| روایت اشک | 🏴

جدایی، تقدیری بود که گریزی از آن نبود… اما مگر دل، همیشه با تقدیر کنار می‌آید!

راستش را بخواهی شما پدر ما بچه های ایران بودید یکباره شما را از ما گرفتند؛ ما با آمریکا پدر کشتگی داریم.

با جزئیات به اطرافم نگاه میکنم همه چیز مهیای بدرقه اوست الا دل وا مانده ی من؟

▪️ آورده‌ای نواده به قربانگاه آهوی بی‌گناه تو را نازم..

اشک را حرمتی است، جناب. ما بر فرمانِ ولیِّ فقیه، سرِ اطاعت نهاده‌ایم و تا اشارتِ اوست، بر عهد خویش استواریم. اما خدای نخواسته، اگر روزی روسیاهیِ این روزگار بر دامنِ شما ماند و حقِ این مردم ضایع گشت، آن‌گاه هر اشکی که امروز بر دیده نشسته است، فردا به مطالبه بدل خواهد شد؛ و آن زمان، هیچ‌یک از این اندوه‌ها را از خاطر نخواهیم برد و هیچ‌یک را بر شما نخواهیم بخشید!

رسم است بین ایرانی‌ها که عزیز از دنیا رفته‌شان را، قبل تشییع و خاکسپاری برای خداحافظی آخر به خانه‌اش می‌برند؛ امشب آقای شهید را هم به خانه‌اش بردند، به خانه‌ای که دیگر نبود، خانه‌ای که خود شهید شده بود... خانه‌ خراب شدیم...

یار وداع می کند ، تاب وداعِ یار کو؟! وعده وصل می دهد ، طاقت انتظار کو؟!

کاش نپنداری که ما ایوب باشیم...

بدرود ای عزیزِ ایران…

آخرین دیدار…

تو مهم بود بمانی!

من هنوز رفتنت رو باور نکردم…

دی ماه نود و هشت!

آجَرَکَ الله یَا مولای یا صَاحِبَ الزَّمان بمصاب استشهاد جَدِّک و ساعدالله قلبک الشریف فی مصیبة جدک المظلوم الشهید، و لعن الله اعدائکم و جعلنا الله من موالیکم و معکم فی الدنیا و الآخره و عجل الله تعالی فی فرجکم الشریف 💔عَظَمَ الله اُجورنا وَ اُجورکُم

باید برا خجالتهای امام حسین گریه کرد…

در روضهٔ تو حالتی‌ست که آن را حیرت گویند… نه اشک راهِ خویش داند، نه دل قرارِ خویش. گریه‌کنِ تو مانَد که چه کند! بر سینه زند؟ فریاد برآورد؟ یا مبهوت بنشیند؟ که چون نظر به غمت افتد، حیران شود…💔