3imar سیمار

... آرزوها خود را می‌بازند در هماهنگی بی‌رحمِ هزاران درِ بسته... آری؛ پیوسته بسته! خسته خواهی شد...! #فروغ_فرخزاد @simar50 #شعر_نو #فاطمه_عطایی #یار

‌‌... نیابد هر گدایی شهریاری با اینکه روش کشورداری در «کتاب شهریار» نوشته نیکولو ماکیاولی، غیراخلاقی توصیف شده، اما بسیاری از سیاست‌مداران نخوانده، تمام کتاب را اجرا می‌کنند. ماکیاولی، بیش از پانصدسال پیش در کتابی کم‌حجم  در ۲۶ فصل روش کشورداری را برای یکی از حاکمان مطرح  فلورانس توضیح داده است؛ برای درآمدی مختصر و پیداکردن شغلی که او را از مخمصه مالی نجات دهد. ۵۰۰ سال از آن روزها گذشته و راه و روش مملکت‌داری موردنظر او هنوز دستمایه و سرمایه بسیاری از رهبران کشورهاست: -- هیچ لزومی ندارد یک شهریار تمام صفات پسندیده را داشته باشد. ولی لازم است خود را چنین جلوه دهد که تمام آنها را داراست. اگر یک پادشاه همه صفات خوب را داشته باشد و همیشه بدون ملاحظه و دقت به آنها عمل کند، برای او اسباب ضرر و زیان است. مهم این است که پادشاه فن تظاهر به داشتن این صفات را خوب بلد باشد. مثلا خیلی خوب است، مردم بدانند او انسان دلسوز، وفادار، باعاطفه، معتقد به مذهب و درستکار است؛ و چنین هم باشد. اما فکر او همیشه باید طوری معقول و مخیر بماند که اگر روزی به کار بردن عکس این صفات لازم شد به راحتی بتواند آنها را به صفات معکوس تغییر دهد و بی‌رحم و بی‌عاطفه و بی‌وفا و بی‌عقیده و نادرست باشد. --هیچ پادشاهی برای بدقولی خود که دلایل ظاهرالصلاحی دارد، گرفتار خسارت نشده است. مخصوصا باید در تغییر حالت و قیافه برای ریاکاری و گول‌زدن یک مهارت کامل داشت. مردم آنقدر ساده و تابع احتیاجات آنی خود هستند که هر گاه کسی بخواهد آنها را گول بزند، موفق خواهد شد. -- ظلم و خونریزی که خوب و به جا اعمال شده باشد (اگر اجازه دهید چیزهای بد را هم خوب بنامیم) آنهایی هستند که فقط یک بار آن هم برای استحکام مقام سلطنت اعمال شود. -- بکن هر آنچه اراده می‌کنی و احتیاجاتی را که لازمه هر کار است فراهم بیاور. ولی باید بدانی که تا سکنه مملکتی را که تصرف می‌کنی، متفرق نکرده‌ای ممکن نیست بتوانی سوابق آزادی و قوانین و آداب و رسومی را که به آن خو گرفته‌اند از خاطر آنها محو کنی. #گوشه @simar50 ۴۵سال حکمرانی در یک دقیقه

اگر موضوع خوردن خربزه است که... هر ساله در دهۀ سالگرد پیروزی انقلاب سال 57 خاطراتی از آن دسته از مسئولان جمهوری اسلامی که طعم زندان و ناامنی و آزارِخود و خانواده‌هایشان را به دست ساواک چشیده‌اند، در رسانه‌ها منتشر می‌شود. راستش من نمی‌دانم که منظور از بازنشر این نوع خاطرات چیست؟ اینکه حکومت پهلوی نسبت به منتقدان و مخالفانش نابردبار و شقی بوده است؟ خب، این را که می‌دانیم. اگر نظام پهلوی در مقابل شهروندانِ منتقد و مخالف، بردبار و اهل تساهل بود که علیه آن انقلاب نمی‌شد! آیا منظور، مقایسۀ رفتار جمهوری اسلامی با رفتار حکومت پهلوی در مقابل مخالفان است؟ اگر قصد چنین مقایسه‌ای در میان باشد، لاجرم جمهوری اسلامی باید خود در  مقابل منتقدان و مخالفانش، رواداری به خرج دهد و بخصوص از تکرار رفتار مشابه نسبت به  آزار دیدنِ زن و بچۀ متهمان و زندانیان بپرهیزد. آیا اینطور است؟ اگر کسی مدعی شود که همین‌طور است، آشکارا بر حقیقت عریان پرده می‌پوشد، اما اگر کسی به رفتار آزارگرانه با مخالفان و منتقدان اذعان کند، دیگر به رخ کشیدن آزارگری ساواک چه وجهی دارد؟ من بارها از بازجویان شنیدم که در مقابل اعتراض به نوع رفتارشان می‌گفتند: "هر که خربزه می‌خورد، باید پای لرزش هم بنشیند!" اگر این منطق مبنا قرار گیرد، چه جای ایراد به رفتار ساواک باقی می‌ماند؟ برخی افراد هم البته یافت می‌شوند که مدعی‌اند چون نظام جمهوری اسلامی"حق" است، هر رفتاری علیه مخالفانش هم از جمله نقض حقوق قانونی آنها موجه و مباح است و رفتار آن را نباید با یک نظام "باطل" مقایسه کرد! از نظر اینان گویی حق و باطل به ادعای آنها وابسته است و ربطی به اجرای عدالت و انصاف و قانون ندارد!

اگر موضوع خوردن خربزه است که... هر ساله در دهۀ سالگرد پیروزی انقلاب سال 57 خاطراتی از آن دسته از مسئولان جمهوری اسلامی که طعم زندان و ناامنی و آزارِخود و خانواده‌هایشان را به دست ساواک چشیده‌اند، در رسانه‌ها منتشر می‌شود. راستش من نمی‌دانم که منظور از بازنشر این نوع خاطرات چیست؟ اینکه حکومت پهلوی نسبت به منتقدان و مخالفانش نابردبار و شقی بوده است؟ خب، این را که می‌دانیم. اگر نظام پهلوی در مقابل شهروندانِ منتقد و مخالف، بردبار و اهل تساهل بود که علیه آن انقلاب نمی‌شد! آیا منظور، مقایسۀ رفتار جمهوری اسلامی با رفتار حکومت پهلوی در مقابل مخالفان است؟ اگر قصد چنین مقایسه‌ای در میان باشد، لاجرم جمهوری اسلامی باید خود در  مقابل منتقدان و مخالفانش، رواداری به خرج دهد و بخصوص از تکرار رفتار مشابه نسبت به  آزار دیدنِ زن و بچۀ متهمان و زندانیان بپرهیزد. آیا اینطور است؟ اگر کسی مدعی شود که همین‌طور است، آشکارا بر حقیقت عریان پرده می‌پوشد، اما اگر کسی به رفتار آزارگرانه با مخالفان و منتقدان اذعان کند، دیگر به رخ کشیدن آزارگری ساواک چه وجهی دارد؟ من بارها از بازجویان شنیدم که در مقابل اعتراض به نوع رفتارشان می‌گفتند: "هر که خربزه می‌خورد، باید پای لرزش هم بنشیند!" اگر این منطق مبنا قرار گیرد، چه جای ایراد به رفتار ساواک باقی می‌ماند؟ برخی افراد هم البته یافت می‌شوند که مدعی‌اند چون نظام جمهوری اسلامی"حق" است، هر رفتاری علیه مخالفانش هم از جمله نقض حقوق قانونی آنها موجه و مباح است و رفتار آن را نباید با یک نظام "باطل" مقایسه کرد! از نظر اینان گویی حق و باطل به ادعای آنها وابسته است و ربطی به اجرای عدالت #احمد_زیدآبادی