Light Workers🔆

یک دانه گندم باید بر خاک بیفتد و بمیرد تا رشد کند و به بار نشیند، وگرنه همان دانه باقی می‌ماند.... #جی_پی_واسوانی @lightworkers

اگر به سختی دلشکسته شدی اما همچنان شهامت مهربان بودن با دیگران را داری، پس لایق عشقی عمیق‌تر از خود اقیانوس هستی... #نیکیتا_گیل @lightworkers

#بریده_کتاب ایمان به مانند عشق است. هیچ تحمیلی را نسبت به خود اجازه نمیدهد. همانطور که اگر تلاش شود تا عشق تحت اجبار قرار گیرد، حاصلش جز نفرت نیست، آن کس هم که به زور طلب ایمان کند، محصولی که درو می‌کند، بی‌ایمانی است. #آرتور_شوپنهاور زندگی اینجوری است @lightworkers

«الکل و مسیحیت، دو مخدر بزرگ اروپا هستند.» #نیچه چگونه کتاب‌مقدس در هنگام رویارویی با سختی‌ها به ما تسلی می‌دهد؟ با بیان اینکه خیلی از این سختی‌ها اصلا سختی نیستند بلکه فضیلت هستند. اگر کسی نگران ترس و کمرویی است عهدجدید می‌گوید: خوشا به حال حلیمان، زیرا آنان وارث زمین خواهند شد... (متی،باب5،آیه5). به روایت نیچه، مسیحیت از افکار بردگان ترسوی امپراطوری روم نشات گرفته است، بردگانی که دل و جرئت صعود به ارتفاعات را نداشتند و بنابراین برای خودشان فلسفه‌ای ساختند که ادعا می‌کرد رفتارهای حقیرانه‌ی آن‌ها دلپذیر است. آن‌ها می‌خواستند از مولفه‌های واقعی رضایت‌خاطر (قدرت، رابطه‌ی جنسی، مهارت اندیشه‌ورزی، خلاقیت و بداعت) بهره‌مند شوند، ولی شجاعت نداشتند سختی‌هایی را تحمل کنند که لازمه‌ی این چیزهای خوب است. بنابراین، عقیده‌ی ریاکارانه‌ای را رواج دادند که همان‌چیزی را لعن و نفرین می‌کردند که دوست داشتند؛ ولی آن‌قدر ضعیف بودند که نمی‌توانستند برای کسب آن مبارزه کنند، و همزمان چیزی را می‌ستودند که دوست نداشتند. ولی اتفاقا از آن بهره‌مند بودند.«ضعیف‌بودن» به «خوب‌بودن»، «حقارت» به «فروتنی» و «فرمانبرداری از افراد مورد تنفر»، به «صلح‌خویی» و به بیان صریح نیچه «ناتوانی از انتقام‌گیری» به «بخشایش» بدل شد. به هر احساس ضعفی روکشی از نامی تطهیرکننده دادند و آن‌را چنین به شمارآوردند: «عملی اختیاری، چیزی خواستنی، انتخابی، نوعی عمل، نوعی موفقیت». مسیحیان معتاد به «مذهب راحت‌طلبی» در نظام ارزشی خود به چیزی اولویت دادند که آسان بود نه مطلوب، و به این ترتیب زندگی را از قوایش تهی ساختند. داشتن دیدگاه مسیحی درباره ی سختی محدود به مسیحیان نیست. این امر نوعی امکان روان‌شناختی همیشگی است. همه‌ی ما در چنین مواردی مسیحی می‌شویم: وقتی نسبت به چیزی ابراز بی‌تفاوتی می‌کنیم که در خفا بدان مشتاقیم ولی از آن بی‌بهره هستیم، وقتی سرخوشانه می‌گوییم به عشق یا مقام، پول یا موفقیت، خلاقیت یا تندرستی احتیاج نداریم، در حالی‌که طعم تلخی گوشه‌های دهان‌مان را جمع می‌کند. نیچه می‌خواست بگوید چگونه با مشکلات خود روبرو شویم. او از ما می‌خواست هم‌چنان به چیزهای مورد علاقه خود عشق بورزیم، حتی وقتی آن‌ها را در اختیار نداریم و ممکن باشد که هرگز به‌آن‌ها دست پیدا نکنیم. به عبارت دیگر در برابر وسوسه‌ی تحقیر و شریرانه‌نامیدن مطلوب‌هایی که دستیابی به ایشان دشوار است مقاومت کنیم.... #آلن_دوباتن تسلی‌بخشی‌های فلسفه @lightworkers

#بریده_کتاب پیامِ ابراز مکرر عشق و محبت و اهمیت دادن به یکدیگر و حفظ رابطه عاشقانه این است که با حرف و عملم می‌گویم "واقعا به رابطه‌مان متعهد هستم". اگرچه بیان این پیام از طریق گل دادن می‌تواند نشانه عشق باشد ولی بیان آن با اعمالِ حاکی از دلسوزی، ملاک عملی و ابزار اندازه‌گیری عشق است. #اد_ناتینگهام زندگی چندان هم بد نیست @lightworkers

اگر بالا نمی‌روی به پایین می‌روی! شما نمی‌توانید در یک نقطه باقی بمانید.... #گرجيف @lightworkers

#بریده_کتاب اگه فهمیدی مسیرو اشتباه رفتى زود برگرد حتى اگه برگشتن ده ها سال هم طول بکشه باید برگردی؛ نگو راه برگشت طولانی و تاریکه؛ نترس از این که هیچی به دست نیاری ... جزء از کل #استیو_تولتز @lightworkers

صبا ز منزل جانان گذر دریغ مدار وز او به عاشق بی‌دل خبر دریغ مدار غبار غم برود حال خوش شود حافظ تو آب دیده از این رهگذر دریغ مدار #حافظ @lightworkers

#مصطفی_ملکیان #تمرین_آهستگی @lightworkers

#بریده_کتاب کائنات وجودی واحد است. همه‌چیز و همه‌کس با نخی نامرئی به هم بسته‌اند. مبادا آه کسی را برآوری؛ مبادا دیگری را، به خصوص اگر از تو ضعیف‌تر باشد، بیازاری. فراموش نکن اندوه آدمی تنها در آن‌ سوی دنیا ممکن است همه انسان‌ها را اندوهگین کند. و شادمانی یک نفر ممکن است همه را شادمان کند. ملت عشق #الیف_شافاک @lightworkers

كسي كه همه موجودات را در خودش مي بيند و خود را در همه موجودات مي بيند، از هيچ كس و هيچ چيزي متنفر نخواهد بود. @lightworkers

مناجات حضرت علی (ع) : اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ أَنْ تُحَسِّنَ فِي لَامِعَةِ الْعُيُونِ عَلَانِيَتِي وَ تُقَبِّحَ فِيمَا أُبْطِنُ لَكَ سَرِيرَتِي مُحَافِظاً عَلَي رِثَاءِ النَّاسِ مِنْ نَفْسِي بِجَمِيعِ مَا أَنْتَ مُطَّلِعٌ عَلَيْهِ مِنِّي فَأُبْدِيَ لِلنَّاسِ حُسْنَ ظَاهِرِي وَ أُفْضِيَ إِلَيْكَ بِسُوءِ عَمَلِي تَقَرُّباً إِلَي عِبَادِكَ وَ تَبَاعُداً مِنْ مَرْضَاتِكَ بارالها به تو پناه می‌برم كه ظاهر من در برابر ديده‌ها نيكو ، و درونم در آنچه كه از تو پنهان می‌دارم ، زشت باشد... و بخواهم با اعمال و رفتاری كه تو از آن آگاهی ، توجه مردم را به خود جلب نمايم ، و چهره ظاهرم را زيبا نشان داده با اعمال نادرستی كه درونم را زشت كرده به سوی تو آيم،تا به بندگانت نزديک ، و از خشنودی تو دور گردم... #نهج_البلاغه @lightworkers

پیدایش موقت شادی و غم، و ناپدید شدنشان در زمان خود، همچون پدیدار و ناپدید شدن فصول زمستان و تابستان است. انسان باید بیاموزد بدون آشفته شدن از آنها عبور نماید... کسی که با شادی و رنج آشفته نمی‌گردد و در هر دو حالت مصمم و ثابت و در تعادل باقی می‌ماند مسلماً شایسته رهایی است.... #کریشنا_مورتی @lightworkers

در طول زندگی خود و در روابط مهم و معنی‌‌دارمان با دوست، همسر، خانواده و همکاران لحظاتی را تجربه می‌کنیم که عمل یا گفته‌ای از طرف مقابل با انتظارات ما همسو نیست. موقعیت‌های این‌چنینی غیرقابل اجتناب هستند، به این دلیل که ذهن ما به طور طبیعی قضاوت می‌کند و تمایلات و انتظاراتی به وجود می‌آورد که اگر بخواهیم با آن‌ها وارد جنگ شویم فقط ناکامی را تجربه می‌کنیم. از طرف دیگر چه کسی‌ست که نداند تلاش برای تغییر دیگران یا حذف برخی از رفتارهای‌شان همانند همان کُشتی گرفتن بی‌حاصل با ذهن خود است. زندگی دائما در حال تغییر است و ما در معرض موقعیت‌هایی قرار می‌گیریم که محرک‌هایی برای تجربه‌ی احساس‌های درد و ناکامی هستند. به بیان دیگر، هر آن ممکن است از احساسات خوشایندی چون رضایت، لذت و آرامش به احساسات ناخوشایندی چون پریشانی، رنج و خشم تغییر حالت بدهیم. اولین قدم برای داشتن یک روان سالم این است که این واقعیت را بپذیریم: بپذیریم که زمستان هم فصلی از زندگی‌ست و ما قادر نیستیم تجربه‌ی زندگی را به بهار فروکاهیم و یا بهار را به کل گستره‌ی سال بسط دهیم. قدم بعدی این است که از یکی‌انگاری با افکار و احساسات خود خارج شویم. ما احساسات خود نیستیم، بلکه تجربه کننده‌ی آن‌ها هستیم، درست همان‌طور که آسمان نه ابرهای سپید و سبکِ بهاری‌ و نه ابرهای سیاه و فشرده‌ی پاییزی است. ما هستیم، همان‌طور که آسمان هست و عواطف و احساسات مختلف مثل شرایط متفاوت آب و هوایی می‌آیند و می‌روند. درک عملی (نه ذهنی) این دو حقیقت ما را از تلاشی مذبوحانه برای کنترل کردن عواطف خود آزاد می‌سازد. اینک آزادیم تا رفتار و گفتار خود را انتخاب کنیم؛ پس قدم سوم شناسایی ارزش‌های قلبی‌مان هستند، ارزش‌هایی که دوست داریم هدایت‌گر زندگی ما باشند. این‌گونه قادر خواهیم بود تا در همه‌ی فصول و در هر شرایط آب و هوایی، چه خوشی و خرمی باشد و چه کدورت و برافروختگی، عملی را پیش گیریم که قلب‌مان تاییدش می‌کند. معمولا این فرایند طی نمی‌شود و ما همین‌که عملی با انتظارات‌مان جور در نمی‌آید از جا می‌پریم و عکس‌العمل‌هایی نشان می‌دهیم که به هیچ‌وجه انتخاب حقیقی ما نیستند. با این‌که در بسیاری مواقع بعد از گذر از آن موقعیت و فروکش کردن طوفان، تلاش می‌کنیم با حفظ تصور حق به جانب بودن، رفتارمان را توجیه کنیم ولی اگر هنوز قدری صداقت نیز در وجودمان باقی مانده باشد پیش وجدان خود می‌دانیم که دوست نداشتیم آن حرف‌‌ها را بزنیم و آن رفتارها را نشان دهیم. البته تشکیل دادگاه برای خود نیز مسئله‌ای را حل نمی‌کند و در واقع مشکل را گسترش می‌دهد، چراکه با شماتت کردن خود فقط برای احساسات رنج‌آوری که آستانه‌ی تحمل ما را پایین‌تر می‌آورند سوخت فراهم می‌آوریم، همان‌قدر که دادگاهی کردن دیگران نیز باعث می‌شود تا در موقعیت‌های بعدی بیشتر مستعد واکنشی عمل کردن بشویم. راه‌حل، همان دو قدم اول است: آسمان شدن. ما قادریم تا در وجود خویش برای تجربه‌های دردناک احساسی نیز فضا باز کنیم؛ وقتی احساسی را همان‌طور که در حال تجربه شدن در بدن و ذهن ماست پذیرش می‌کنیم، درست مثل این است که انتظار می‌کشیم تا آب گل‌آلودی ته نشین شود و ذلالی و صافی دوباره باز گردد. تقلا کردن فقط باعث می‌شود تا این آب بیشتر هم خورده و گل‌آلود‌تر شود. راز در این است که بدانیم ما محتویات درون این آب نیستیم، ما ظرفی هستیم که این آب در آن جریان دارد. مولوی می‌گوید: «زشتی آن نام بد از حرف نیست، تلخی آن آب بحر از ظرف نیست». از اینرو عصبانیت از من نیست، خشم در من است و این حقیقتی‌ست که آزادم می‌کند. زمانی که خشم یا احساس گناه یا غم و هر احساس دردناک دیگری به سراغ‌تان آمد این را به یاد آرید: به خود بگویید «من این احساس را دارم»؛ وقتی می‌گویید «عصبانی هستم» با آن یکی می‌شوید ولی وقتی می‌گویید «من احساس خشم دارم» ظرف باقی می‌مانید، در حالی که محتوا را نیز پذیرفته‌اید. #وحید_شاهرضا @lightworkers

هنگامی که با انسانی مواجه می‌شوی، فرقی نمی‌کند که باشد، سعی نکن بر اساس ارزش و کرامتش ارزیابی عینی از او به عمل آوری. به بد ذاتی یا کوته بینی و افکار منحرفش نگاه نکن، زیرا بدذاتی او براحتی می‌تواند تو را بسوی تنفر از وی بکشاند و کوته بینی او بسوی تحقیر وی... در عوض، توجه‌ات را فقط معطوف رنج ها و نیازها و نگرانی‌ها و دردهایش کن... آنگاه همواره با وی احساس خویشاوندی خواهی کرد، با او همدرد خواهی شد، و به جای تنفر یا تحقیر، شفقتی را تجربه خواهی کرد که همان صلح و آرامشی است که انجیل ما را به سویش فرا می خواند.راه فرو خوردن نفرت و تحقیر به هیچ وجه جستن به اصطلاح کرامت انسان نیست بلکه، برعکس، نگریستن به او به سان موجودی قابل ترحم است... #آرتور_شوپنهاور @lightworkers

ما ز هر صاحب دلی یک رشته فن آموختیم عشق از لیلی و صبر از کوه کن آموختیم گریه از مرغ سحر، خودسوزی از پروانه ها صد سرا ویرانه شد، تا ساختن آموختیم! #شهـریار @lightworkers

#بریده_کتاب ‏و عشق، هر کسی را به خود راه ندهد و به همه جایی مأوا نکند و به هر دیده، روی ننماید و اگر وقتی، نشانِ کسی یابد که مستحق آن سعادت بود؛ حزن را که وکیل در است بفرستد تا خانه، پاک کند و کسی را در خانه نگذارد و از آمدن سلیمانِ عشق، خبر کند. #سهروردی مونس العُشاق @lightworkers

اگر روی آسیب و ضرری که به تو رسیده تمرکز کنی رنج خواهی برد.... اگر روی درسی که از آن فرا می گیری تمرکز کنی رشد خواهی کرد.... #بودا @lightworkers

#بریده_کتاب جویندگی ، همان داشتن مقصود است. حال آن که «یافتن »زمانی محقق می شود که از هدف آزاد باشی و دل را گشوده بداری. #هرمان_هسه سیذارتا @lightworkers