد نوشت. گاه یک تصمیم ایدئولوژیک، خسارتی به ایران وارد می‌کند که هزار موشک دشمن قادر به ایجاد آن نیست. @simar50

پیروزیِ بی‌ترجمه؛ چگونه جمهوری اسلامی دستاورد نظامی ایران را به فرصت سیاسی و اقتصادی تبدیل نکرد؟ بخش سوم | پیروزی سیاسی یا پیروزی‌سوزی؟ مشکل جمهوری اسلامی، کمبود ابزار قدرت نیست؛ اسارت در «اقتدارنماییِ بی‌بازده» است. گویی هر فرصت ملی باید بی‌درنگ خرج نمایش قدرت شود، نه آنکه به سرمایه‌ای برای آینده ایران تبدیل گردد. قدرت واقعی، آن نیست که هر روز به نمایش گذاشته شود؛ قدرت واقعی، آن است که دیگران بر اساس وجود آن، رفتار و محاسبات خود را تغییر دهند. مهم‌ترین سرمایه‌ای که پس از جنگ برای ایران شکل گرفت، تصویری بود که بخش مهمی از افکار عمومی جهان از کشوری در حال دفاع از خود دریافت کرد؛ سرمایه‌ای که جمهوری اسلامی با تصمیم‌های شتاب‌زده می‌تواند آن را نیز از میان ببرد. مردم ایران هزینه این ایستادگی را با جان، امنیت، اقتصاد و آینده خود پرداخت کرده‌اند. طبیعی است که انتظار داشته باشند نتیجه این هزینه‌ها، کاهش تحریم‌ها، گشایش اقتصادی، افزایش سرمایه‌گذاری، آرامش و ثبات باشد؛ نه ورود به دور تازه‌ای از بحران. سیاست، هنر جلوگیری از جنگ بعدی است؛ نه مقدمه‌چینی برای آن. به همین دلیل، ارزش واقعی هر پیروزی نظامی زمانی آشکار می‌شود که به پیروزی سیاسی و سپس به پیروزی اقتصادی ترجمه شود. اگر این ترجمه انجام نشود، تاریخ درباره تعداد موشک‌ها، عملیات‌ها و شعارها داوری نخواهد کرد؛ بلکه خواهد نوشت چگونه حکومتی، یکی از مهم‌ترین دستاوردهای ژئوپلیتیکی ایران را به دلیل ناتوانی در مدیریت سیاسی و غلبه نگاه ایدئولوژیک، از میان برد. امروز جمهوری اسلامی بار دیگر بر سر همان دوراهی همیشگی ایستاده است؛ انتخاب میان تأمین منافع ملی یا اسارت در ایدئولوژی و شعار. تجربه چهار دهه گذشته، متأسفانه امید چندانی به انتخاب نخست باقی نگذاشته است. اگر حکومتی با اولویت دادن به منافع ملی بر ایران حاکم بود، تنگه هرمز می‌توانست به سکوی رفع تحریم‌ها، بازسازی اقتصاد، شکل‌دهی به نظم امنیتی جدید منطقه و افزایش قدرت چانه‌زنی ایران تبدیل شود. اما تجربه جمهوری اسلامی نشان داده است که اغلب فرصت‌های بزرگ، قربانی محاسبات ایدئولوژیک و امنیتی شده‌اند. امروز مسئله اصلی، دفاع یا مخالفت با یک حکومت نیست؛ مسئله، دفاع از منافع ملی ایران است. حکومتی که نتواند یک دستاورد ژئوپلیتیکی را به رفاه مردم، امنیت پایدار و افزایش قدرت چانه‌زنی کشور تبدیل کند، در حقیقت سرمایه‌ای را که ملت با سنگین‌ترین هزینه‌ها به دست آورده است، به هدر داده است. جنگ، یک دستاورد ژئوپلیتیکی برای ایران ایجاد کرد؛ اما تجربه جمهوری اسلامی نشان داده است که این نظام، بیش از آنکه در ساختن فرصت‌ها مهارت داشته باشد، در سوزاندن آنها سابقه دارد. اگر این بار نیز دستاورد تنگه هرمز، به جای آنکه به رفع تحریم‌ها، بازسازی اقتصاد و تقویت جایگاه ایران بینجامد، صرف نمایش‌های پرهزینه و شعارهای ایدئولوژیک شود، تاریخ این شکست را نه به پای جنگ، بلکه به پای سوءمدیریت جمهوری اسلامی خواهد نوشت. گاه یک تصمیم ایدئولوژیک، خسارتی به ایران وارد می‌کند که هزار موشک دشمن قادر به ایجاد آن نیست. https://t.me/hamidasefichannel2 صفحه یوتیوب https://youtube.com/@hamidasefi-mf3jo

... چنگیز خطاب به سلطان‌محمد خوارزمشاه؛ «شما جنگ را انتخاب کردید» چنگیزخان مغول پس از یکپارچه کردن اقوام مغول و تارومار کردن تاتارها، قلمرو خود را تا مرزهای خوارزمشاهیان «ایران» گسترش داد. با اینکه ایران هدف جذابی برای تصرف و کسب غنائم فراوان بود، اما چنگیزخان پیش‌تر نمی‌رود و دست از جنگ می‌کِشد! چرا که او کار جدیدی آموخته است! چنگیزخان کشف کرده بود که سرزمینش در مسیر جاده ابریشم قرار گرفته و او می‌تواند زندگی مردمش را بدون خونریزی و با تجارت، دگرگون کند! چنگیز تصمیم می‌گیرد تعدادی سفیر نزد همسایه خود سلطان محمد خوارزمشاه بفرستد. ۱۵۰۰ شتر به همراه بیش از ۴۰۰ بازرگان و سه نفر فرستاده مخصوص با هدایای ویژه، در قالب یک کاروان بزرگ به سمت ایران حرکت می‌کنند. ابن اثیر می‌نویسد؛ «کاروان در نظر غایرخان، حاکم محلی و طماع شهر اُترار (یکی از شهرهای مرزی خوارزمشاهیان در شمال شرقی ایران) چنان باشکوه و پُرزرق و برق بود که او نتوانست از آن چشم‌پوشی کند و اقدام به توقیف کاروان کرد.» غایرخان به سلطان محمد می‌نویسد؛ «کاروانی از بازرگانان مغول، قصد ورود به قلمرو شاهنشاهی دارند، با آنها چه کنم؟» سلطان با کم‌خردی پاسخ می‌دهد؛ «فرض کن این فرستادگان مغول، جاسوس هستند! جز قتل عام کردن می‌توان حکمی در مورد جاسوسان صادر کرد؟!» غایرخان که منتظر چنین پاسخی بود تا اموال کاروان را تصاحب کند، بلافاصله تمامی بازرگانان و سفرای مغول را قتل عام و اموال آنان را با حکومت مرکزی تقسیم می‌کند. خبر به چنگیزخان می‌رسد. او خود را کنترل می‌کند و این قتل عام را یک حادثه به سبب عدم شناخت دو همسایه از یکدیگر می‌خواند. چنگیز کاروان دوم را همراه با پیام دوستی نزد دولت خوارزمشاهیان می‌فرستد. بازرگانان، از ترسِ خود برای رفتن به ایران به چنگیزخان می‌گویند. چنگیز به آنان اطمینان داده و از آنان می‌خواهد باکی به دل راه ندهند. اما کاروان دوم نیز توقیف شد و بازرگانان مغول کشته و هدایا و اموال بازرگانان غارت می‌شود. علاوه بر اینها غایرخان به جهت تحقیر سفرای چنگیز، فرمان می‌دهد، سبیل سفیران را تراشیده و آنان را برهنه از شهر بیرون کنند! چنگیز خشمگین شده و آخرین پیام را توسط پیکی به سلطان محمد می‌فرستد که بسیار ساده ولی ترسناک بود. او می‌نویسد: «شما جنگ را انتخاب کردید» بی‌تدبیری سلطان محمد خوارزمشاه در برخورد با همسایه‌ای که قصد فعالیت آزاد تجاری داشت، فاجعه مغول را به بار آورد. فاجعه‌ای که بگفته مورخ روسی ولادیمیر بارتولد؛ "چشمی باز نماند تا برای مُردگان گریه کند.

... خر عیسی #علیرضا_کفایی ظاهرا برای تندروها، ویرانی جنگ و سفره‌ی مردم و انزوای کشور و منافع ملی و خطری که آینده‌ی ایران را تهدید می‌کند اهمیتی ندارد. سال‌ها با شعارهای پر از هزینه، مذاکره را "خیانت" خواندند، دیپلماسی را "سازش" نامیدند و انتقام را به جای عقلانیت نشاندند. امروز هم، پس از آن همه هزینه که مردم پرداخته‌اند، همان نسخه را تجویز می‌کنند؛ گویی هیچ اتفاقی نیفتاده و هیچ تجربه‌ای ارزش آموختن ندارد. آنان که همه سرمایه سیاسی خود را بر دشمنی و انتقام بنا نهاده اند، از صلح و مذاکره هراس دارند؛ زیرا با فروکش کردن بحران و با صلح، بازار  منافع آنان نیز کساد می‌شود. حکایت امروز تندروها همان حکایت خر عیسی است که سعدی علیه الرحمه می گوید: گرش به مکه برند چون بیاید هنوز خر باشد اگر جنگ، خون، ویرانی و فشار بر مردم هم نتواند نگاه افراطی را تغییر دهد تا اندکی به فکر مردم و کشور باشند، دیگر مشکل کمبود تجربه نیست؛ مشکل، عقلانیتی است که ظاهرا ندارند، در پذیرفتن واقعیت ناتوان هستتد. ایران امروز به عقلانیت نیاز دارد، نه کاسبان تحریم و جنگ ؛ به دیپلماسی نیاز دارد، نه شعار؛ به آینده نیاز دارد، نه اسارت در چرخه بی‌پایان جنگ و انتقام. @simar50