💌 دلنوت

♥️ تو درختِ روشنایی، گُلِ مِهر برگ و بارت تو شمیمِ آشنایی، همه شوق‌ها نثارت تو سرودِ ابر و باران و طراوتِ بهاران همه دشت، انتظارت. هله، ای نسیمِ اشراقِ ترانه‌های قُدسی بگشا به روی من پنجره‌ای ز باغِ فردا که شنیدم از لبِ شب نفسِ ستاره‌ها را. چو نگاهِ روشنت هست چه غم که برگ‌ها را به سحرگهان نشویند به روشنانِ باران. به ستاره برگِ ناهید نوشتم این غزل را که بر این رواقِ خاموش به یادگار مانَد ز زبانِ سرخِ آلاله شنیدم این ترانه: که اگر جهان بر آب است محبتِ تو باقی‌ست همیشه، جاودانه #محمدرضا_شفیعی‌کدکنی @delnote

سخنِ غیر مگو با منِ معشوقه‌پرست #حافظ @delnote

همه غم‌های جهان هیچ اثر می‌نکند در من از بس که به دیدار عزیزت شادم #سعدی @delnote

‍ ‍ ‍ ‍امیل چوران می‌نویسد: چرا از غصه‌هایمان اندوهگین شویم و از شادی‌هایمان مشعوف؟ چه فرقی می‌کند اشک‌هایمان از سر لذت باشد یا درد؟ به اندوه خود عشق بورزید و از شادمانی خود بیزار باشید، همه چیز را درهم بریزید و با هم بیامیزید. برف دانه‌ای باشید رقصان در باد، غنچه‌ای شناور بر جویبار! شجاع باشید وقتی نیازی به آن ندارید و بزدل باشید آنجا که باید شجاعت به خرج دهید! #دلنوشته @delnote

♥️ امروز، در دومین روز زمستان داشتم به این فکر می‌کردم که صلح با جهان بزرگ‌ترین دارایی ماست. دو روز پیش، در آخرین روز پاییز، نمایش مالی سویینی را دیدم. داستان زن نابینایی که در صلح با خود زندگی می‌کند تا اینکه پزشکی از راه می‌رسد و با این استدلال که زن چیزی برای از دست دادن ندارد چشمان او را جراحی می‌کند. زن بینایی را به دست می‌آورد ولی صلح پیشین را از دست می‌دهد. پزشک جایی در انتهای نمایش می‌گوید اشتباه ما این بود که فکر کردیم مالی چیزی برای از دست دادن ندارد. هر کس لابد چیزهایی دارد, که ممکن است از دست بدهد، و چیزهایی ندارد که ممکن است آرزوی به دست آوردن‌شان را داشته باشد. از میان همه اینها صلح درونی اما پر ارزش‌ترین است. همان که از دست دادنش جبران ناپذیر و به دست آوردنش بزرگ‌ترین موفقیت است. انگار هیچ‌ دستاوردی ارزش از دست دادن آرامش نهفته در صلح درون را ندارد. #امیرعلی_بنی‌اسدی @delnote

زنان، در غیبت خداوند، مراقب زندگی‌اند. #کریستین_بوبن @delnote

♥️ ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد ایمان بیاوریم به ویرانه‌های باغ‌های تخیل به داس‌های واژگون شده‌ی بیکار و دانه‌های زندانی. نگاه کن که چه برفی می‌بارد... شاید حقیقت آن دو دست جوان بود، آن دو دست جوان که زیر بارش یکریز برف مدفون شد و سال دیگر، وقتی بهار با آسمان پشت پنجره همخوابه می‌شود و در تنش فوران می‌کنند فواره‌های سبز ساقه‌های سبک‌بار شکوفه خواهد داد ای یار، ای یگانه‌ترین یار #فروغ_فرخزاد @delnote

آشفتگی من آشفتگی کسی است که همه‌چیز را می‌داند. #ادونیس ترجمه‌ی سعید هلیچی @delnote

♥️ فصلی‌ست میان پاییز و زمستان من آن را فصل گریه می‌نامم! فصلی که جان از همیشه به آسمان نزدیک‌تر است و در لحظه‌هایی که همه‌‌ی زن‌ها شبیه یکدیگرند در لحظه‌هایی که نه ایستگاهی وجود دارد نه عشقی، نه نفرتی، نه برقی، نه رعدی، نه شعری، نه نثری نه هیچ‌چیز دیگری... من پشت سر تو سفر می‌کنم به همه‌ی فرودگاه‌ها سر می‌زنم، از همه‌ی هتل‌ها سراغ تو را می‌گیرم شاید ناگهان تو را یافتم. #نزار_قبانی @delnote

‏بگذار کسی دوستت داشته باشد. ‏با تواَم! ‏داری پیر می‌شوی. #آتیلا_ایلهان @delnote

زمستان بود بوسه‌‌ای آتش زدیم و گرم شدیم... #غلامرضا_بروسان @delnote