3imar سیمار

*🙂 خوب بود☜ 😂 🙁 خوب نبود☜🌷 [🎪 𝗺𝗲𝗺𝗲 𝗲𝘀𝗽𝗼𝗿𝘁 🎭 ](ble.ir/join/5ETmZMM5Mg)*

...

ماهی کوچک، میگو شد

#علیرضا_اباذری_میکلایی چادرش را به دور خود پیچید و زیر تخت، خودش را گم کرد. دستش را در جعبه‌ی زیر تخت می‌چرخاند تا دورریزها را برای اهل  خانه، برای خورشتی، ببرد. گوشش به فروشنده بود که اگر نهیبی زد، آبرویش را نریزد؛ توی سبد حیا بریزد و از آن‌جا برود. قبلاً توی بازار، تخت میوه را سه بخش می‌کردند: قیمت بالا، متوسط و ضعیف؛ و یک سبد هم زیر تخت، برای کسانی که چشم به دستان مهربانان داشتند. این صحنه مرا به یاد مثل‌های همسایگانی انداخت که مثل‌هایشان پا به «مثل‌آباد» ما گذاشتند. یک مثل چینی است که می‌گوید: ماهی بزرگ، ماهی کوچک را می‌خورد؛ ماهی کوچک، میگو را؛ و میگو هم، به ناچار، لجن را. با رعشه افتادن به پیکر اقتصادی که برخی‌ها می‌گفتند روبناست، خیلی از امور زیربنایی یک «بلرزونی» زدند که با آن لرزش، خیلی چیزها یا فروریخت یا بسیار کم‌رنگ شد. برخی اتفاقات ناخوشایندی که وقوعشان در حد محال بود، امروز در حد واجب‌شدنی شد. جامعه‌ای که یک روز دارای طبقات عالی، متوسط و ضعیف بود، امروز دیگر خبری از متوسط نیست. ضعیف هم با پایین آمدن متوسط در جایگاهش، دیگر جایی ندارد. اگر باور این قضیه سخت است، یک کوچولو چرخی به همان بازار میوه‌فروشان بزنید. دیگر قیمت‌ها برای ماهی‌های بزرگ است. میگوهایی که از زیر میز، لجن درمی‌آوردند تا شکم اهل خانه سیر کنند، دیگر سایه‌ای در بازار ندارند؛ و آن ماهی‌های کوچکی که کنار ماهی‌های بزرگ، از روی تخت میوه‌های ضعیف‌تر را انتخاب می‌کردند، الان از زیر میز میوه جدا می‌کنند. آن طبقه‌ی متوسطی که یک روزگاری توی سبد سفره‌شان بلیت حاشیه‌ی خلیج و خزر بود، امروز تور داخلی سرعین و سبلان و کویر مصر را هم نمی‌توانند بروند. تازه این روزها میهمانی‌ها و دورهمی‌ها هم خیلی احساس خنکی یا سردی می‌کنند. مردمی که برای مرده‌های خودشان حساب ۳۷۴۰۱ داشتند و مراسم سوم و هفتم و چهلم و سالگرد و بالگرد داشتند و با تعصب هرچه تمام‌تر، سبیل اهل بلاد اسلامی را به فیله و راسته و ته‌چین چرب می‌کردند تا یک فاتحه‌ی مشتی برایش بگیرند، آن‌ها هم به نان سوخاری و حلوای توی سینی و خرما، آن هم بعدازظهر به‌صورت تجمیعی، آن حساب عرفی را می‌بندند. واقعاً خدا به ما رحم کرد که اقتصاد روبناست؛ وگرنه اگر، خدا ناخواسته، زیربنا بود، چه بلاهایی که به سر ما نمی‌آمد! اگر اقتصاد زیربنا بود و آسیب می‌دید، خیلی از ارزش‌ها فرو می‌ریخت و از تبعات آن، درگیری‌های مردم افزون می‌شد و ناچاراً دادگاه‌ها مانند بازار شام شلوغ می‌شد. از طرفی، خانواده‌ها از این صفا و صمیمیتی که برخوردارند، دیگر برخوردار نبودند و آمار طلاق بالا می‌رفت و فرزندان بی‌سرپرست و بدسرپرست، توی کوی و برزن پرسه می‌زدند. و شاید مردم ناچار می‌شدند اعضای زوج بدن را فرد کنند؛ همان‌طور که نیروهای جوان به سینگل بودن اصرار دارند.   این همه نشان از آن دارد که دیگر ماهی کوچک در سلسله نیست و میگو هم جایی برای زیستن ندارد تا به لجن اکتفا کند. ماهی‌های کوچکی که یک روزی اهل دَدَر دو دور بودند و گاهی مارک و برند می‌پوشیدند و بعد گرفتن حقوق و جدا کردن اقساط، پیش کدبانوی خانه قوپی می‌آمدند که: «لازمه برای رفع خستگی از کار، آی آشپزخانه، بریم بیرون، یه جوج بزنیم به بدن» و بچه‌هایشان به مدارس غیرانتفاعی می‌رفتند، امروز در حد میگوی چینی شدند و    آهنگ «یاد ایام» خسروی آواز را ریپ می‌کنند و گاهی هم طنز تلخ مدیری را برای تفهیم کباب به اهل خانه نگاه می‌کنند. و این‌ها یعنی "متوسط"، که به آن یک روزگاری «خیرالامور» می‌گفتند، به «ارذل‌الامور» مبدل گشت. ‌‎@simar50