در من زنی متولد شده است..

تو خیلی دوری..

غیاب او مثل آسمان است، پهن بر سر همه چیز..

عاطفه عابد

من خلوت را دوست دارم، و سکوت را، و همان چیزی که پلوتینوس به «پرواز تنها به سمت آن تنها» تعبیر کرده است را. من خلوت را دوست دارم. -صفحه ۸۲-

مث خاورمیانه‌ام، هیچ وقت آروم نیستم دیگه!

دلم می‌خواهد از تنم بیرون بیایم، پر باز کنم و در آغوشت فرود بیایم.

هیچ‌چیز تمام نمی‌شود..

فراموشی یک عادت است. عادت می‌کنیم که به یاد نیاوریم، عادت می‌کنیم که وقتی خاطره‌ای توی سرمان می‌پیچد رو برگردانیم و به چیز دیگری فکر کنیم. عادت می‌کنیم که دیگر گریه نکنیم، عادت می‌کنیم که سر تکان بدهیم، بغضمان را بخوریم و نشان بدهیم که همه چیز عادی است. اما واقعیت این است که هیچ ‌چیز محو نمی‌شود. اتفاقی که افتاده، لمس شده، حضور داشته، قلبت را به درد آورده، چطور می‌تواند تمام شود؟

«اندوه ایرانی بودن مثل کوه روی شونه‌هات هست، حالا تو برو مریخ اصلن».

دلم می‌خواد از بالا به خودم و زندگیم نگاه کنم ببینم دارم چیکار می‌کنم.

جای زخمی که توی قلبم مونده درد می‌کنه. روز سختیو شروع کردم.

من از عشق ورزیدن لذت می‌برم، چیزی که شاید از بیرون به نظر جوری تلاش برای به دست آوردن دل آدم‌ها یا نشان دادن خودم به عنوان یک آدم همیشه حاضر برای خدمت برسد. اما من از دوست داشتن آدم‌ها، از کمک کردن، از بوسیدن و بغل کردنشان لذت می‌برم. لذتی خیلی بیشتر از چیزی که به دیگری می‌دهم. خیلی وقت‌ها هم همین ویژگی کار دستم داده و چه زخم‌هایی که جا مانده‌است. اما چطور می‌شود بر خلاف قلبم کاری کنم؟ چطور می‌شود بگویم دوست نداشته باشد؟ قلب من کار خودش را می‌کند و آدم‌ها را محکم بغل می‌کند..