3imar سیمار

. «بهتر است سقراطی ناراضی باشی تا خوکی راضی؛ بهتر است انسانی ناراضی باشی تا ابلهی راضی.» شاید این سخنِ جان استوارت میل، فیلسوف و نظریه‌پرداز اخلاق‌گرای بریتانیایی در قرن نوزدهم، چکیده زندگی امروز ما باشد. ما حقیقتاً پناه دیگری نداریم جز اینکه در حساس‌ترین شرایط، مهم‌ترین سرمایه درونی‌مان یعنی عقل و وجدان اخلاقی را داور انتخاب‌هایمان قرار دهیم. ما دستاویز دیگری جز این دو نداریم وقتی زیر سلطه نظامی اقتدارگرا روز را شب می‌کنیم. نظامی که برای دوام خود به درجه‌هایی متنوع از همکاری، سکوت، سازگاری، خودفریبی، همدستی و همکاری نیاز دارد: همه پیش‌نیازهایی که می‌تواند انسانی عادی را به شریک و همدستی پرشروشور با شر و سیاهی تبدیل کند؛ انسانی حتی رقیق و شفاف که آرام‌آرام ظلم و ظلمت با صدها توجیه برایش مقدس می‌شود و چیزی ندارد بگوید جز «مأمورم و معذور». همان لحظه‌ای که به خوکی راضی تبدیل می‌شوی و در پی لذت و منفعت شخصی، همدستی با جنایت‌کارها و خون ریزها، خیرخواهانه و بردن انسان‌ها به بهشت با تیغ ایدئولوژی، وظیفه می‌شود.

... لقمه‌ی دوم بدترین غذای عمرم رو تا تهش خوردم. از لقمهٔ دوم می‌دونستم بده. ولی پولشو داده بودم. میزِ بغلی بعد از دو لقمه بلند شد و رفت. ما پشت سرش گفتیم عجب آدمی !! در حالی که اون فقط پولِ یه غذا رو داد و ما پولِ یه غذا رو دادیم به‌علاوهٔ یه شب. بعد بشقاب‌ها بزرگ‌تر شدن. رشته‌ای که ترمِ سوم فهمیدیم مالِ ما نیست و تا لیسانس ادامه دادیم. کاری که سالِ دوم داشت خالی‌مون می‌کرد و شد سالِ هفتم. همکاری‌ای که ماه‌هاست هر جلسه‌ش حالِ آدم رو می‌گیره و بازم سرِ همون میز می‌شینیم. و رابطه‌ای که مدت‌هاست توش خوشحال نیستیم. هر بار هم همون یه کلمه: حیفه. و بدترین قسمتش اینه که ما می‌دونیم. کارها هم لقمهٔ دوم دارن، رابطه‌ها هم. ما دیر نمی‌فهمیم، زود می‌فهمیم، دیر بلند می‌شیم.