ماهنامه مديريت ارتباطات

چرا «دانش» برای «آزادی» ضروری است؟ ✍️🏻موسی اکرمی/ استاد فلسفه ❇️نخستین و شاید بنیادین‌ترین پاسخی که می‌توان به پرسش «سودمندی کتاب‌خوانی» داد، نه در اقتصاد، بلکه در اخلاق و فلسفۀ سیاسی نهفته است. نویسندگان قانون اساسی ایالات متحده، به‌ویژه «تامس جفرسون»، با الهام‌پذیری از فیلسوفان اخلاق و فیلسوفان سیاسی پرآوازۀ اروپایی سده‌‌های هفدهم و هجدهم و میراث بشری در خردورزی، به‌روشنی اعلام کردند که جمهوری و نظام استوار بر رأی مردم نمی‌تواند بدون شهروندانی آگاه و کتاب‌خوان دوام آورد. ❇️جفرسون در نامه‌ای به «جیمز مدیسون» در سال ۱۷۸۷ نوشت: «مردمی که انتظار دارید هم نادان و هم آزاد باشند، هرگز نبوده و نخواهند بود.» این گفته، نه یک شعار تبلیغاتی، بلکه بیانی فلسفی از یک ضرورت سیاسی است. 🗞مطلبی که خواندید بخشی از مقاله‌ای با عنوان «مرگ خرد، پیش‌درآمد مرگ تمدن» است که در شماره ۱۹۲ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

ترامپیسم دیجیتال ✍️🏻محسن محمودی/ عضو هیئت تحریریه ❇️نظم بین‌المللی در میانۀ یک گسست بنیادین قرار دارد که نه‌فقط موازنۀ قدرت مادی، بلکه زیرساخت‌های معرفتی و بوروکراتیک کنش دیپلماتیک را بازتعریف کرده است. ظهور حکمرانی پلتفرمی به‌عنوان یک منطق سازمانی جدید، بوروکراسی‌های سنتی را که بر پایۀ سلسله‌مراتب، تخصص‌گرایی و تأمل بنا شده بودند، با چالشی وجودی مواجه ساخته است. در این میان، الگوی «ترامپیسم دیجیتال» صرفاً یک سبک ارتباطی یا یک انحراف گذرا از هنجارهای مستقر نیست، بلکه بازنمای یک دکترین استراتژیک است که از ویژگی‌های ساختاری پلتفرم‌های دیجیتال برای واسطه‌زدایی از نهادهای سنتی و سلاح‌سازی از ابهام بهره می‌برد. ❇️در پارادایم کلاسیک روابط بین‌الملل، «ابهام استراتژیک» به‌عنوان ابزاری برای بازدارندگی و حفظ وضع موجود به کار می‌رفت، اما در عصر ترامپیسم دیجیتال، این مفهوم به «ابهام سلاح‌سازی‌شده» (Weaponized Ambiguity) تغییر ماهیت داده است. در این رویکرد، ابهام دیگر نه برای ثبات، بلکه برای ایجاد نوسان عمدی در بازارهای جهانی و ائتلاف‌های نظامی به‌منظور کسب امتیازات فوری به کار گرفته می‌شود. ❇️پیام‌های دیجیتال پیش‌بینی‌ناپذیر و ساعتی، به محرک‌های اصلی در اقتصاد سیاسی جهانی تبدیل شده‌اند. استفاده از تعرفه‌ها به‌عنوان اهرم فشار علیه رقبای تجاری و حتی متحدان، نمونه‌ای از این دکترین است. در سال ۲۰۲۵، نرخ مؤثر تعرفه‌ها در ایالات متحده به بالاترین سطح خود از سال ۱۹۴۷ رسید که بخش بزرگی از آن ناشی از تصمیمات آنی ابلاغ‌شده در پلتفرم‌های دیجیتال بود. ❇️تأثیر این ابهام بر مسیرهای تجارت دریایی، به‌ویژه در نقاط حساسی مانند تنگۀ هرمز، به‌وضوح قابل مشاهده است. در مارس ۲۰۲۶، اعلام ناگهانی طرح بیمۀ ریسک سیاسی توسط شرکت توسعۀ مالی بین‌المللی (DFC) برای پوشش کشتی‌ها در خلیج فارس از طریق یک پست دیجیتال، به جای کاهش تنش، به عدم قطعیت بیشتر انجامید. کارشناسان بیمه خاطرنشان کردند که بدون جزئیات بوروکراتیک و هماهنگی با نیروی دریایی، این پیام‌ها فقط لایه‌ای از «هرج‌ومرج استراتژیک» به بازار اضافه می‌کنند، زیرا مشخص نیست که آیا ادعای پوشش بیمه‌ای با قیمت‌های پیش از درگیری، یک تعهد واقعی دولتی است یا یک مانور تبلیغاتی. ❇️سلاح‌سازی از ابهام به‌طور مستقیم ائتلاف‌های دفاعی مانند ناتو را هدف قرار داده است. فشار بر متحدان برای تخصیص پنج درصد از تولید ناخالص داخلی به بودجۀ دفاعی، نه از طریق کانال‌های سنتی ناتو، بلکه از طریق لفاظی‌های پلتفرمی صورت گرفته است که اعتبار تعهدات دفاعی متقابل را زیر سؤال می‌برد. این رویکرد، مفهوم «اعتماد» را که زیربنای هر ائتلاف نظامی است، با یک محیط «کم‌اعتماد» جایگزین کرده است. ❇️در سال ۲۰۲۵، اظهارات در مورد عدم رد گزینۀ استفاده از زور برای الحاق گرینلند و توصیف اتحادیۀ اروپا به‌عنوان موجودیتی که هدفش «چپاول» ایالات متحده است، نشان‌دهندۀ عبور از مرزهای دیپلماسی به سوی نوعی «خصومت فعال» است. وقتی رئیس‌جمهور یک قدرت بزرگ، سیاست‌های کلان امنیتی را در عرض چند ساعت تغییر می‌دهد یا نقض می‌کند، متحدان به جای تکیه بر پیمان‌ها، به سوی استراتژی‌های تنوع‌بخشی به تجارت و امنیت حرکت می‌کنند که عملاً به معنای تضعیف هژمونی جهانی ایالات متحده است. 🗞مطلبی که خواندید بخشی از مقاله‌ای با همین عنوان است که در شماره ۱۹۲ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

تعلیقِ حضور ✍️🏻منصوره محمدی/ خبرنگار اجتماعی ❇️مدرسه فقط مکانی برای یادگیری مفاهیم دانشی نیست؛ فضایی است که در آن کودکان و نوجوانان خود را در نسبت‎هایی که با دیگران برقرار می‌کنند، کشف می‌کنند، دوستی می‌آموزند، مسئولیت را تجربه می‌کنند و نخستین گام‌های ورود به زندگی اجتماعی را برمی‌دارند. بااین‌حال در سال‌های اخیر و در پی بحران‌هایی مانند همه‌گیری کرونا و رخدادهای اجتماعی و امنیتی همچون جنگ، آموزش از فضای مدرسه فاصله گرفت و به بسترهای مجازی منتقل شد. ❇️در این پروندۀ تلاش کرده‌ایم آموزش آنلاین را از زوایای گوناگون بررسی کنیم. در گفت‌وگو با معلمان، دانش‌آموزان و والدین، تجربۀ آنان از حضور در کلاس‌های مجازی و چالش‌های این شیوۀ آموزشی را روایت کردیم. با مرور برخی مبانی فلسفۀ تعلیم و تربیت، نسبت آموزش مجازی با مفهوم یادگیری و پرورش را مورد توجه قرار دادیم و در گفت‌وگو با یک روان‌پزشک پیامدهای کمتر دیده‌شدۀ این شیوۀ آموزش بر سلامت روان کودکان و نوجوانان را بررسی کردیم. 🗞️این پرونده در شماره ۱۹۲ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

در زمانۀ پرهیاهوی فرومایگان ✍️🏻سیدعبدالجواد موسوی/ شاعر و نویسنده ❇️داستان از آنجایی شروع شد که عده‌ای میان‌مایه برای توجیه استعداد اندک و همت کوتاه‌شان شروع کردند به انکار شأن و منزلت آدم‌حسابی‌ها و فضیلت‌تراشی برای کوتوله‌ها. می‌گویند: کسروی چون نتوانست خودش را به مرتبۀ پیامبری برساند، سعی کرد مقام و مرتبۀ پیامبر را پایین بیاورد تا بلکه هم‌رتبۀ او شود. میان‌مایه‌ها در ابتدا نه‌فقط جرئت ابراز وجود نداشتند، بلکه همۀ حواس‌شان را جمع می‌کردند تا مبادا دیگران به سطح سلیقۀ نازل آن‌ها پی ببرند. ❇️میان‌مایه‌ها در منزل با دیدن فیلم هندی و فیلمفارسی از خود بیخود می‌شدند و با شنیدن موسیقی کوچه‌بازاری سرخوش. نهایت درک‌شان از شعر فارسی «بی‌تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم...» بود و حد اعلای فهم‌شان از نثر و داستان فارسی کتاب‌های مطیع‌الدولۀ حجازی. اما یا این ‌همه را پنهان می‌کردند یا از ترس رسوا نشدن، به رنگ جماعت روشنفکر درمی‌آمدند و به تکرار همان نام‌هایی که متر و معیار زمانه محسوب می‌شدند، می‌پرداختند. ❇️تا اینکه روز و روزگار چرخید و چرخید و چیز نوشتن و انتشار که پیش‌تر در اختیار گروه اندکی بود، برای همگان میسر شد. اینجا بود که دیگر میان‌مایه‌ها تصمیم گرفتند تریبون خودشان را داشته باشند. تا اینجایش هم خیلی خوفناک نبود. می‌گفتیم بازار است و صالح و طالح متاع خویش عرضه می‌کنند و هر کسی در این میانه امکان این را دارد که طبق سلیقه و پسند خود جنس مورد نظرش را انتخاب کند و اصلاً چه چیزی بهتر از این. اما کار به اینجاها ختم نشد. ❇️اندک‌اندک میان‌مایگانی که پیش‌تر جرئت ابراز وجود نداشتند، به تلافی آن ‌همه حقارتی که در خلوت تحمل کرده بودند، به میدان آمدند تا انتقام بی‌استعدادی و بی‌هنری‌شان را از آدم‌حسابی‌ها بگیرند. اولش با این دست‌فرمان شروع کردند که: ما نباید هر چیزی را که مخاطب عام پیدا می‌کند، نکوهش کنیم، اصلاً باید این پدیده‌های فراگیر را جدی بگیریم و از منظر جامعه‌شناختی و اپیستمولوژیک در آن‌ها بنگریم تا علت رویکرد مردم را به این آثار کشف کنیم! این‌جوری‌ها شد که فی‌المثل یک «نشانه‌شناسی» چسباندند تنگِ فیلم‌های ایرج قادری و فردین تا بگویند این مفاهیم صرفاً برای فیلم‌های خاصی ساخته نشده‌اند و می‌توان چشم‌ها را شست و سینما را هم جور دیگر دید. ❇️قصد تحقیر و تخفیف این عزیزان در میان نیست. همۀ حرف این است که وقتی پای نقد و تحلیل در میان است دوغ و دوشاب را به هم نیامیزیم. چه‌بسا راقم این سطور بارها از سر اضطرار یا اختیار به تماشای فیلمفارسی نشسته است یا به موسیقی خالطوری گوش داده است اما از این نکته هیچ وقت غافل نبوده که: هر مرتبه از وجود حکمی دارد. 🗞️مطلبی که خواندید بخشی از یادداشتی با همین عنوان است که در شماره ۱۹۲ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

چرا «دیجیتالی‌شدن» کلید درک دیپلماسی مدرن است؟ ✍️🏻ایلان منور/ ترجمه: سامان الماسی منبع: گروه تحقیقاتی دیپلماسی دیجیتال دانشگاه آکسفورد ❇️یک دهه پیش، دیپلماسی دیجیتال فقط یک «تجربۀ فانتزی» در حاشیۀ سیاست بود، اما از سال ۲۰۱۷ روایتگر بلوغ این نوزاد دیروز و ابزار قدرتمند امروز است. مسیری که با جسارت سوئد در افتتاح سفارتخانه‌ای مجازی در «سکند لایف» (۲۰۰۷) و تلاش‌های اولیۀ تیم نفوذ دیجیتال آمریکا (۲۰۰۶) آغاز شد، اکنون به ستون‌فقرات دیپلماسی مدرن تبدیل شده است. امروز دیگر سخن از یک «انتخاب» نیست، بلکه صحبت از رویه‌ای است که تمام مرزهای سنتی وزارتخانه‌های امور خارجه را درنوردیده است. ❇️طی دهۀ گذشته، کاربست فناوری‌های دیجیتال در عرصۀ دیپلماسی از حالت تک‌بُعدی خارج شده و به تنوعی بی‌سابقه دست یافته است. در قلمروِ دیپلماسی عمومی، اکنون شاهد عبور از پروتکل‌های صُلب و ورود به فضای تعامل مستقیم هستیم؛ جایی که سفرای نروژ از بستر «اسکایپ» برای گفت‌وگوهای بی‌واسطه با دانشجویان بهره می‌برند و فلسطین، «فیس‌بوک» را به پلی برای تعامل با شهروندان اسرائیلی تبدیل کرده است. ❇️علاوه بر این، تحول دیجیتال، لایه‌های عملیاتی و حساس سیاست خارجی را نیز درنوردیده است؛ به‌طوری که امروزه سفرای سازمان ملل برای هماهنگی‌های آنی و رایزنی دربارۀ قطعنامه‌های پیچیده، به پلتفرم‌های پیام‌رسان نظیر «واتس‌اپ» روی آورده‌اند. در سطحی دیگر، وزارت امور خارجۀ کنیا با بهره‌گیری هوشمندانه از «توییتر»، خدمات کنسولی اضطراری را به فضایی فراتر از بوروکراسی‌های سنتی منتقل کرده است. اما نقطه‌عطف این تحول، ورود متخصصان داده به بدنۀ دیپلماسی است. ❇️کاربست فناوری‌های نوین در دستگاه‌های سیاست خارجی اکنون از یک روند منطقه‌ای به پدیده‌ای فراگیر و جهانی بدل شده است. حضور مستمر و نهادینۀ وزارتخانه‌های امور خارجۀ مصر، اردن و قطر در شبکه‌های اجتماعی، گواهی بر این ادغام ساختاری در خاورمیانه است. از سوی دیگر، کشورهایی نظیر کنیا، رواندا و اوگاندا با تدوین اسناد راهبردی برای تعامل دیجیتال با «دیاسپورا»، الگوی نوینی از حکمرانی فرامرزی ارائه داده‌اند. 🗞️مطلبی که خواندید بخشی از مقاله‌ای با عنوان «معماری نوین قدرت در عصر شبکه» است که در شماره ۱۹۲ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

دیپلماسی در مهار پلتفرم‌ها محسن محمودی/ عضو هیئت تحریریه ❇️اکنون در دوران گذار از «دیپلماسی برای دیجیتال» به سوی «دیجیتالی‌شدن دیپلماسی» ایستاده‌ایم؛ فرایندی که در آن، پلتفرم‌ها دیگر نه ابزارهای جانبی، بلکه معماران نوین ساختار قدرت هستند. در این میان، ظهور الگوهایی همچون «ترامپیسم دیجیتال» لرزه‌ای بنیادین بر پیکرۀ دیپلماسی رسمی و کلاسیک افکند. ❇️این رویکرد با نادیده‌گرفتن تشریفات و سنت‌های رایج، کنوانسیون‌های مورد اجماع «وین» و «رم» را که دهه‌ها ضامن ثبات و زبان مشترک جهانی بودند، درنوردید و با جایگزینی ایکس، فیس‌بوک، تروث‌سوشال و سایر پلتفرم‌ها به جای «تفاهم‌نامه»، نظم بوروکراتیک مستقر را به چالش کشید. ❇️این استحالۀ مرزها نشان داد که شبکه‌های اجتماعی، فراتر از یک رسانه، به میادین نبرد گفتمانی بدل شده‌اند که در آن‌ها «تأثیرگذاری بر توده‌ها» جایگزین «مذاکرات پشت درهای بسته» شده است. این پرونده از شش زاویۀ استراتژیک، این نظم‌گریزی را کالبدشکافی می‌کند. 🗞این پرونده‌ در شماره ۱۹۲ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

خوک راضی، سقراط ناراضی و بهروزی جمعی ✍️🏻علی ورامینی/ سردبیر ❇️نیچه معتقد بود که انسان حافظه و تاریخ دارد و گذشته را مدام با خود حمل می‌کند و اسیر آگاهی تاریخی می‌شود. در واقع دیگر حیوانات بی‌تاریخ‌اند و برای همین هزاران نسل از یک گاو یا اردک، مثل هم زندگی می‌کنند. انسان اگر هم به خودآگاهی تاریخی نرسیده باشد، اگر بودن خودش را در یک تطور تاریخی نبیند، محکوم به تکرار و بازتکرار است. ❇️در اکنونِ ما، سوژۀ ایرانیِ مستأصل از وضعیت موجود گمان می‌کند که این ایدۀ «تجاوز خارجی حلال مشکلات است و کتاب‌خوانی که معارض آن است» را در فرایندی آگاهانه به‌دست آورده است. فکر می‌کند چون چندین‌بار رأی داده است و اعتراضاتش سرکوب شده، دیگر همۀ امکانات موجود خودش را خرج کرده و راهی به رهایی ندارد، جز حملۀ خارجی. ❇️درست است که آگاهی مشکل امروز او را بالفور حل نخواهد کرد، ولی اگر این آگاهی را با خود حمل کرده بود، می‌دانست که بازنماییِ گذشته‌ای موهوم، تخطئۀ روشنفکری و حمله به آنان که زمانی انقلاب کردند، نه ایده‌ای برای رهایی، که در امتداد پروژۀ تثبیت نظم نوین جهانی است. می‌فهمید که اگرچه عاملیتی در حمله به ایران ندارد، اما بخشی از پازلی است که متجاوزان برای توجیه تجاوز خود به آن نیاز دارند. ❇️انسانِ آگاه به اکنونِ خویش متوجه این می‌شود که سازوکار جهان جدید چنان است که می‌خواهد همه‌چیز را از انسان بگیرد و در ازای آن به او لذت فوری بدهد. فرهنگ دیجیتال، انسانِ آسوده را به انسانِ آگاه ترجیح می‌دهد. الگوریتم‌ها معمولاً خوک راضی تولید می‌کنند، نه سقراط ناراضی. با این تفاسیر، اینکه طرفداران شخصی که پدر و پدربزرگش از مهم‌ترین دشمنان آگاهی و روشنفکری بودند، به کتاب و کتاب‌خوان دشنام بدهند، چیز عجیبی نیست. 🗞 مطلبی که خواندید بخش‌هایی از یادداشتی با همین عنوان است که در شماره ۱۹۲ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

مرگ خرد، پیش‌درآمد مرگ تمدن ✍️🏻موسی اکرمی/ استاد فلسفه ❇️علوم انسانی و کتاب‌خوانی را نمی‌توان با معیارهای سودمندی فوری و خروجی مادی سنجید. کتاب‌خوانی، «آزادی درونی» فرد را تضمین می‌کند، «تفکر انتقادی» را جان می‌بخشد و «همدلی» را گسترش می‌دهد، ‌و این همه لازمۀ هر نوع شهروندی دموکراتیک و توسعۀ انسانی پایدارند. علوم انسانی، آثار خود را با تأخیر و به گونه‌ای ناملموس نشان می‌دهند، ولی در بلندمدت از فروپاشی نهادها، از استبداد، از آلودگی اخلاقی، از بحران هویت و از بی‌عدالتی جلوگیری می‌کنند. متخصصان علوم انسانی ــ چون فیلسوفان، مورخان، جامعه‌شناسان، پژوهشگران ادبیات و سیاست ــ در کنار دیگر اقشار جامعه حق برخورداری از دسترنج جمع را دارند، ولی در برابر آن بار مسئولیت‌های سنگین‌تری را نیز بر دوش می‌کشند که از آن میان می‌توان از پاسخگویی به این پرسش یاد کرد که چگونه با دانش خود به بهبود تصمیم‌گیری‌ها و افزایش خرد جمعی یاری رسانده‌اند. نقدی که گاه بر «کتاب‌خوانان حرفه‌ای» وارد است ــ اگر در جای خود صادق باشد ــ نه نفی ارزش کتاب‌خوانی، بلکه طلب «کاربست مسئولانۀ دانش» است. ❇️کتاب‌خوانی بی‌عمل و بی‌تأثیر، ارزش خود را از دست می‌دهد؛ ولی عمل بی‌کتاب‌خوانی، عملی با نابینایی یا چشمان بسته و چه‌بسا ویرانگر است. جامعه هم به مهندسی که پل می‌سازد نیاز دارد و هم به فیلسوفی که وضوح می‌بخشد. یکی بی‌دیگری، به ورطۀ «توسعۀ کور» یا «بحران بی‌کنشی» سقوط می‌کند. آن که مهندسی را می‌ستاید و علوم انسانی را مضحکه می‌خواند، گویی می‌خواهد با یک بال پرواز کند و این، فقط به سقوط می‌انجامد. ❇️مهم نیست که چند کتاب خوانده‌ایم یا چه مدرکی داریم. مهم آن است که از خواندن، از اندیشیدن، از نقد کردن و از خدمت به جامعۀ خود دست نکشیم. اگر در گوشه‌وکنار، صدایی می‌شنویم که کتاب‌خواندن را «کاری عبث» می‌نامد، آن صدا را نه با توهین و تحقیر، بلکه با منطق و استدلال و عمل پاسخ دهیم. و مهم‌ترین پاسخ، ساختن جامعه‌ای است که در آن شهروندان آگاه و کتاب‌خوان، خود گواه زنده بر ارزش روشنگری و خرد باشند و نشان دهند جامعه‌ای که کتاب نمی‌خواند، آینده‌ای نخواهد داشت. مرگ خِرد، پیش‌درآمد مرگ هر تمدن است. 🗞 مطلبی که خواندید بخش‌هایی از مقاله‌ای با همین عنوان است که در شماره ۱۹۲ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

چگونه واتس‌اپ جایگزین جلسات رسمی دیپلمات‌ها شد؟ ✍️🏻خوزه پلایو و یولیا شالوموف منبع: Chatham House ❇️در چند سال گذشته، واتس‌اپ ــ در مقام ابزاری که پیونددهندۀ بیش از دو میلیارد کاربر در سراسر جهان است ــ به وسیله‌ای کارآمد و نوآورانه در عرصۀ «کشورداری» مبدل شده است. این پلتفرم با فراهم‌آوردن بستری امن برای تعاملات مستقیم و بی‌واسطه میان سران کشورها و تسهیل معاشرت‌های سیاسی غیررسمی، توانسته است مسیر صلح‌سازی و معادلات مذاکرات منطقه‌ای را به‌طور بنیادین تغییر دهد. ❇️پناه‌گرفتن در لایه‌های رمزنگاری‌شدۀ واتس‌اپ، به دیپلمات‌ها نوعی «آزادی عمل ساختاریافته» بخشیده است. آن‌ها در این گروه‌های خصوصی، فارغ از تشریفات دست‌وپاگیر، به اشتراک‌گذاری محرمانۀ منابع، هماهنگی نشست‌ها و تدوین استراتژی‌های مشترک می‌پردازند. این فضا به بستری برای شکل‌گیری اتحادهای غیررسمی و لابی‌گری‌های پشت ‌پرده بدل شده است که در نهایت، فرایند تصمیم‌سازی‌های کلان را تسهیل می‌کند. ❇️در واقع، این شیوه از ارتباط دیجیتال، نسخۀ مدرن و بی‌مرز همان سنت دیرینۀ «رایزنی‌های راهرویی» یا ترک جلسات رسمی برای «گپ‌زدن‌های دونفره» است؛ با این تفاوت که اکنون دیپلمات‌ها حتی در دورترین فاصله‌های جغرافیایی نیز می‌توانند آن فضای صمیمی و تعیین‌کننده را بازسازی کنند. ❇️در سال ۲۰۲۳، وزارت امور خارجه بریتانیا رسماً تأیید کرد که دیپلمات‌های این کشور، از جمله دومینیک راب، وزیر خارجۀ پیشین، برای پیشبرد امور حاکمیتی به ‌جای بهره‌گیری از بسترهای امن و اختصاصی دولتی، به واتس‌اپ متوسل شده‌اند. در دوران نخست‌وزیری بوریس جانسون (2022-2019)، این روند تحت تأثیر بحران کرونا به اوج خود رسید؛ به‌طوری که تبادلات سریع در واتس‌اپ به‌مرور جایگزین مکاتبات رسمی ایمیلی و نشست‌های حضوری شد. ❇️در جغرافیای سیاسی خاورمیانه، جایی که واتس‌اپ ستون‌فقرات ارتباطات روزمره محسوب می‌شود، شاهد اتکای فزاینده و معناداری به این پلتفرم برای تعامل با سران دولت‌های خارجی هستیم. در کشورهای حوزۀ خلیج‌فارس، فرهنگ سیاسی و ساختار قدرت به‌شدت بر «روابط شخصی عمیق» و پیوندهای مبتنی بر اعتماد استوار است؛ در چنین بافتاری، واتس‌اپ فراتر از یک ابزار ساده، به حلقۀ وصلی حیاتی برای ایجاد و صیانت از پیوندهای حرفه‌ای با سایر دولت‌ها بدل شده است. ❇️نمونۀ اعلای این رویکرد را می‌توان در دوران ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ رصد کرد؛ جایی که او و مشاوران ارشدش، مانند استیو ویتکاف و جرد کوشنر، با درک اهمیت «دیپلماسی بی‌واسطه»، سرمایه‌گذاری زمانی و تلاش‌های دیپلماتیک گسترده‌ای را صرف کردند تا از طریق پیام‌رسان‌های فوری، رابطه‌ای تنگاتنگ و استراتژیک با رهبران کشورهای عربی بنا کنند. 🗞 مطلبی که خواندید بخشی از مقاله‌ای با عنوان «آنارشی دیجیتال و استحالۀ قدرت» است که در شماره ۱۹۲ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

رؤیای چاتانوگا ✍️🏻نیوشا طبیبی/ سردبیر مجله کرگدن اروپا ❇️کسانی که مدعی هدایت فکری دیاسپورای سلطنت‌طلب هستند، از یک دهه و نیم پیش، فرایندی را آغاز کردند تا نوستالژی را به جای تاریخ به مردم عرضه کنند. آگاهی از تاریخ، با مطالعه و آموختن حاصل می‌آید و تاریخ عرصۀ جست‌و‌جو و واکاوی علل سقوط است؛ درست برعکس نوستالژی که تصویری رتوش‌شده و رؤیاگونه و انتخابی از مقطعی خاص را ارائه می‌دهد. به این صورت، آن‌ها موفق شدند الگوی زندگی جماعت اندکی از ساکنان شمال تهران در دهۀ ۵۰ شمسی را به جای واقعیت زندگی اکثریت ایرانیان در آن زمان جا بزنند؛ حسرت زندگی گذشته‌ای که در آن همه‌چیز خوب، آرام و پاکیزه بوده، مردم مرفه و برخوردار از درآمدهای نفتی سرخوشانه با خودروهای لوکس خود در خیابان‌های تهران می‌رانده‌اند و عصرها هم جملگی در «کافه‌رستوران چاتانوگا» در «خیابان پهلوی» گرد می‌آمده‌اند. ❇️تقبیح کتاب‌خوانی در ادبیات دیاسپورای سلطنت‌طلب، برای حفاظت از این بهشت گمشده است. کتاب‌، باستان‌شناسی فاجعه است و کسی که می‌خواهد در رؤیای «تمدن بزرگ» بماند، باید مانند سم مهلک از آن دوری کند. در بررسی علل دشمنی دیاسپورای ایرانی با کتاب و کتاب‌خوان، باید انگیزۀ مهاجرت آنان را هم در نظر گرفت. بخش بزرگی از این دیاسپورا بیش از آنکه «مهاجر سیاسی» باشد، «مهاجر لایف‌استایل» است. برای این طیف، مبارزۀ سیاسی، کنشی آگاهانه و مبتنی بر خرد جمعی نیست، بلکه تلاشی است برای احیای «رستوران چاتانوگا» و «کازینوِ رامسر». چنین دیدگاهی البته تفاوتی کلی و ریشه‌ای با روح قانون اساسی مشروطه دارد؛ قانونی که چکیدۀ تلاش ملت ایران برای حاکمیت قانون و در نتیجه حاکمیت خردورزی بر سرنوشت کشور بود و توسط پهلوی‌ها به‌کلی پایمال و نادیده گرفته شد. ❇️برای کسانی که افق دیدشان از حسرت نوستالژی‌های دروغین «من‌و‌تو» فراتر نمی‌رود، کتاب ابزار آگاهی و رهایی نیست، بلکه بار اضافی‌ای است که خاطر را ناخوش و شیرینی گذشتۀ رؤیایی را به تلخی واقعیت مبدل می‌کند. تکنوکراسی بی‌خرد دورۀ حکومت پهلوی، طبقه‌ای را پروراند که مسئولیت‌های سیاسی را یکسره به شاه واگذاشت و جهانش ساده و در دسترس بود. این طبقه رفاه بدون حق شهروندی را تجربه می‌کرد. اخلاف این طبقه، همچنان به جای مطالعۀ سیاسی ــ که امری سخت و مستلزم مواجهه با مفاهیم پیچیده‌ای چون توسعه، محیط زیست، مؤلفه‌های حاکمیت ملی و ده‌ها پرسش و مسئله دیگر است ــ ترجیح می‌دهند خود را غرق در رؤیای عصر طلایی خوش‌گذرانی کنند. 🗞 مطلبی که خواندید بخشی از یادداشتی است که با همین عنوان در شماره ۱۹۲ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

از کتاب رهایی نداریم ✍️🏻صوفیا نصرالهی/ روزنامه‌نگار و منتقد سینما ❇️من همیشه تکلیفم روشن بوده است. دلم می‌خواسته روشنفکر باشم؛ به معنای اینکه به جهان طور دیگری نگاه کنم و از هنر سر دربیاورم و نظر صائبی دربارۀ موسیقی و سینما و ادبیات داشته باشم. دلم می‌خواست بتوانم همۀ آن‌ کتاب‌هایی را که برایم جالب‌اند، بخوانم. تصمیم‌‌های غلط زندگی من هیچ‌کدام از کتاب‌خواندن ناشی نشده، ولی با اطمینان می‌گویم که هر جا کار درستی انجام داده‌ام و در زندگی از خودم خشنود شده‌ام، مربوط به چیزهایی بوده که از کودکی در کتاب‌ها خوانده‌ام. در نتیجه به‌ نظرم، این هجمه به روشنفکری و کتاب‌خوانی مضحک است. ❇️می‌شود نقد کرد که فلان آدمی که ادعای کتاب‌خواندن دارد، چرا این‌طوری حرف می‌زند یا فلان حرکت را انجام داده است. اصلاً شیخ اجل ما چند قرن پیش گفته بود که عالم بی‌عمل به زنبور بی‌عسل ماند. اینکه کسی کتاب می‌خواند، اما در منش و تصمیماتش، عقلانیت و انسان‌دوستی و شور و شعور دیده نمی‌شود، مشکل از کتاب‌‌خواندنش نیست؛ یا کتاب درستی نخوانده یا درست کتاب نخوانده یا اصلاً خوانده‌هایش را فرستاده در غاری گوشۀ مغزش و به جایش تن داده به زشتی و پلیدی و بی‌اخلاقی دنیا. ❇️من همیشه و هنوز به کتاب‌خواندن و تشویق دیگران به خواندن معتقد بوده و هستم. حمله‌های اشباح در اینترنت هم برایم اهمیتی ندارد، اما سؤالی که برایم پیش می‌آید این است که این جماعت ضدکتاب که معتقدند کتاب‌خواندن روشنفکران باعث اتفاقات بد اجتماعی و اقتصادی در کشور شده، دستاورد خودشان چیست؟ به‌جز دخیل‌بستن به غلط‌ترین آدم‌های روی زمین و فحش‌دادن به زمین و زمان و حمله به هر کسی با نظر مخالف، چه حرفی زده‌اند و چه حرکتی کرده‌اند که دو نسل بعدتر از ما به روح‌شان درود بفرستد؟ ❇️در این لشکر مجازی ضدکتاب، محض رضای خدا یک نفر هم نیست که بگوید به جای کتاب‌خواندن در زندگی‌اش چه کاری انجام می‌دهد که ایران و ایرانی را خوش بیاید. زور دارد که این جماعت فضای مجازی را دست‌شان گرفته‌اند و چون صدای دادوهوارشان بلند است و قداره می‌کشند، نجوای عقلانیت بقیه به گوش نمی‌رسد که معتقدند کتاب اول از همه قرار است مسیرهای فکری خواننده‌اش را باز کند، به او قدرت تحلیل و تخیل ببخشد، جهان را بشناساند و مردم جهان را، و از چارچوب دنیای کوچکی که می‌تواند تجربه کند، خلاصش کند. 🗞 مطلبی که خواندید بخشی از یادداشتی است که با همین عنوان در شماره ۱۹۲ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

برای ماندن، برای آموختن، برای آینده! ✍️🏻امیرعباس تقی‌پور مدیرمسئول ❇️هفتۀ روابط‌ عمومی سال ۱۴۰۵ در حالی برگزار می‌شود که فعالان این حوزه یکی از دشوارترین دوره‌های حرفه‌ای خود را پشت سر گذاشته‌اند. مشکلات مزمن سال‌های گذشته -از تحریم‌های اقتصادی و شکاف‌های سیاسی ناشی از تندروی‌های جناحی گرفته تا کاهش مشارکت مردم در بزنگاه‌ها- در سال گذشته با دو جنگ تحمیلی ۱۲ و ۴۰ روزه، تورم فزاینده، اختلال در اینترنت داخلی و قطع اینترنت بین‌الملل همراه شد؛ شرایطی که بی‌تردید بر عملکرد روابط‌ عمومی‌ها و کیفیت ارتباط سازمان‌ها با مخاطبان تأثیر گذاشت. ❇️در چنین فضایی، روابط‌ عمومی‌های بخش دولتی کوشیدند متناسب با سیاست‌های کلان، تداوم خدمات و اطلاع‌رسانی را حفظ کنند. روابط ‌عمومی‌های بخش خصوصی نیز با تکیه بر خلاقیت و ابتکار، و با کمترین هزینۀ مادی و معنوی، تلاش کردند اعتماد مخاطبان را حفظ کنند و پاسخگوی نیازهای فوری باشند؛ از حفظ اعتبار برند تا استمرار فروش در میانۀ بحران. ❇️در مقابل، نهادهای صنفی روابط‌ عمومی نتوانستند نقشی درخور شرایط ایفا کنند. غیبت در لحظات حساس، نبود هماهنگی و ناتوانی در دفاع از منافع حرفه‌ای، از نقاط ضعف جدی این یک سال بود؛ ضعفی که لازم است در نشست‌ها و گفت‌وگوهای تخصصی با دقت آسیب‌شناسی شود. ❇️اکنون که در شرایط آتش‌بسی شکننده به سر می‌بریم، آینده‌ای دشوارتر پیش روی روابط‌ عمومی‌ها قرار دارد. تداوم بحران‌های امنیتی و اقتصادی ضرورت آمادگی حرفه‌ای را بیش از هر زمان دیگری آشکار کرده است. در این میان، مستندسازی دقیق تجربه‌های یک سال گذشته ـ از اقدامات موفق تا ناکامی‌ها و درس‌های آموخته‌شده ـ ضرورتی راهبردی است. بدون این حافظۀ حرفه‌ای، نه می‌توان برای آینده برنامه‌ریزی کرد و نه از تجربه‌های بی‌سابقۀ امروز برای مواجهه با بحران‌های فردا بهره گرفت. ❇️شورای سیاست‌گذاری هفتۀ روابط‌ عمومی، فارغ از ارزیابی عملکرد یک سال گذشته، مصرع «منم که شهرۀ شهرم به عشق ورزیدن» را به‌عنوان شعار این مناسبت برگزیده است. تأکید بر عشق و امید حرفه‌ای، پاسخی است به نیاز امروز جامعه برای تاب‌آوری، بازسازی و حفظ پیوند میان نهادها و مردم. ❇️روابط‌ عمومی امروز بیش از هر زمان دیگری به عشق، حافظه و آمادگی نیاز دارد؛ عشقی برای ماندن، حافظه‌ای برای آموختن و آمادگی‌ای برای آینده‌ای که همچنان ناپایدار و پرچالش است. اگر این سه در کنار یکدیگر قرار گیرند، انتخاب امسال می‌تواند به نقطه‌عطفی در بازتعریف نقش روابط‌ عمومی در ایران تبدیل شود. 🗞 مطلبی که خواندید در شماره ۱۹۲ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

کتاب‌سوزان‌ِ مجازی یکصد و نود و دومین ماهنامه مدیریت ارتباطات به مدیرمسئولی امیرعباس تقی‌پور و سردبیری علی ورامینی منتشر شد. این شماره تازه ماهنامه سه پرونده خواندنی دارد؛ پرونده‌هایی درباره حمله به کتابخوانی در شبکه اجتماعی ایکس، دیپلماسی دیجیتال و واکاوی اجتماعی و روان‌شناختی آموزش آنلاین. ❇️خوک راضی، سقراط ناراضی اخیراً در شبکه اجتماعی «ایکس» فارسی، گروهی کتاب‌خوان‌ها را تحقیر و این سوال طعنه‌آمیز را مطرح کرده‌اند که «چه کتابی بخوانیم که این مشکلات حل شود؟». آن‌ها کسانی را که کتاب می‌خوانند، چپ دانستند و همه مشکلات را ناشی از کتاب‌ و کتابخوانی می‌دیدند. در این پرونده «علی ورامینی»، سردبیر ماهنامه، در یادداشتی با عنوان «خوک راضی، سقراط ناراضی و بهروزی جمعی» نوشته‌ است فرهنگ دیجیتال، انسانِ آسوده را به انسانِ آگاه ترجیح می‌دهد. «از کتاب رهایی نداریم» عنوان یادداشت «صوفیا نصرالهی» است که در آن به دستاوردنداشتن حملات اشباح مجازی به کتاب‌خواندن پرداخته است. «سید جواد موسوی» در یادداشتی با عنوان «در زمانۀ پرهیاهوی فرومایگان» نوشته است که چطور فضیلت‌تراشی برای پدیده‌های عامه‌پسند، بی‌خردی و سطحی‌نگری را در جامعه ترویج می‌دهند. «مرگ خرد، پیش‌درآمد مرگ تمدن» مقاله «موسی اکرمی» است که تأملی دربارۀ نقش اندیشه‌وران علوم انسانی است. «نیوشا طبیبی» هم در یادداشت «رؤیای چاتانوگا» در باب دشمنی دیاسپورای ایرانی با خردورزی نوشته است. ❇️قدرت در عصر استحالۀ دیجیتال عنوان پرونده دیگر این شماره ماهنامه «دیپلماسی در مهار پلتفرم‌ها» است که موضوع قدرت در عصر استحالۀ دیجیتال را بازخوانی می‌کند. این پرونده با ارائه مطالبی تالیفی و ترجمه نشان می‌دهد که چگونه پلتفرم‌های دیجیتال (مثل ایکس، واتس‌اپ، تروث‌سوشال) از ابزارهای جانبی به معماران اصلی ساختار قدرت تبدیل شده‌اند. در این پرونده مطالبی از «محسن محمودی»، خوزه پلایو و یولیا شالوموف، «کورنلیو بیولا»، «آندریاس ساندره»، «السا هدلینگ» و «ایلان منور» می‌خوانیم. ❇️تعلیقِ حضور در سال‌های اخیر و در پی بحران‌هایی مانند همه‌گیری کرونا و رخدادهای اجتماعی و امنیتی همچون جنگ، آموزش از فضای مدرسه فاصله گرفت و به بسترهای مجازی منتقل شد. پرونده سوم این شماره با عنوان «تعلیق حضور»، نتایج اجتماعی و روان‌شناختی آموزش آنلاین را بررسی می‌کند. «منصوره محمدی» در گفت‌وگو با معلمان، دانش‌آموزان و والدین، تجربه آنان از حضور در کلاس‌های مجازی و چالش‌های این شیوه آموزشی را روایت کرده است. همچنین پیامدهای روانی آموزش مجازی در گفت‌وگو با روان‌پزشک و فوق‌تخصص روان‌پزشکی کودکان و نوجوانان  بررسی شده است. در گفت‌وگویی دیگر سخنگوی سازمان معلمان ایران از پیامدهای آموزش مجازی بر یادگیری پایدار دانش‌آموزان می‌گوید. «مریم بهریان» نیز در یادداشتی درباره تطور صوری نظام آموزش از دهه ۵۰ تا امروز نوشته است. ❇️جامعه‌ای که روابط‌عمومی نداشته باشد دموکراسی ندارد امسال هفته روابط‌عمومی سال ۱۴۰۵ در حالی برگزار می‌شود که کشور بحران‌های متعددی را پشت سر گذاشته است. در این بزنگاه، روابط‌عمومی‌ها نقش مهمی مدیریت سازمان‌ها و اعتمادسازی در جامعه دارند. «امیرعباس تقی‌پور»، مدیرمسئول ماهنامه در یادداشتی با عنوان «برای ماندن، برای آموختن، برای آینده!» بررسی کرده که چطور در این بحران‌ها روابط‌‌عمومی‌ها تلاش کردند تدوام اطلاع‌رسانی را حفظ کنند. همچنین در گفت‌وگو با «سید غلامرضا کاظمی‌دینان»، رئیس شورای سیاستگذاری هفته روابط عمومی، نقش روابط‌عمومی‌ها به‌عنوان پل ارتباطی سازمان و جامعه بررسی شده است. «ادریس سالاری»، مدیرکل روابط عمومی بانک صادرات ایران هم از ایستادگی روابط‌عمومی‌ها در روزهای دشوار نوشته است. ❇️جنگ موازی در شبکه‌های اجتماعی در شماره جدید ماهنامه گزارش‌هایی دیگر هم می‌خوانیم. جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، جنگ موازی و پنهانی را نیز در شبکه‌های اجتماعی و پلتفرم‌های جهانی ایجاد کرد. «صدف سرداری» در گزارشی با عنوان «ترکش‌ها در میدان مجازی» پیامد‌های آنی‌ این جنگ را بر پلتفرم‌های آنلاین بررسی کرده است. در گزارشی دیگر «علی سرفرازی»، کارشناس سیاست خارجی، در مطلبی با عنوان «یک جابه‌جایی آرام در میدان نفوذ» به «پادکست‌بروها» در بازتعریف قدرت سیاسی در دوران پسا۲۰۲۴ پرداخته است. همچنین مطلب «راست مسیحی زیر چتر قطر» به تاکر کارلسن، روزنامه‌نگار و آینده رهبری رسانه‌ای محافظه‌کاران اختصاص دارد. در گزارشی با عنوان «ثبات در قلب تلاطم» نشانه‌های تحول پارادایم سرمایه‌گذاری در بحران با نگاهی به داده‌های میلی از دوره جنگ بررسی شده است. ◾️ ماهنامه «مدیریت ارتباطات» به شما کمک می‌کند که از جهان جدید، جهان ارتباطات سر در بیاوردید. 🗞️ می‌توانید این شماره ماهنامه را از سایت سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

▫️▫️▫️ @cm_magazine

کتاب‌سوزانِ مجازی یکصد و نود و دومین ماهنامه مدیریت ارتباطات به مدیرمسئولی امیرعباس تقی‌پور و سردبیری علی ورامینی منتشر شد. این شماره تازه ماهنامه سه پرونده خواندنی دارد؛ پرونده‌هایی درباره حمله به کتابخوانی در شبکه اجتماعی ایکس، دیپلماسی دیجیتال و واکاوی اجتماعی و روان‌شناختی آموزش آنلاین. ❇️خوک راضی، سقراط ناراضی اخیراً در شبکه اجتماعی «ایکس» فارسی، گروهی کتاب‌خوان‌ها را تحقیر و این سوال طعنه‌آمیز را مطرح کرده‌اند که «چه کتابی بخوانیم که این مشکلات حل شود؟». آن‌ها کسانی را که کتاب می‌خوانند، چپ دانستند و همه مشکلات را ناشی از کتاب‌ و کتابخوانی می‌دیدند. در این پرونده «علی ورامینی»، سردبیر ماهنامه، در یادداشتی با عنوان «خوک راضی، سقراط ناراضی و بهروزی جمعی» نوشته‌ است فرهنگ دیجیتال، انسانِ آسوده را به انسانِ آگاه ترجیح می‌دهد. «از کتاب رهایی نداریم» عنوان یادداشت «صوفیا نصرالهی» است که در آن به دستاوردنداشتن حملات اشباح مجازی به کتاب‌خواندن پرداخته است. «سید جواد موسوی» در یادداشتی با عنوان «در زمانۀ پرهیاهوی فرومایگان» نوشته است که چطور فضیلت‌تراشی برای پدیده‌های عامه‌پسند، بی‌خردی و سطحی‌نگری را در جامعه ترویج می‌دهند. «مرگ خرد، پیش‌درآمد مرگ تمدن» مقاله «موسی اکرمی» است که تأملی دربارۀ نقش روشنفکران و اندیشه‌وران علوم انسانی است. «نیوشا طبیبی» هم در یادداشت «رؤیای چاتانوگا» در باب دشمنی دیاسپورای ایرانی با خردورزی نوشته است. ❇️قدرت در عصر استحالۀ دیجیتال عنوان پرونده دیگر این شماره ماهنامه «دیپلماسی در مهار پلتفرم‌ها» است که موضوع قدرت در عصر استحالۀ دیجیتال را بازخوانی می‌کند. این پرونده با ارائه مطالبی تالیفی و ترجمه نشان می‌دهد که چگونه پلتفرم‌های دیجیتال (مثل ایکس، واتس‌اپ، تروث‌سوشال) از ابزارهای جانبی به معماران اصلی ساختار قدرت تبدیل شده‌اند. در این پرونده مطالبی از «محسن محمودی»، خوزه پلایو و یولیا شالوموف، «کورنلیو بیولا»، «آندریاس ساندره»، «السا هدلینگ» و «ایلان منور» می‌خوانیم. ❇️تعلیقِ حضور در سال‌های اخیر و در پی بحران‌هایی مانند همه‌گیری کرونا و رخدادهای اجتماعی و امنیتی همچون جنگ، آموزش از فضای مدرسه فاصله گرفت و به بسترهای مجازی منتقل شد. پرونده سوم این شماره با عنوان «تعلیق حضور»، نتایج اجتماعی و روان‌شناختی آموزش آنلاین را بررسی می‌کند. «منصوره محمدی» در گفت‌وگو با معلمان، دانش‌آموزان و والدین، تجربه آنان از حضور در کلاس‌های مجازی و چالش‌های این شیوه آموزشی را روایت کرده است. همچنین پیامدهای روانی آموزش مجازی در گفت‌وگو با روان‌پزشک و فوق‌تخصص روان‌پزشکی کودکان و نوجوانان بررسی شده است. در گفت‌وگویی دیگر سخنگوی سازمان معلمان ایران از پیامدهای آموزش مجازی بر یادگیری پایدار دانش‌آموزان می‌گوید. «مریم بهریان» نیز در یادداشتی درباره تطور صوری نظام آموزش از دهه ۵۰ تا امروز نوشته است. ❇️جامعه‌ای که روابط‌عمومی نداشته باشد دموکراسی ندارد امسال هفته روابط‌عمومی سال ۱۴۰۵ در حالی برگزار می‌شود که کشور بحران‌های متعددی را پشت سر گذاشته است. در این بزنگاه، روابط‌عمومی‌ها نقش مهمی در نجات و مدیریت سازمان‌ها و اعتمادسازی در جامعه دارند. «امیرعباس تقی‌پور»، مدیرمسئول ماهنامه در یادداشتی با عنوان «برای ماندن، برای آموختن، برای آینده!» بررسی کرده که چطور در این بحران‌ها روابط‌‌عمومی‌ها تلاش کردند تدوام خدمت‌رسانی و اطلاع‌رسانی را حفظ کنند. همچنین در گفت‌وگو با «سید غلامرضا کاظمی‌دینان»، رئیس شورای سیاستگذاری هفته روابط عمومی، نقش روابط‌عمومی‌ها به‌عنوان پل ارتباطی سازمان و جامعه بررسی شده است. «ادریس سالاری»، مدیرکل روابط عمومی بانک صادرات ایران هم از ایستادگی روابط‌عمومی‌ها در روزهای دشوار نوشته است. ❇️جنگ موازی در شبکه‌های اجتماعی در شماره جدید ماهنامه گزارش‌هایی دیگر هم می‌خوانیم. جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، جنگ موازی و پنهانی را نیز در شبکه‌های اجتماعی و پلتفرم‌های جهانی ایجاد کرد. «صدف سرداری» در گزارشی با عنوان «ترکش‌ها در میدان مجازی» پیامد‌های آنی‌ این جنگ را بر پلتفرم‌های آنلاین بررسی کرده است. در گزارشی دیگر «علی سرفرازی»، کارشناس سیاست خارجی، در مطلبی با عنوان «یک جابه‌جایی آرام در میدان نفوذ» به «پادکست‌بروها» در بازتعریف قدرت سیاسی در دوران پسا۲۰۲۴ پرداخته است. همچنین مطلب «راست مسیحی زیر چتر قطر» به تاکر کارلسن، روزنامه‌نگار و آینده رهبری رسانه‌ای محافظه‌کاران اختصاص دارد. در گزارشی با عنوان «ثبات در قلب تلاطم» نشانه‌های تحول پارادایم سرمایه‌گذاری در بحران با نگاهی به داده‌های میلی از دوره جنگ بررسی شده است. ◾️ ماهنامه «مدیریت ارتباطات» به شما کمک می‌کند که از جهان جدید، جهان ارتباطات سر در بیاوردید. 🗞️ می‌توانید این شماره ماهنامه را از سایت سیمای شرق سفارش دهید.

دیپ‌فیک؛ مرگ معنا یا شروع معنا؟ ✍️🏻مسعود زمانی/ کارآفرین و پژوهشگر حوزۀ نوآوری ❇️در دیدگاه بدبینانه و تاریک، تصاویر از ابتدا نیز به حقیقت وفادار نبودند. عکس‌ها و فیلم‌های مشهور قرن بیستم نمونه‌اند؛ همیشه گفته می‌شود آن ‌سوی قابی که تصویر در آن ثبت شده است، رویدادی بوده که دیده نشده است. ❇️مثال‌اش عکسی مشهور از ژنرالی ویتنامی هنگام شلیک به یک ویت‌کنگ است که شاید سرنوشت جنگ ویتنام را در افکار عمومی آمریکا عوض کرد، ولی بنا بر گفتۀ خود عکاس وقایع قبل از ثبت آن عکس نیز بسیار مهم بوده‌اند. ❇️بر اساس این نگاه اگر چنین است، ورود دیپ‌فیک همچون فاجعه به ‌نظر می‌رسد؛ تصویری که همین حالا هم ناقص و مخدوش است، یک‌بار دیگر جعل می‌شود و معنایی جدید و ساختگی پیدا می‌کند. نتیجه، بی‌اعتمادی گسترده است؛ مردم دیگر نه تصویر را باور می‌کنند و نه صدا را و زبان مشترک مفاهمه از بین می‌رود. 🗞 مطلبی که خواندید بخشی از یادداشتی است که در شماره ۱۸۹ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

دیپ‌فیک؛ مرگ معنا یا شروع معنا؟ ✍️🏻مسعود زمانی/ کارآفرین و پژوهشگر حوزۀ نوآوری ❇️در دیدگاه بدبینانه و تاریک، تصاویر از ابتدا نیز به حقیقت وفادار نبودند. عکس‌ها و فیلم‌های مشهور قرن بیستم نمونه‌اند؛ همیشه گفته می‌شود آن ‌سوی قابی که تصویر در آن ثبت شده است، رویدادی بوده که دیده نشده است. ❇️مثال‌اش عکسی مشهور از ژنرالی ویتنامی هنگام شلیک به یک ویت‌کنگ است که شاید سرنوشت جنگ ویتنام را در افکار عمومی آمریکا عوض کرد، ولی بنا بر گفتۀ خود عکاس وقایع قبل از ثبت آن عکس نیز بسیار مهم بوده‌اند. ❇️بر اساس این نگاه اگر چنین است، ورود دیپ‌فیک همچون فاجعه به ‌نظر می‌رسد؛ تصویری که همین حالا هم ناقص و مخدوش است، یک‌بار دیگر جعل می‌شود و معنایی جدید و ساختگی پیدا می‌کند. نتیجه، بی‌اعتمادی گسترده است؛ مردم دیگر نه تصویر را باور می‌کنند و نه صدا را و زبان مشترک مفاهمه از بین می‌رود. 🗞 مطلبی که خواندید بخشی از یادداشتی است که در شماره ۱۸۹ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

چطور هوش مصنوعی می‌تواند یادآوری گذشته را تحریف کنند؟ ✍️🏻ترجمه و تلخیص: صدف سرداری ❇️اگر دستگاهی وجود داشت که می‌توانست بدترین روز زندگی‌تان را به شکلی مثبتی بازسازی کند، آیا حاضر بودید از آن استفاده کنید؟ ❇️فناوری‌های ویرایش حافظه مدت‌هاست یکی از مضامین اصلی داستان‌های علمی‌ ـ تخیلی بوده‌اند و در فیلم‌هایی مانند «درخشش ابدی یک ذهن پاک» و «تلقین» به‌طور برجسته نمایش داده شده‌اند. ❇️«خاطرات کاذب» به یادآوری رویدادهایی گفته می‌شود که یا هرگز رخ نداده‌اند یا به‌شدت با واقعیت تفاوت دارند. ❇️آزمایش‌ها نشان داده‌اند که دیدن عکس‌های دستکاری‌شده [با هوش مصنوعی] می‌تواند به شکل‌گیری خاطرات کاملاً جعلی از دوران کودکی منجر شود. این یافته‌ها نتایج مهمی برای درک آسیب‌پذیری حافظۀ انسان در برابر تأثیرات بیرونی داشته‌اند. 🗞 مطلبی که خواندید بخشی از مقاله‌ای با عنوان «خاطرات مصنوعی» است که در شماره ۱۸۹ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

«جنگ» و «خاموشی ارتباطات» دو وضعیت و دو کلیدواژه‌ای است که برای توصیف سال ۱۴۰۴ گویا هستند. سالی که پشت سر گذاشتیم چنان پرحادثه و ناگوار بود که در حافظۀ جمعی‌مان می‌ماند و خواه‌ناخواه تا مدت‌ها با اثرات مستقیم و جانبی اتفاق‌ها و پیشامدهایش دست‌به‌گریبان خواهیم بود. در شماره ۱۹۰ و ۱۹۱ ماهنامه مدیریت ارتباطات در گفت‌و‌گو با سه مدیر روابط عمومی، چگونگی عبور از بحران‌های ارتباطی بزرگ اقتصاد دیجیتال کشور در سال ۱۴۰۴ را بازخوانی کرده‌ایم. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

چرا در زیست‌جهان دیجیتال تروما مدام بازتولید می‌شود؟ ✍️🏻محسن محمودی ❇️همبستگی، که در اندیشه‌های کلاسیک جامعه‌شناختی به‌عنوان عالی‌ترین سطح پیوند میان افراد تعریف می‌شود، در عصر دیجیتال فرم‌های نوینی به خود گرفته است. ترومای جمعی، به‌عنوان یک اثر روان‌شناختی مشترک ناشی از حوادث ناگوار گسترده، الگوهای ارتباطی را به‌شدت تغییر می‌دهد. ❇️تحلیل‌های پدیدارشناختی نشان می‌دهند که در زمان بحران، کاربران میان مشارکت فعال (ارسال پیام و تولید محتوا) و مشارکت منفعل (اسکرول‌کردن بی‌صدا یا تماشای محض) در نوسان هستند. این نوسانات نشان‌دهندۀ تلاش افراد برای تنظیم هیجانی و مقابله با بار شناختی ناشی از اخبار ناگوار است. ❇️پژوهش‌های تجربی روی نسل جوان نشان می‌دهد که تعامل با محتوای «دلگرم‌کننده» (مانند پیام‌های امیدبخش یا اخبار اتحاد) در کنار محتوای «پریشان‌کننده»، هر دو با افزایش علائم تروما مرتبط هستند. ❇️در واقع، فضای مجازی در لحظات سوگ ملی از یک «میدان عمومی» به یک «اتاق پژواک تروما» تبدیل می‌شود که در آن احساسات به‌صورت تصاعدی تقویت شده و به‌سرعت منتشر می‌شوند. این فرایند اگر با نظارت اخلاقی همراه نباشد، می‌تواند به جای التیام، به تعمیق شکاف‌های اجتماعی و قطبی‌سازی عاطفی بینجامد. 🗞 مطلبی که خواندید بخشی از گزارشی با عنوان «در جست‌وجوی اخلاق در ویرانه‌های دیجیتال» است که در شماره ۱۸۹ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine