رو به درون

معابد فراموش‌شده‌ی جادو؛ چرا سینمای واقعی در خانه می‌میرد؟ علی اشکان نژاد سینماهای قدیمی تنها یک سالن نمایش نبودند؛ آن‌ها معابد باشکوه و قلعه‌های جادوییِ شهری بودند که معماری خیره‌کننده‌شان روح آدم را تسخیر می‌کرد و ورود به آن‌ها تشریفات و آیینی قدسی داشت. ایستادن پشت نرده‌های منظم و چشم دوختن به آن سوراخ کوچک گیشه‌ی بلیت‌فروشی که جهان واقعیت را از رویای تاریک‌خانه جدا می‌کرد، خود بخشی از سفر جادویی فیلم دیدن بود؛ در حالی که پردیس‌های سینمایی امروزی، این شاهکارهای اصیل را به مجتمع‌های تجاری و عشرتکده‌های بی‌هویتی تقلیل داده‌اند که بیشتر به بازار شام شبیه‌اند تا یک محیط فرهنگی، و هیچ بویی از اصالت، هنر و معماری نبرده‌اند. در این میان، سینمای خانگی چیزی جز شکلی مسخره، بی‌روح و مضحک از تماشای فیلم نیست؛ تقلیل شاهکار هنر هفتم بر روی صفحات کوچک نورانی در میان هیاهوی خانه و مبل راحتی. اینجاست که رسالت و ضرورت فرهنگی سنگینی بر دوش پدران قرار می‌گیرد؛ پدرانی که باید این تفکیک بنیادین را مو‌به‌مو به فرزندان خود تفهیم کنند. بر پدران فرض است که تا شعله‌ی این سینماهای اصیل و قدیمی کاملاً خاموش نشده، دست فرزندانشان را بگیرند، از آن درگاه‌های باشکوه عبور دهند، آداب پرشکوهِ تماشای جمعی را به آن‌ها بیاموزند و نگذارند نسل جدید، هنرِ معبدگونه‌ی سینما را در اسارت لانه‌های حقیر خانگی گم کند. @towardinside