عالَم سیاست|| داود مدرسی‌یان

🔴 آقای عراقچی؛ مبادا مثل موضع غلط پارسال خود، نسبت به فتوای تاریخی حضرت آیت‌الله مکارم شیرازی بعداز جنگ ۱۲ روزه، فردا مصاحبه کنید که پیام اخیر این مرجع عالی مقام و همچنین شعر فوق‌العاده ‌#محمد_رسولی که در رسانه‌های جهان واکنش‌هایی را بدنبال داشته، ربطی به دولت جمهوری اسلامی ندارد! 🔹عرضه داشته باشید از این رجزخوانی‌های داخلی در عرصه بین‌الملل استفاده کنید نه اینکه دست خودتان را خالی کنید! ✅ #داود_مدرسی_یان: @DModaresian

🔴 درباره پیام تاریخی آیت‌الله مکارم شیرازی و بی‌اعتنایی دولت به فتوای سابق ایشان! 🔻حقیقتاً ارادتم به حضرت آیت‌الله مکارم شیرازی، به‌ویژه پس از جنگ ۱۲ روزه و آن فتوای تاریخی در دفاع از رهبر انقلاب که خود هدف تهدید به ترور قرار گرفته بود، دوچندان شد؛ فتوایی که در آن مقطع، فراتر از یک موضع فقهی، به‌مثابه پشتوانه‌ای برای اقتدار ملی و صیانت از شأن رهبری تلقی می‌شد. 🔹با این حال، موضع‌گیری نابجای آقای عراقچی، وزیر امور خارجه، در مصاحبه با یک رسانه آمریکایی، تضعیف این فتوا و بی‌اثر کردن آن بود؛ آنجا که به‌جای دفاع از این فتوا و تبیین جایگاه آن در منظومه قدرت و دیپلماسی جمهوری اسلامی، مدعی شد که این فتوا به دولت جمهوری اسلامی ارتباطی ندارد. چنین اظهاراتی، در عمل، هم به آن مرجع بزرگ بی‌اعتنایی بود و هم به ظرفیت‌های سیاسی و راهبردی این موضع ضربه زد. 🔸با وجود این بی‌مهری، حضرت آیت‌الله مکارم شیرازی در هفته گذشته، رئیس‌جمهور را به حضور پذیرفت؛ نشانه‌ای روشن از بزرگواری و نگاه مسئولانه ایشان در برابر فضای پرتنش سیاسی کشور. 🔹اکنون نیز پس از شهادت رهبر انقلاب، ایشان با صدور پیامی بسیار مهم، بار دیگر موضعی صریح و معنادار اتخاذ کرده و بر وظیفه امت اسلامی در پیگیری خونخواهی رهبر شهید تأکید ورزیده‌اند؛ پیامی که هم عمق اندوه را بازتاب می‌دهد و هم نشان می‌دهد در بزنگاه‌های تاریخی، برخی مواضع فراتر از مصلحت‌سنجی‌های روزمره، به سطح تکلیف و مسئولیت امت می‌رسند. ✅ #داود_مدرسی_یان: @DModaresian

🔴 چرا خونخواهی باید اولویت و در دستور کار باشد؟ 🔻به این حرف‌های کارشناس شبکه 14 عبری رژیم صهیونیستی نگاه کنید: 🔹"داریم به خاکسپاری [آیت الله] خامنه ای نزدیک میشویم، ما او را کشتیم اما هزینه خاصی پرداخت نکردیم او که مرکز رنج ما بود، درست وسط تهران ترور شد در حالی که فکر میکردیم که با حذف او ایران‏ کار دیوانه واری کند، تنها 40 روز جنگید و سپس به توقف جنگ رضایت داد. 🔸دو دهه ترس از پاسخ ایران در صورت ترور [آیت الله] خامنه ای حماقت بود، ایران اراده لازم برای انجام کارهای دیوانه وار را ندارد، فکر میکردیم حداقل کاری که ایران کند خروج از NPT باشد اما این کار را نکرد به هر حال‏ باید از نخست وزیر شجاع خود بی‌بی‌نتانیاهو تشکر کنیم، زیرا او بود که ریسک کرد و پیروز شد، نصرالله، خامنه ای، فرماندهان نظامی ایرانی و دانشمندان آنها را کشتیم و پاسخ تنها چند موشک بود امیدوارم اگر فرصتی پیش بیاید به قول وزیر دفاع، کار [آیت الله] مجتبی خامنه ای را هم تمام کنیم." ❇️ اگر خونخواهی #امام_شهید را به سرانجام نرسانیم و قاتلان ایشان را به درک واصل نکنیم، هیچکدام از رهبران ما دیگر امنیت نخواهند داشت و باید تا پایان عمر مخفیانه زندگی کنند. زندگی مخفیانه هم مسائل کشور را حل نمی‌کند و در بلندمدت، خیلی از مقامات و مسئولان راه‌ها و نظرات خودشان را غالب می‌کنند و پیش می‌برند و امنیت و ثبات از جامعه گرفته می‌شود و هرآن باید منتظر حادثه باشیم. ✅ #داود_مدرسی_یان: @DModaresian

🔴 این تشییع، رفراندوم بزرگ #نه_به_آمریکا است 🔹مردم فوج فوج دارند از روزهای گذشته وارد تهران می‌شوند؛ تهران در این سه‌روز، میزبان ملت نجیب ایران است. 🔸مردم عزیز دریغ نکنید. ظرفیت عظیمی برای استقبال اینجا فراهم شده. زائرسراها، مساجد، حسینیه‌ها و مراکز مختلف آماده خدمت هستند. 🔹مبادا از این فرصت استفاده نکنیم. فرصت رفراندومِ بزرگ حمایت از رهبر سوم انقلاب است؛ رفراندومِ خونخواهان رهبری شهید است؛ رفراندومِ حمایت از نیروهای مسلح است؛ رفراندومِ نه به دخالت بیگانگان در امور ایران است. ✅ #داود_مدرسی_یان: @DModaresian

🔴 فرمانده‌ای که پیکرش هم لشکر آورد به جنگ! 🔹پیکرِ مطهرِ تو، آقاجان، فقط یک تنِ آغشته به خون نیست؛ قبله‌ای از جنسِ غربت و شکوه است؛ آهنربایی قدسی که دل‌هایِ پاکِ عالم را از چهار سویِ زمین به سمتِ تهران می‌کشد. گویی شهر، این روزها نه خیابان و میدان، که رودخانه‌ای از اشک و عهد شده است؛ هر که دلی زنده دارد، هر که هنوز در سینه‌اش شراره‌ای از وفاداری خاموش نشده، راهِ خود را به این میعادگاه پیدا می‌کند. تو بر دوشِ مردم نمی‌آیی؛ این مردم‌اند که با نامِ تو از خاکِ روزمرگی جدا می‌شوند و تا آستانه‌ی آسمان بالا می‌روند. 🔸تهران، در سوگِ تو، چهره‌ای دیگر یافته است. باد، بویِ خونِ عزت می‌آورد و آسمان، انگار بر فرازِ این شهر، سیاه‌پوشِ مصیبتِ مردی است که رفتنش، تنها یک فقدان نیست؛ شکافتنِ دوباره‌ی فرق امیرالمومنین و زخم تاریخ است و دگر مادر گیتی کَی چون تو بزاید؟ تو از میانِ ما نرفتی؛ تو در رگ‌هایِ این ملت جاری شدی. پیکرِ ارباً اربای تو پرچمی است بر فرازِ غیرت، ندایی است در گلویِ نسلی که نمی‌خواهد تن به فراموشی بدهد. 🔹چه بگوییم آقاجان؟ زبان از وسعتِ این داغ کوتاه است و دل از سنگینیِ این مصیبت، شکسته و قدها خمیده. اما همین قدهای خمیده، در کنارِ پیکرِ تو، دوباره قد می‌کشد و استوار می‌ایستد. ما بر خاکِ خونینِ تو، نه فقط اشک، که سبدسبد گلِ لاله و پیمان می‌ریزیم. سوگند یاد می‌کنیم که خونِ تو را در هیاهویِ معامله و مصلحت گم نکنیم؛ سوگند یاد می‌کنیم که این زخم را به پرچم بدل کنیم، این اشک را به آتش، و این داغ را به راه تو. 🔸ما برای خون‌خواهیِ تو، نه تا چند روز و چند موسم، که تا آخرین نفس، تا پایانِ عمر، تا ایستادنِ آخرین مردِ این قبیله سوگند خورده‌ایم. در مترو به سمت مصلی، اشک امانم نمی‌دهد که بیشتر بنویسم... ❇️ داود مدرسی‌یان: @DModaresian

اگر در ایام جنگ، اقدام به بستن #تنگه_باب‌المندب می‌کردیم، موضوع مذاکرات می‌شد بازگشایی تنگه‌ها نه هسته‌ای! باید دریافت عوارض از #تنگه_هرمز را از ایام جنگ شروع و در مذاکرات تثبیت می‌کردیم. اگر هم طرف در مذاکرات تن نمی‌داد با اقتدار تثبیت می‌کردیم. این مدل مذاکره و تفاهم خسارت بود! یا نباید مذاکره می‌کردیم یا با مطابق با اصول دقیق مذاکره می‌شد. ✅ #داود_مدرسی_یان: @DModaresian

🔴 رَوَم به گلشنِ رضوان، که مرغِ آن چمنم 🔹هم عزیزان تیپ فاطمیون افغانستان برای احترام و وداع با امام شهیدمان به ایران آمدند؛ هم هیئتی از طالبان افغانستان و هم شخص احمد مسعود فرزند احمدشاه مسعود که بیت شعری زیبا از حضرت حافظ خواندند: رَوَم به گلشنِ رضوان، که مرغِ آن چمنم. ایران و افغانستان برادرند و این غم، غم همه مسلمین است. ▪️ @DModaresian

🔴 تهران؛ از پایتخت قجری تا معراجِ خامنه‌ای! 🔹در غبارِ غلیظِ تاریخ، آنگاه که آقامحمدخان قاجار در نوروز ۱۱۶۴ شمسی، تهران را به‌عنوان پایتختِ خود برگزید، شاید هرگز گمان نمی‌برد که این دهکده‌ی پایِ کوهپایه، روزی قلبِ تپنده‌ی یک تاریخِ جدید و کانونِ بیداریِ جهان شود. او نه به دنبالِ باغ‌هایِ باصفا، که در جستجویِ یک «دژِ راهبردی» بود؛ جایی در نزدیکیِ ایل و تبارش در استرآباد و دور از دسترسِ زندیانِ شیراز، تا هم بر شمالِ ایران تسلط یابد و هم نگاهی به قفقاز داشته باشد. تهران برای قاجار، نقطه‌ی تثبیتِ قدرت بود؛ اما برای ایران، آغازِ فصلی شد که ۲۵۰ سال طوفان را به جان خرید. 🔸این شهرِ پیر و کهن، که امروز زیرِ سنگینیِ خاطراتش نفس می‌کشد، در این دو سده و نیم، چه تلاطم‌هایی که ندیده است. از آن روز که جسدِ گریبایدوف، مرد تحریرگر ننگ‌نامه ترکمانچای و سفیر روس در کوچه‌هایش کشیده شد تا ننگِ اشغالِ متفقین در جنگ‌های جهانی؛ از فریادهایِ مشروطه‌خواهی در حرم حضرت عبدالعظیم تا خفقانِ پس از کودتای ۲۸ مرداد؛ از ۱۵ خرداد تا بهمن ۵۷؛ از دی ۵۹ تا دی ۹۸ تا دی ۱۴۰۴؛ تهران، شاهدی صادق بر دردها و مصیبت‌های ملت ایران و شادی‌ها و شیرینی‌ها بوده است. تهران همچنین شاهدِ تماشایِ فروریختنِ هیمنه‌های دروغین بوده است. اندیشمندانِ تاریخ‌نگار، این شهر را «آیینه‌ی تمام‌نمایِ روحِ ایرانی» خوانده‌اند؛ شهری که هر بار زیرِ چکمه‌ی بیگانگان یا خیانتِ خودی‌ها لرزید، باز برخاست و غبارِ ذلت از تن تکاند. 🔹اما ورقِ تاریخ آنجایی برگشت که «روح‌الله» آمد. تهران که روزی شاهدِ تاج‌گذاری‌هایِ حقیرانه‌ی پادشاهان بوده و روزی شاهدِ کنفرانس سران سه ابرقدرت فاتح جنگ دوم جهانی، به ناگاه شکوهی را تجربه کرد که در هیچ جغرافیایی تکرار شد. هیچ پایتختی در طولِ قرون، استقبالی همچون استقبال از امام‌روح‌الله، از رهبر و حاکم خود نداشته و هیچ شهری، تشییعی به عظمتِ بدرقه‌ی امامِ مستضعفان به خود ندیده است؛ اقیانوسی از انسان که پیرِ جماران را نه به‌عنوان یک رهبرِ سیاسی، که به‌عنوانِ پاره‌ی تن و حقیقتِ ایمانِ خویش، تا جوارِ شهدا مشایعت کردند. آن روز، تهران نه یک شهر، که یک مصلایِ بی‌کران بود. 🔸و حالا، دوباره تهران در آستانه‌ی یک قیام خونخواهی تاریخی است. دوباره بویِ اسپند و گلاب با عطرِ خونِ گرمِ یکی از فرماندهان کل قوای ایران آمیخته است. این شهر، بار دیگر آماده می‌شود تا پیکرِ مطهرِ رهبری را بر شانه‌هایِ خسته‌ اما استوارش برگیرد که عزتمندانه در خونِ خویش غلتیده اما صلح‌نامه با یزید زمانه را امضاء نکرده است. 🔹باورش سخت و سنگین است؛ چشم‌ها هنوز در بهتِ خبرند و دل‌ها در هراس؛ شهر در تلاطم است؛ آزادگان ایران و جهان چندروزی به تهران خواهند آمد؛ این‌بار نه برای فتح تهران، بلکه برای بدرقه‌ی امامِ تهران‌نشین که قلوب آنان را فتح کرده بود‌. فریاد خونخواهی از تهران به جهان مخابره خواهد شد. اگرچه بزدلان زمزمه معامله می‌خوانند اما حماسه در رگ‌هایِ شهر جاری است. 🔸آری، تهران پایتختِ «مقاومت» شده است. شهری که از دلِ جنگ‌های ایران و روس و اشغال‌هایِ مکرر گذشت تا امروز به نقطه‌ی امیدِ جهانِ اسلام بدل شود. ما نه با یک خداحافظی، که با یک «تجدیدِ عهد» روبه‌رو هستیم. این پیکرِ گلگون، بر دستانِ همان مردمی تشییع می‌شود که نیکو استقبال می‌کنند و بزرگ‌منشانه بدرقه. تاریخ خواهد نوشت که این شهر، چگونه از میانِ ویرانه‌هایِ قاجار و پهلوی، به معراجی رسید که در آن، خونِ شهید، تمدن می‌سازد. تهران، امروز دیگر نه دارالخلافه است و نه پایتختِ یک جغرافیا؛ تهران، حرمِ ایران و مستضعفان جهان است و این تشییع، طوافِ عشق بر گردِ آرمانِ شهید خامنه‌ای خواهد بود. ✅ داود مدرسی‌یان: @DModaresian

🔴 پناه گرفتن پشت نام فرماندهان برای پوشاندن خطاها! 🔹ماجرا از این قرار است که گروهی برای ماه‌ها مدعی بودند که کارهایشان (مانند آتش‌بس، مذاکرات با آمریکا و تفاهم‌نامه و ...) دقیقاً با نظر رهبری هماهنگ و منطبق است و حتی منتقدان خود را به مخالفت با رهبری متهم می‌کردند. اما وقتی رهبری صریحاً اعلام کردند که نظرشان چیز دیگری بوده و با آن رویکرد موافق نبوده‌اند، این جریان به‌جای عذرخواهی یا اصلاح مسیر، تاکتیک جدیدی را در پیش گرفت! 🔸حالا ناگهان فریاد «اهانت به فرماندهان نظامی!» سر دادند تا وانمود کنند منتقدانِ آن‌ها، در حال توهین به ارتش و سپاه و فرماندهان قهرمان نظامی کشور هستند. 🔹این یک «فرار رو به جلو» است. در واقعیت، منتقدان هرگز قصد اهانت به فرماندهان نظامی را نداشته‌اند. همه می‌دانند که نیروهای مسلح برای امنیت کشور زحمات زیادی کشیده‌اند و کسی با اصل جایگاه این عزیزان مشکلی ندارد. اتفاقاً منتقدانِ این جریان سیاسی، خودشان همواره مدافعان سرسخت امنیت و اقتدار نظامی بوده‌اند. 🔸مشکل اینجاست که این جریان سیاسی سعی می‌کند «احترام به نیروهای مسلح» را به یک سپر دفاعی تبدیل کند تا کسی جرئت نکند به تصمیمات سیاسی یا عملکرد اقتصادی آن‌ها انتقاد کند. آن‌ها می‌خواهند بگویند: «اگر از ما انتقاد کنید، یعنی به نظام و نظامی‌ها توهین کرده‌اید!» 🔹این کار نه اخلاقی است و نه منصفانه. میانِ «نقد عملکرد و مواضع مقامات سیاسی و یک گروه سیاسی و حتی نقد مواضع برخی فرماندهان» با «توهین به نهادهای نظامی»، تفاوت بزرگی وجود دارد. نباید اجازه داد که با استفاده ابزاری از عناوین مقدس و نهادهای نظامی، صدای منتقدان خاموش شود. 🔸بلوغ سیاسی یعنی اینکه اگر کسی اشتباه کرد، شجاعانه به آن اعتراف کند. پناه گرفتن پشت نام فرماندهان نظامی برای پوشاندن خطاهای سیاسی، نه تنها کمکی به حل مشکلات نمی‌کند، بلکه باعث می‌شود اعتماد مردم به سیاست‌مداران کمتر شود. جامعه حق دارد بپرسد چرا به‌جای پاسخ دادن به ابهامات، مسیر بحث را عوض می‌کنید و به حاشیه می‌کشانید؟ ✅ داود مدرسی‌یان: @DModaresian

🔴 ماجرایِ مذاکره نیست؛ ماجرایِ تمدن است! 🔹آنچه این روزها در هیاهویِ رسانه‌ها و پشتِ میزهایِ مذاکره جریان دارد، صرفاً اختلافی بر سرِ چند بندِ توافق‌نامه یا چند امتیازِ اقتصادی نیست. ماجرا عمیق‌تر از آن است که در نمودارِ نرخ ارز و تیترِ روزنامه‌ها خلاصه شود. این، نزاعِ دو «پارادایم» است؛ دو تلقی از انسان، تاریخ و آینده. دعوا بر سرِ این نیست که با غرب مذاکره بشود یا نشود؛ دعوا بر سرِ این است که «در نهایت سلطه تمدن غرب حفظ می‌شود یا تمدن نوین اسلامی شکل می‌گیرد؟» 🔸یک‌سو، گفتمانِ مقاومت ایستاده است؛ گفتمانی که انسان را تنها مصرف‌کننده‌ای در بازارِ جهانیِ سرمایه نمی‌بیند، بلکه او را حاملِ رسالتی تاریخی می‌داند. این نگاه، تمدن را در برج‌های شیشه‌ای و بانک‌های ربوی خلاصه نمی‌کند. می‌خواهد از دلِ خونِ شهیدان، از دلِ تحریم و محاصره، از دلِ شب‌هایِ موشک‌باران و تنهایی، جهانی تازه بنا کند؛ جهانی که در آن، انسان هنوز بویِ خدا بدهد. 🔹اما سویِ دیگر، جریان غرب‌گرای داخلی در رؤیایِ حل‌شدن در نظمِ موجودِ جهان شب‌وروز خواب پریشان می‌بیند؛ همان نظمی که اعرابِ ثروتمندِ خلیج فارس را به ویترین‌های پرزرق‌وبرقِ غرب بدل کرد؛ برج‌هایی بلند با روح‌هایی کوتاه. همان مسیری که اسلامِ عثمانیِ اردوغانی را از «امت» به «بازار» رساند؛ از آرمان به معامله، از مقاومت به مدیریتِ سود و زیان. در این جهان، تکنولوژی هست، ثروت هست، توریسم هست، اما حقیقتْ غایب است. انسان مدرن، هرچه مرفه‌تر شد، تنهاتر شد؛ هرچه شهرهایش نورانی‌تر شد، قلبش تاریک‌تر شد. 🔸نگرانیِ امروزِ ما، نگرانیِ یک قرارداد نیست؛ ترس از یک «استحاله» است. از روزی که دیگر تفاوتی میانِ تهران و دوبی نمانَد، جز چند پرچم و چند سرودِ رسمی. از روزی که مقاومت، تبدیل به خاطره‌ای نوستالژیک شود و فرزندانِ این سرزمین، قاسم سلیمانی را نه به‌عنوانِ یک الگو، که همچون تصویری در موزه‌ها تماشا کنند. 🔹ما اکنون در میانه‌ی یک پیچِ تاریخی ایستاده‌ایم؛ جایی که یا باید رنجِ ایستادن را تحمل کنیم و به افقِ یک تمدنِ نوینِ اسلامی برسیم، یا در رفاهِ مسمومِ جهانِ مدرن حل شویم و آرام‌آرام، بی‌آنکه صدایی بلند شود، در هاضمه‌ی تمدنِ غرب هضم گردیم! ✅ #داود_مدرسی_یان: @DModaresian

🔴 اراده سیاسی؛ پیش‌شرط هر راهبرد مستقل 🔻 #امکان‌های_غیرآمریکایی برای خروج از وضعیت موجود بخش دوم 🔹در بخش نخست «امکان‌های غیرآمریکایی» پرسش اصلی این بود: چگونه می‌توان مسائل کشور را حل کرد، بی‌آنکه ارکان قدرت تضعیف شود و سیاست داخلی و خارجی در چارچوب نظم مسلط آمریکایی بازتنظیم گردد؟ 🔸این سوال، پیش از آنکه فنی یا تکنیکی باشد، سیاسی و ارادی است. مسئله اول، نبود ایده یا ابتکار نیست؛ مسئله اول، نبود اراده جمعی برای انتخاب یک مسیر متفاوت است. 🔹در ساختار جمهوری اسلامی، تصمیم‌های کلان تنها محصول دولت یا یک قوه خاص نیست. حاکمیت به معنای شبکه‌ای از نهادهای سیاسی، امنیتی، اقتصادی و فرهنگی است که باید در یک نقطه به جمع‌بندی برسند. اگر در این سطح، اجماع حداقلی درباره «ضرورت ساختن گزینه‌های غیرآمریکایی» شکل نگیرد، هر سند راهبردی و هر بسته سیاستی، صرفاً روی کاغذ باقی می‌ماند. 🔸واقعیت این است که در بدنه نظام، کمبود فکر و تحلیل وجود ندارد. اندیشکده‌ها، مراکز پژوهشی، کارشناسان اقتصادی و امنیتی سال‌هاست سناریو نوشته‌اند، مدل طراحی کرده‌اند و پیشنهاد داده‌اند. مسئله این نیست که کسی راه نمی‌داند. مسئله این است که آیا تصمیم‌گیران حاضرند هزینه انتخاب یک مسیر مستقل را بپذیرند یا نه. 🔹رئالیسم سیاسی به ما می‌گوید کشورها نه با آرزو، بلکه با محاسبه هزینه - فایده حرکت می‌کنند. اگر در محاسبات بخشی از تصمیم‌گیران، همچنان «توافق با آمریکا» بعنوان «تنها مسیر» و «مسیر سریع‌تر» تلقی شود، طبیعی است که اراده‌ای برای سرمایه‌گذاری بلندمدت بر گزینه‌های دیگر شکل نگیرد. در چنین شرایطی، حتی اگر صدها طرح برای تقویت اقتصاد منطقه‌ای، فعال‌سازی کریدورها، یا همکاری‌های غیرغربی آماده باشد، در عمل اولویت نمی‌یابد. 🔸نگاه فعلی مسئولان کشور ریسک راهبردی دارد؛ وابسته کردن آینده کشور به متغیری بیرونی که نه قابل کنترل است و نه تضمین‌شده. تجربه سال‌های گذشته نشان داده که حتی در صورت حصول توافق، پایداری آن وابسته به تحولات داخلی طرف مقابل است. بنابراین شرط عقل سیاسی این است که کشور گزینه جایگزین معتبر داشته باشد؛ نه برای قطع مذاکره، بلکه برای آنکه مذاکره از موضع اضطرار نباشد! 🔹اینجاست که مسئله «اراده جمعی» اهمیت پیدا می‌کند. اراده یعنی تصمیم روشن برای اینکه کشور، حتی در صورت نبود توافق بزرگ، متوقف نشود. یعنی پذیرفتن این واقعیت که ساختن مسیر مستقل زمان‌بر، پرهزینه و نیازمند اصلاحات درونی است. یعنی قبول اینکه «مقاومت در برابر آمریکا» بدون اصلاح حکمرانی اقتصادی، بدون مبارزه با فساد، بدون شفافیت و بدون تقویت سرمایه انسانی، به نتیجه نمی‌رسد. 🔸اما اراده از خلأ شکل نمی‌گیرد. اراده سیاسی نیازمند گفتمان مسلط است. تا زمانی که در فضای عمومی و نخبگانی، مسئله «امکان‌های غیرآمریکایی» به یک مطالبه جدی تبدیل نشود، تصمیم‌گیران نیز انگیزه کافی برای تغییر اولویت‌ها نخواهند داشت. 🔹دانشگاه‌ها، حوزه‌های علمیه، مجلس شورای اسلامی، رسانه‌ها و اندیشکده‌ها باید این بحث را از سطح شعار به سطح برنامه بیاورند. باید درباره هزینه‌های تداوم وضعیت موجود، درباره ریسک وابستگی راهبردی، و درباره ظرفیت‌های مغفول داخلی و منطقه‌ای به‌صورت شفاف گفت‌وگو شود. نقد سیاست‌های گذشته باید واقع‌بینانه و غیرشعاری باشد؛ «تقلیل دیپلماسی به آمریکا» و «تقدیس و آرزوی توافق با آمریکا» جزو خطاهای اساسی مسئولان کشور است. 🔸اگر این گفتمان شکل بگیرد، تصمیم‌سازان نیز ناچار به پاسخ‌گویی و انتخاب خواهند شد. در نهایت، هیچ راهبردی بدون پشتوانه اراده سیاسی و اجتماعی پایدار نمی‌ماند. مسیر غیرآمریکایی، پیش از آنکه یک بسته اقتصادی یا امنیتی باشد، یک انتخاب سیاسی آگاهانه است: انتخابی برای داشتن گزینه، برای کاهش وابستگی به هژمون آمریکا، و برای بازگرداندن ابتکار عمل به درون و تکیه به داخل و اتصالات بیشتر جهانی. ✅ #داود_مدرسی_یان: @DModaresian

🔴 بسیار بعید است که خبرگزاری دولتی ایرنا و آقای قائم‌پناه معاون رئیس جمهور، به اشتباه نام سعید جلیلی را بعنوان موافق تفاهم‌نامه معرفی کردند و بعد هم بی‌سروصدا اصلاح کردند؛ هدف اینها تخریب جلیلی بوده! 🔹البته حتی اگر رأی جلیلی به تفاهم‌نامه مثبت می‌بود باز چیزی از فاجعه این تفاهم کم نمی‌کرد! اینجا اساساً موافقت یا مخالفت جلیلی مسئله نیست. مسئله اصلی خود این فرآیند است از آتش‌بس شکننده تا مذاکرات اسلام‌آباد و تفاهم‌نامه و مهم‌تر از همه بیانیه رهبر انقلاب و آن جمله تاریخی «علی الاصول نظر دیگری داشتم!» ✅ #داود_مدرسی_یان: @DModaresian

🔴 محمود سریع‌القلم که سالها در مرکز استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام در دوره هاشمی رفسنجانی مسئولیت داشته و سپس هم در دولت حسن روحانی جزو مشاورین اصلی روحانی بوده، بعد از حمایت از حمله آمریکا به کشورمان و توصیه به تحمل این حمله که منجر به توسعه خواهد شد، حالا می‌گوید که دوستان اردوغان، ایلان ماسک و بیل گیتس و ... هستند و دوستان ایران هم حشدالشعبی و حوثی‌ها؛ و این عامل عقب‌ماندگی است! 🔹البته که ایلان ماسک و بیل گیتس و ترامپ و اردوغان از بانیان اصلی گروه‌های تکفیری، داعش و النصره هستند؛ آنها با ایجاد اختلاف در ممالک اسلامی و حمایت از حکام فاسد و مستبد و ایجاد گروه‌های تکفیری، این کشورها را دچار مشکلات عدیده کردند و با غارت منابع عظیم سایر کشورها خود به توسعه رسیدند. تاریخ را باید درست خواند. اینها بدیهیات تاریخ است. 🔸خدا می‌داند امثال سریع‌القلم در مراکز تصمیم‌گیری و تصمیم‌سازی حساس نظام، چه نسخه‌هایی را در ذهن مقامات کشور تزریق کردند. از لزوم اجرای سیاست‌های نئولیبرالیسم اقتصادی تا برجام هسته‌ای، برجام منطقه‌ای برای حذف شاخه‌های مقاومت و برجام موشکی! 🔹ولی امثال سریع‌القلم بدانند که یک تار موی گندیده بچه‌های حشد و حوثی‌ها به کرور کرور مدعی روشنفکر بی‌سواد و بی‌وطن مثل سریع‌القلم مشاور روحانی شرف دارند. در جنگ اخیر بچه‌های حشد و انصار کنار ایران بودند اما شما طرف آمریکا بودید و حمله آمریکا را توجیه می‌کردید و از ضرورت آن می‌گفتید! ✅ #داود_مدرسی_یان: @DModaresian

کودتا علیه جبهه مقاومت در عراق! همزمان با دستگیری تعداد زیادی از مقامات در عراق، نخست‌وزیری ۳۰ سپتامبر را بعنوان آخرین مهلت تحویلِ سلاح گروه‌های مقاومت عراق به دولت اعلام کرد. این دستگیری‌ها که به نام مبارزه با فساد در عراق یک شبه صورت گرفته، به احتمال زیاد شبکه مالی حامی مقاومت را هدف قرار داده‌اند. قبل از سفر نخست‌وزیر عراق به واشنگتن، بعنوان هدیه پیش‌کش! ✅ #داود_مدرسی_یان: @DModaresian

🔴 وقتی حاج قاسم از عدم همراهی ظریف برای اقدامات اقتصادی، تجاری و علمی در سوریه می‌گفت! 🔻حاج‌قاسم گفت: «باور می‌کنی اجازه نمی‌دهد؟» ➕ بخشی از یادداشت اخیر وحید جلیلی؛ «نگاهی به جنگ رمضان و نقد سراسیمگی غرب‌گرایان برای مقابله با تغییر پارادایم» ▪️خدا رحمت کند حاج قاسم را؛ سال ۹۶، یکی، دو هفته به دعوت بچه‌های قدس رفتم سوریه. بعد از اینکه برگشتم، یک چیزی برای آقا نوشتم که انتقادی بود. آقا در حاشیه‌اش نوشته بودند: «اگر طرحی دارید، بدهید.» بعد نامه را داده بودند به حاج قاسم و گفته بودند: «با این جلسه بگذار، ببین چه می‌گوید.» حاج قاسم گفت: «بیا، حالا حرف‌های تو را بشنویم.» من چهل تا پیشنهاد نوشتم. با چند نفر از بچه‌های دیگر رفتیم خدمت ایشان. پیشنهادها را دادم. بیشتر راجع به توسعه روابط اقتصادی، علمی، دانشگاهی و هنری با سوریه بود. خواند، بعد انداخت روی میز و گفت: «فکر کردی این‌ها به عقل خود من نرسیده؟» بعد شروع کرد توضیح دادن و درد دل کردن. زمستان ۹۶ بود. ▪️گفت: «من رفتم پیش آقای بشار اسد. بشار گفت ما به شما مدیونیم و بندر طرطوس مال شما.» اینش را یادم مانده؛ فکر کنم معادن فسفات را هم گفت یا چیزی مشابه این. گفت: «این را من با شوق و ذوق بردم توی هیئت دولت، اما آن آقای وزیر مرا مسخره کرد. گفت: "طرطوس بهت داده؟ بندر به چه درد ما می‌خورد؟"» گفتم: «بندر توی مدیترانه به درد نمی‌خورد؟» بعد گفت: «به این آقای ظریف گفتم جنگ دارد تمام می‌شود، ما می‌خواهیم روابط اقتصادی‌مان را توسعه بدهیم. الان وقتش است که بازرگان‌های ما، تجار ما و کارآفرین‌های ما بیایند اینجا و از این ظرفیت اقتصادی سوریه حداکثر استفاده را بکنند. من هم موافقت اصولی‌اش را از بشار گرفته‌ام. گفتم نیروهای شما در وزارت خارجه که جرئت ندارند توی این فضا بیایند؛ می‌گویند ناامن است و... . من می‌خواهم در تمام شهرهای سوریه مراکزی بزنم که بشود پل ارتباطی بین فعالان اقتصادی ایران و فضای سوریه. جا از من، نیرو از من، پول از من؛ تو فقط اجازه بده من در حلب، حمص، حما، دیرالزور و نقاط مختلف سوریه یک تابلو بزنم و بگوییم: "کنسولگری ایران." گفت: «باور می‌کنی اجازه نمی‌دهد؟» در این حد اخلال می‌کرده‌اند؛ همین آقایی که می‌گوید میدان در دیپلماسی اخلال می‌کرد! این چیزی بود که من خودم از حاج قاسم شنیدم. چند نفر دیگر از دوستان فرهنگی هم در آن جلسه بودند. بعد می‌گوید: «میدان باید در خدمت دیپلماسی می‌بود!» مگر می‌تواند آدمی مثل حاج قاسم، با آن عزت و با آن استغنا، بیاید در خدمت «دیپلماسیِ التماسی» تو قرار بگیرد؟ وقتی تو حاضر نبودی حتی برای منافع ملی ایران، این کمترین همکاری را با میدان بکنی. اتفاقاً آنجا بحث فایده بود. تو اگر هزینه می‌دادی در سوریه و فایده‌اش را می‌بردی، این یک گزاره تازه‌ای را به معادلات بین‌الملل جمهوری اسلامی اضافه می‌کرد. جدا از این که کل حضور ما در سوریه و لبنان، فایده بود و تضمین امنیت ملی ما بود و امروز معلوم شده شعار «نه غزه، نه لبنان» چقدر اسرائیلی و بر ضد منافع ایران بود. اما انگاره اصلی که رفقای شما به جامعه القا کرده بودند، این بود که اگر در مبارزه با اسرائیل هزینه دادی، هیچ فایده‌ای ندارد! باز می‌خواهم برگردم به آن بحث اصلی که از نظر غرب‌گراهای ایران، هر گزاره‌ای، هر پدیده‌ای، هر اتفاقی و هر ماجرایی که نشان بدهد «نظم قدیم شل شده» خطرناک است و باید آن را تکذیب، تحریف و انکار کرد. و متقابلاً هر چیزی که نظم کهنه و روبه‌افول قبلی را بزک کند و صورت آمریکا را سرخ نگه دارد، مطلوب این آقایان است. رسماً در سخنرانی‌هایشان می‌گفتند: «هیچ کاری برای این کشور بدون اجازه کدخدا به ثمر نمی‌رسد. آب خوردن شما هم به اجازه کدخدا بستگی دارد.» @DModaresian

🔴 آقای فضائلی می‌گویند: «از کجا معلوم نظر برخی منتقدان همان نظر دیگر رهبری باشد؟» 🔹این جمله جناب فضائلی مبهم و دوپهلوست؛ معلوم نیست منظور از «برخی منتقدان» چه کسانی‌اند و «نظر منتقدان» دقیقاً چیست! اینجا اساساً نظر منتقدان مسئله نیست. نظر رهبری مسئله است. جناب فضائلی، تفسیر شما چیست؟ 🔸در موضوعی مثل اجازه برای مذاکره یا اجرای یک توافق، مسئله در نهایت ساده است: یا موافقت شده یا مخالفت. حالت سومی عملاً وجود ندارد. چون تصمیم‌گیرنده نهایی رهبری است. یا نظر موافق دارد یا مخالف. حالت ممتنع یا رای سفید ندارد. چون باید تصمیم بگیرد که بشود یا نشود! 🔹وقتی گفته می‌شود «علی‌الاصول نظر دیگری داشتم اما با تعهد ریاست شورای عالی امنیت ملی اجازه دادم»، یعنی نظر مخالف بوده و با تعهد رئیس شعام اجازه داده به صورت مشروط! رئیس شعام تعهد داده که مقابل زیاده‌خواهی دشمن بایستد و شروط گفته شده را محقق کند! 🔸از مردم هم خواسته شده که برای تحقق شروط گفته شده مطالبه‌گری کنند. اگر رئیس شعام مقابل زیاده‌خواهی دشمن ایستادگی نکرد و یا شروط محقق نشد، تکلیف این مردم و ارکان نظام چیست؟ خود بخود تفاهم بی‌تفاهم! چون اجازه مشروط است. 🔹بنابراین پیچیده کردن موضوع با بحث‌های تفسیری و کشیدن جملات رهبری به مباحث هرمنوتیکی و پلورالیستی و نظری یا مبهم‌گویی کمکی به روشن شدن مسئله نمی‌کند! 🔸جناب فضائلی؛ بازی با عبارت‌های دوپهلو، کمک به رهبری و مردم نیست. روشن و صریح بگوید تفسیر شما از "نظر دیگری داشتم" چیست؟ آن اصول چه هستند؟ و تکلیف نهایی شما چیست؟ ✅ داود مدرسی‌یان @DModaresian

🔴 دکتر پرویز امینی: 🔹زیرساخت دکترین دفاعی جنگ نامتقارن، موشک و پهباد یا هرنوع سلاح جنگی نیست؛ بلکه محاسبه‌ناپذیری است. 🔸اشکال بزرگ در این نوع مذاکرات و تفاهم اخیر، تبدیل ایران از یک بازیگر محاسبه‌ناپذیر به یک بازیگر محاسبه‌پذیر است که بر اساس "هزینه-فایده" حاضر است از برخی حقوق خود صرف‌نظر کند تا تفاهم‌نامه آسیب نبیند! ✅ #داود_مدرسی_یان: https://t.me/+PlRxfL0hn4w2xqqz

🔴 بیانیه فوق‌العاده مهم و راهبردی ۶۳ عضو مجلس خبرگان رهبری را باید در دفاع از حریم رهبری و تثبیت اقتدار ایشان دانست 🔹در این بیانیه تاریخی، بر خطوط قرمز رهبری، مهدور‌الدم بودن قاتلان امام شهید، حفظ حقوق هسته‌ای، تنگه هرمز و لزوم پاسخ سریع نیروهای نظامی به نقض آتش‌بس، حضور مردم در خیابان تا زمانی که رهبری مصلحت بدانند تاکید شده‌. 🔸این بیانیه، بعد از بعثت ملت ایران و اقتدار نیروهای نظامی، یکی از مهم‌ترین اقداماتی است که در تثبیت اقتدار رهبری جدید بسیار موثر است‌. در این اوضاع که برخی سیاسیون و مقامات، فضا را برای یکه‌تازی باز دیدند و نظر خودشان را مقدم می‌دانند، این بیانیه بجا و به موقع بود. 🔹تا تثبیت کامل اقتدار رهبری جدید، سختی و مبارزه جدی خواهیم داشت. وظیفه همه ما سنگین است. 🔻احسنت بر بصیرت مجلس خبرگان که به وظیفه عمل کرد. ✅ #داود_مدرسی_یان: https://t.me/+PlRxfL0hn4w2xqqz