3imar سیمار

‍ ... کی باعث جنگ شده؟! ما؟ اینا؟ شما جماعت جمهوری اسلامی نه رسم مذاکره و صلح می‌دانید، نه جنگیدن بلدید و نه از فوت‌وفن سیاست بویی به مشامتان خورده. شما که کل پهنای عقلتان به قدر همان دانه‌ی تسبیحِ شاه‌مقصودی است که لای انگشتتان می‌گردانید از دیپلماسی چه می‌فهمید؟ جز یک ان‌شاالله غلیظ و چندتا "مرگ بر این و آن" چه در چنته دارید؟ به قول معروف شما نه مردِ جنگید و نه اهل صلح فقط میانه‌ی معرکه بوقِ اشغال می‌زنید. سیاست برای شما یعنی همین دله‌دزدی‌های حقیر که کلاه این را بردارید و سر آن بگذارید و ته دل بگویید: "قربه الی الله!" ​تمام هنر‌تان همین است که چهار تا تفنگ زنگ‌زده که بوی کهنگی افکارتان را می‌دهد بدهید دست یک مشت جیره‌خوار که وجدانشان را به قیمت یک کیسه برنج و دو قوطی روغن نباتی تاخت زده‌اند تا برایتان‌ قتل‌عام کنند، خیال کرده‌اید این ملت گله‌ی گوسفند است و شما هم چوپان برگزیده‌ی ملکوت. ​شما فقط بلدید بکُشید این تنها هنری است که در مکتب جهل آموخته‌اید. اما یادتان باشد با خونِ ریخته‌شده نمی‌شود لکه‌ی ننگِ بی‌لیاقتی را شست، فقط غلیظ‌ترش می‌کنید، چنانکه تا ابد بر پیشانی تاریخ‌تان بماند. فعلا بچرخید اما بدانید که این چرخِ گردون تا ابد روی یک پاشنه نمی‌چرخد. این شب سیاه سرانجام تمام می‌شود و صبحِ ما طلوع می‌کند. @simar50

‍ ... به‌یاد آر... یک جای از رمان جنایت و مکافات، راسکلنیکف دارد فکر می‌کند که: «در کجا، کجا خوانده بودم که محکوم به مرگی، یک ساعت پیش از مرگ، با خود می‌اندیشد که اگر مجبور می‌شد در بلندی یا بر فراز صخره‌ای زندگی کند که آنقدر باریک باشد که فقط دو پایش به‌روی آن، جا بگیرد و در اطرافش، پرتگاه‌ها، اقیانوس و تاریکی و تنهایی و توفان ابدی باشد و به این وضع ناگزیر باشد، در آن یک ذره فضا، تمام عمر، هزاران سال، برای ابد بایستد؛ باز هم ترجیح می‌داد زنده بماند یا اینکه فورا بمیرد؟» اکنون اویی که در این فیلم پُتک می‌زند، نه در فضای استعاری ذهنِ راسکلنیکف، که بر فضای دیواری واقعی‌؛ کوچک‌تر و کمتر از اندازه‌های یک جفت پا ایستاده و پُتک هم می‌زند! بر همان فضای کوچک مابینِ تنهایی و توفان ابدی، پُتک می‌زند که بتواند بر روی همان فضا باقی بماند! آن پتک‌ها، در رد و تمّنای آن زنده‌مانی‌اند. آن زنده‌مانی محقری که راسکلنیکف به آن می‌اندیشید که ارزش زیستن دارد یا خیر، زیستنی‌است که این سوژه، برایش پتک می‌زند! اگر از آن آینده که نمی‌دانم چیست و کیست و کجاست، کسی یا چیزی بپرسد که: «هی، فلانی، از آن سال‌ها بگو، چطور سر کردی در آن مملکت؟ چگونه می‌گذشت آن پاییز و زمستان و بهار، آن تابستان» برایش به زبان تمثیل، چیزی شبیه این تصویر را باید نشان‌داد و شهادت داد که ما در آن تاریخ، به حتی آنجایی که رویش ایستاده بودیم، پُتک می‌زدیم تا اولا زنده بمانیم تا بعد از پتک احتمالی آخر، شاید روزی، چیزی بسازیم، یک خانه، یک زندگی که بیشتر از یک جفت پا، جا دارد، که همانا هرآن‌چیز که سخت و استوار است، دود می‌شود و به هوا می‌رود. برای ساختن ابتدا باید پتک زد. و بعد خواهم گفت که به‌ قول والتر بنیامین: «میراث بر دوش ما سنگینی می‌کند، برای ساخت تاریخ، به‌نفع حذف‌شدگان و ستم‌دیدگان، راهی جز زمین گذاشتن میراث در پيش‌روی خود نداریم» و خواهم گفت، آهای آن‌که از #آینده می‌آیی، کمی از رنج‌های ما هم بگو، از این #تنهایی و توفان ابدی، از این فضایی که روزی بیشتر از یک جفت‌پا برای‌مان جا نداشت. آهای آنکه روزی خواهی آمد، به‌یاد آر. همین. #مسعود_ریاحی @simar50

‍ ...

می‌توانستیم...

می‌توانستیم فرش را انتخاب کنیم، اما انرژی هسته ای را ترجیح دادیم. می‌شد تمام دلارهای نفتی را که کردیم سانتریفیوژ و حالا محبوس خاک فردو و نطنز است را تار و پودهای رنگی بخریم و قسمتش کنیم بین تمام کارگاه های قالی‌بافی خاک‌خورده‌ی کاشان و تبریز و بیرجند و قم و نایین و چهارمحال تا نقش ایرانی ببافند و هنر و اقتصاد ایران را سوار بر قالیچه‌های سلیمانی‌ به اقصی نقاط عالم پرواز دهند. انتخاب بی شیله پیله ای بود! می‌توانستیم زعفران را انتخاب کنیم. تمام خاک خراسان را زعفران بکاریم و این زرِ سرخ را در جهان نامورتر از آن چه هست کنیم، اما ترجیحمان این شد که ما را به سرخی دنباله‌ ی موشک هایمان بشناسد جهان. انتخاب راحتی بود؛ می شد پیچیده اش نکنیم و آفتاب را انتخاب کنیم. تمام دشت لوت و کویرمان را بیاراییم به سفره های خورشیدی و به اندازه‌ ی یک جهان برق تولید کنیم. می‌شد بادهای صد و بیست روزه ی سیستان و بلوچستان را به خدمت بگیریم و پیشروترین تولید کننده ی انرژی‌های پاک در جهان باشیم! اما انتخاب ما سخت‌ترینش بود: شکافتن هسته ی اتم! انتخاب واضحی بود؛ می‌توانستیم از چهار گوشه‌ ی چهار فصل ایرانمان ستونهای صنعت توریسم را برافرازیم و جهان و جهانیان را به تحسین میهمان نوازی خود واداریم و ترکیه و دبی را حسرت‌کُش دلارهای توریستی میهمانان وطن کنیم! اما گویا برای عده‌ای از ما خوشایندتر آن بود که جهان، ما را با گروگان‌گیری توریستهای چشم رنگی و موطلایی اش بشناسد! انتخاب بی دردسری بود؛ می‌شد با یک صدم آن دلارها که خرج آتش کردیم، وام بدهیم به صیادان کُنارک و دیلم و بندر آفتاب تا کشتی‌های صیادی پربازده بخرند، و در آبهای گرم خلیج همیشه فارس و دریای عمان‌مان، پا جای پای کشتی‌های صید ترال چینی بگذارند، اما فلاکت و فقر را برای بلوچستانمان زیبنده‌تر تشخیص دادیم لابد! انتخاب بدیهی بود؛ آنجا که با قطر و امارات و عراق و عربستان و کویت، ظرفهای نفت و گاز مشترکی داشتیم، اولویت قاعدتن می‌بایست برداشت از آن کاسه‌ ی اشتراکی می‌بود تا پیش از آن که رقیب تمامش کند ما محتوایش را سر کشیده باشیم! اما برای ما واجب تر آن بود گویا که روی موشک هایمان به عبری از نابودی اسرائیل بگوییم تا جهان با کاغذ پاره‌هایش تحریم مان کند و هزار سال عقب بمانیم از تکنولوژی روز اکتشاف و برداشت نفت و گاز که همه ی همسایگان مان بدان مجهّزند و نتیجه اش بشود همین جدول خاموشی هر روزه! همه چیز داشتیم و ما را به کار نیامد و این تراژدی تلخ روزگار ماست: این که انتخاب سهلی داشتیم، می شد زندگی را انتخاب کنیم اما در ما جماعتی به مرگ تشنه‌تر بودند!! #دکترتقی_کیمیایی @simar50