ماهنامه مديريت ارتباطات

اینترنت؛ مرغ عزا و عروسی ✍🏻علی شمیرانی/ کارشناس فناوری ارتباطات ❇️اصولاً ارزش هر تجربۀ ملی در این است که به اصلاح سیاست‌ها منجر شود. اگر قرار باشد پس از هر بحران، دوباره به نقطۀ اول بازگردیم و همان مسیرها را تکرار کنیم، در واقع فقط هزینه‌ها را پرداخت کرده‌ایم، بدون آنکه دانش و مدل بهتری تولید شده باشد. ❇️ظاهراً هنوز در برخی سطوح تصمیم‌گیری پذیرفته نشده است که اینترنت در ایران سال‌هاست صرفاً یک زیرساخت فنی نیست و به یکی از مسائل مهم حکمرانی تبدیل شده است؛ مسئله‌ای که به اقتصاد، آموزش، رسانه، پژوهش، امنیت، سرمایه‌گذاری و حتی تصویر آیندۀ کشور گره خورده است. ❇️تفاوت مهمی میان حذف صورت‌مسئله با حل مسئله وجود دارد. قطع ارتباطات و محدودسازی دسترسی عمومی ممکن است یک مشکل را برای مدتی از دید پنهان کند، اما معمولاً همان مسئله از مسیرهای دیگر و با هزینه‌ای به‌مراتب بیشتر بازمی‌گردد. ❇️اینترنت نباید به شیر اطمینان حکمرانی برای جبران ناکارآمدی سایر حوزه‌ها تبدیل شود. بنابراین همان‌گونه که نمی‌توان به جای حل مشکلات اقتصادی، شبکۀ بانکی را متوقف ساخت، قطع ارتباطات نیز نه‌فقط راه‌حل پایدار هیچ مسئله و بحرانی نیست، بلکه انبوهی از بحران‌های تصاعدی و فرسایش روان و اعتماد عمومی را به‌دنبال دارد.  ❇️اقتصاد دیجیتال بر پایۀ پیش‌بینی‌پذیری شکل می‌گیرد و هیچ سرمایه‌گذاری در فضایی که مهم‌ترین زیرساخت آن در معرض عدم قطعیت مستمر قرار دارد، تصمیم بلندمدت نمی‌گیرد. در چنین فضایی، حتی اگر سرمایه از کشور خارج نشود، به سمت فعالیت‌های کم‌ریسک‌تر حرکت خواهد کرد. نتیجه نیز چیزی جز کُند شدن موتور نوآوری و کاهش سرعت توسعه نخواهد بود.  🗞مطلبی که خواندید بخش‌هایی از مقاله‌ای با عنوان «اتصالِ بین‌القطعین» است که در شماره ۱۹۳ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سایت سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

سهم ۲۴ میلیارددلاری کودک‌اینفلوئنسرها در سال ۲۰۲۵ ✍️🏻محسن محمودی/ عضو هیئت تحریریه ❇️اقتصاد محتوای دیجیتال در دهۀ گذشته، تحولی شگرف را از سر گذرانده است. آمارها و برآوردهای نهادهای مالی معتبر نشان می‌دهد در اقتصاد اینفلوئنسری سهم اقتصاد کودک‌اینفلوئنسرها و قراردادهای تجاری مرتبط با آن‌ها فقط در سال ۲۰۲۵ به ۲۴ میلیارد دلار رسیده است. ❇️اطلاعات ساده‌ای که والدین به‌صورت روزمره به اشتراک می‌گذارند ــ نظیر نام کامل، تاریخ تولد، لوکیشن مدرسه، نام حیوان خانگی و شهر محل تولد مادر ــ دقیقاً همان داده‌هایی است که سیستم‌های بانکی و اعتباری برای احراز هویت از آن‌ها استفاده می‌کنند. ❇️پیش‌بینی می‌شود که تا سال ۲۰۳۰، دوسوم (معادل ۶۷ درصد) از کل موارد سرقت هویت و کلاهبرداری‌های هویتی از جوانان، مستقیماً ریشه در پدیدۀ شیرنتینگ در دوران کودکی آن‌ها داشته باشد. 🗞مطلبی که خواندید بخش‌هایی از مقاله‌ای با عنوان «جثه‌های کوچک، رنج‌های بزرگ» است که در شماره ۱۹۶ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سایت سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

بی‌اعتمادی گلولۀ برف بحران می‌شود ✍️🏻علی ورامینی/ سردبیر ❇️از جنگ ۱۲روزه تا‌به‌امروز در کشور ما بسیاری از موضوعات عوض شده‌اند. جنس‌شان، اثرشان و شیوۀ فهم و درک‌شان. بحران‌ها یکی از پی دیگری می‌آیند، زیست و زندگی‌مان را تغییر می‌دهند. ❇️در چنین فضایی یک سؤال مهم شاید این باشد در بحران، ارتباطات را چه کنیم و چطور با مخاطبان و جامعۀ مخاطب محصول یا سرویس‌مان برخورد کنیم تا اعتبارمان را حفظ کنیم و ریسمان اعتماد پاره نشود. در این حوزۀ مشخص، مرور تجربه‌ای که نوبیتکس طی کرده، شاید کارگشا باشد؛ بزرگ‌ترین پلتفرم تبادل رمزارز کشور که در جنگ 12روزه هدف حملۀ سایبری قرار گرفت، اما طی زمانی کوتاه خسارت‌ها را جبران کرد. ❇️دربارۀ آن اتفاق عجیب و استراتژی‌های ارتباطی نوبیتکس با علی خویی، مدیرعامل نوبیتکس گفت‌و‌گو کرده‌ایم. روایت او به یک گزارۀ کلیدی می‌رسد؛ ارتباطات مؤثر زمانی شکل می‌گیرد که میان آنچه سازمان می‌گوید و آنچه مخاطب در عمل تجربه می‌کند، فاصله‌ای وجود نداشته باشد. 🗞این گفت‌وگو در شماره ۱۹۶ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سایت سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

در جامعه‌ای که همه باید طرف خود را مشخص کنند، «نمی‌دانم» نماد عقلانیت است ✍🏻هومن قاپچی/ فوق دکترای مدیریت رسانۀ دانشگاه تهران ❇️آدمی که حاضر نیست فوراً یکی از دو طرف را انتخاب کند، برای فضای قطبی‌شده کمی آزاردهنده است. او مرزهای سادۀ «ما» و «آن‌ها» را به هم می‌زند. ممکن است با یک بخش از روایت رسمی موافق باشد و بخش دیگری را نپذیرد. ممکن است بخشی از استدلال منتقدان را درست بداند، اما با نتیجه‌گیری آن‌ها مخالف باشد. ممکن است امروز یک نظر داشته باشد و فردا با اطلاعات جدید آن را اصلاح کند. این آدم الزاماً بی‌موضع نیست. او ممکن است فقط موضع خود را به هویت یک گروه خاص گره نزده باشد. ❇️مخاطب خاکستری لزوماً آدمی بی‌تصمیم نیست. ممکن است دربارۀ ارزش‌هایش کاملاً مطمئن باشد، اما دربارۀ یک خبر خاص تردید داشته باشد. ممکن است از یک جریان سیاسی حمایت کند، ولی ادعای همان جریان را دربارۀ یک موضوع مشخص نپذیرد. ممکن است یک رسانه را دوست نداشته باشد، اما یک گزارش آن را دقیق بداند. این یعنی تعلق هویتی و قضاوت اطلاعاتی الزاماً یکی نیستند. ❇️جامعه‌ای که در آن تغییر نظر نشانۀ ضعف تلقی شود، افراد را وادار می‌کند از مواضع قبلی خود دفاع کنند؛ حتی وقتی شواهد جدیدی علیه آن موضع پیدا شده است. چون در آن جامعه، گفتن «اشتباه کردم» هزینه دارد. اما اگر تغییر نظر را بخشی از فرایند شناخت بدانیم، داستان عوض می‌شود. ❇️در زمانه‌ای که همه با اطمینان دربارۀ همه‌چیز حرف می‌زنند، شاید یکی از نشانه‌های بلوغ اجتماعی این باشد که هنوز بتوانیم بدون خجالت بگوییم: «نمی‌دانم.» 🗞مطلبی که خواندید بخش‌هایی از یادداشتی با عنوان «از صورتی یواش تا خاکستری پررنگ» است که در شماره ۱۹۶ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سایت سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

چه کسی مالک تصویر کودک است؟ ✍🏻حورا طهرانی / پژوهشگر و مدرس سواد رسانه ❇️تصویر، پیش از آنکه یک فایل دیجیتال باشد، یک پیام است؛ پیامی که کسی آن را تولید می‌کند، در بستری مشخص منتشر می‌شود، مخاطبی آن را می‌بیند و در نهایت، معنایی دربارۀ فردی که در تصویر حضور دارد، شکل می‌گیرد. وقتی این فرد یک کودک است، مسئله پیچیده‌تر می‌شود، چون صاحب چهره و زندگی‌ای که روایت می‌شود، هنوز در بسیاری از تصمیم‌های مربوط به حضور عمومی خود اختیار کامل ندارد. ❇️در جهان پیشادیجیتال، تصویر کودک عمدتاً در آلبوم‌های خانوادگی می‌ماند. دامنۀ گردش آن محدود بود و امکان دسترسی به آن تابعی از روابط اجتماعی خانواده. امروز اما یک عکس می‌تواند در چند ثانیه از فضای خصوصی خانواده عبور کند و به بخشی از یک شبکۀ عمومی ارتباطی تبدیل شود. ❇️کاملاً محتمل است که کودک در دوسالگی تصویری عمومی داشته باشد، در پنج‌سالگی ویدئوهایی از زندگی‌اش در اینترنت منتشر شده باشد و در ده‌سالگی با مجموعه‌ای از تصاویر مواجه شود که سال‌ها پیش، بدون مشارکت و تصمیم جدی او تولید و منتشر شده‌اند. این وضعیت، یک پرسش ارتباطی مهم ایجاد می‌کند: آیا فرد باید تا پایان عمر با روایتی که دیگران در سال‌های کودکی از او ساخته‌اند، زندگی کند؟ ❇️والدین مسئول تصمیم‌گیری و مراقبت از کودک‌اند. در بسیاری از موقعیت‌ها، آن‌ها باید به جای کودک تصمیم بگیرند، زیرا نمی‌توان از یک کودک خردسال انتظار داشت دربارۀ پیامدهای بلندمدت انتشار تصویرش در اینترنت تصمیمی کاملاً آگاهانه بگیرد. اما این اختیار را نباید با مالکیت بر هویت کودک یکی دانست. ❇️رضایت دربارۀ تصویر کودک یک «اجازۀ یکباره» نیست، فرایندی تدریجی است که با رشد کودک تغییر می‌کند. هرچه کودک بزرگ‌تر می‌شود و توانایی فهم پیامدها و بیان ترجیحاتش افزایش می‌یابد، مشارکت او در تصمیم‌های مربوط به تصویر و اطلاعات شخصی‌اش نیز باید بیشتر شود. ❇️در تحلیل انتشار تصویر کودک معمولاً فقط به سه عنصر توجه می‌شود؛ کودک، والد و منتشرکننده. اما نباید از عنصر چهارم یعنی «مخاطب» غافل شد. هر بار که محتوای مربوط به کودک را می‌بینیم، لایک می‌کنیم، به اشتراک می‌گذاریم یا دربارۀ آن واکنش نشان می‌دهیم، به گردش آن کمک می‌کنیم. اقتصاد توجه بدون توجه مخاطب شکل نمی‌گیرد. 🗞متن کامل این مقاله در شماره ۱۹۶ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سایت سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

نتفلیکسیزاسیون فرهنگ ❇️بن افلک و مت دیمون استودیوی «آرتیستس اکوییتی» را با ایده‌ای متفاوت تأسیس کردند. آن‌ها می‌خواستند سهم عوامل پشت صحنه از موفقیت فیلم‌ها را بیشتر کنند و بخشی از قدرت و ثروت هالیوود را به کسانی برگردانند که معمولاً در تقسیم سود جایی ندارند. اما چند سال بعد، نتفلیکس وارد میدان شد؛ با پیشنهادی نزدیک به ۶۰۰ میلیون دلار برای خرید استارتاپ هوش مصنوعی افلک و پیوندزدن این فناوری به ساختار تولیدی خود. ❇️در این معامله پای تقابل دو نگاه به سینما در میان است. در یک سو، هنری که حاصل کار جمعی انسان‌هاست و در سوی دیگر، صنعتی که هر روز بیشتر به داده‌ها، الگوریتم‌ها و کاهش هزینه‌ها وابسته می‌شود. ❇️این مقاله سینمای بدون انسان در سیمای هالیوود را به بهانۀ خرید استارتاپ هوش مصنوعی بن‌ افلک بررسی می‌کند؛ از شورش سینماگران علیه استودیوهای انحصارطلب تا روزگاری که پناهگاه هنرمندان نیز ممکن است به بخشی از همان ساختار تبدیل شود. 🗞متن کامل این مقاله در شماره ۱۹۵ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سایت سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

▫️هفدهمین همایش روابط عمومی الکترونیک با رویکردی کاملاً کاربردی و ابزارمحور، نهم آبان‌ماه ۱۴۰۵ برگزار می‌شود. علاقه‌مندان جهت کسب اطلاعات بیشتر می‌توانند به سایت cmmagazine.ir مراجعه و یا با شماره تلفن ۰۲۱۸۸۳۵۶۳۲۲ تماس حاصل نمایند. ◾️دریافت پوستر و فراخوان مقاله و ثبت‌نام همایش از اینجا ▫️▫️▫️ @prconference

مالکیت رسانه‌ای مقامات دولتی چه بر سر استقلال خبر می‌آورد؟ ✍️🏻 مهدی روزدار / مترجم ❇️زمانی که یک مقام دولتی هم‌زمان مالک یا کنترل‌کنندۀ یک رسانه باشد، مسئله فقط مالکیت یک رسانه نیست؛ پای ترکیب قدرت سیاسی، دسترسی به اطلاعات محرمانه و توانایی اثرگذاری بر افکار عمومی در میان است. ❇️مالکیت یک رسانه می‌تواند به مالک امکان دهد بر انتخاب موضوعات، انتصاب سردبیران، تخصیص بودجه، جهت‌گیری تحریریه و حتی زمان‌بندی انتشار مطالب اثر بگذارد. از سوی دیگر، مقام دولتی نیز ممکن است به اطلاعاتی دسترسی داشته باشد که برای رسانه ارزش اقتصادی یا خبری بالایی دارند. ❇️تجربۀ ایتالیا و «سیلویو برلوسکونی» یکی از شناخته‌شده‌ترین نمونه‌های پیوند قدرت سیاسی و رسانه‌ای است. برلوسکونی پیش از ورود جدی به عرصۀ سیاست، امپراتوری رسانه‌ای و اقتصادی بزرگی ایجاد کرده بود. ورود او به سیاست، این قدرت اقتصادی و رسانه‌ای را با قدرت دولتی در یک ساختار واحد قرار داد. اهمیت این تجربه فقط در شخص برلوسکونی نیست. این پرونده نشان داد رسانه می‌تواند چیزی فراتر از یک کسب‌وکار باشد؛ رسانه می‌تواند خود به سرمایۀ سیاسی تبدیل شود. ❇️در بریتانیا، قواعد مربوط به اعضای دولت بر اجتناب از تعارض منافع واقعی و همچنین موقعیت‌هایی که به‌طور معقول چنین تعارضی به نظر می‌رسد، تأکید دارد. در چنین چارچوبی، افشای منافع خصوصی، کناره‌گیری از برخی تصمیم‌ها، محدودکردن مشارکت در موضوعات خاص یا حتی واگذاری منافع اقتصادی می‌تواند بخشی از راه‌حل باشد. ❇️در فرانسه نیز سازوکارهایی مانند نظام اعلام دارایی‌ها و منافع توسط «نهاد عالی شفافیت در زندگی عمومی» رویکردی پیشگیرانه دارند. منطق این نظام‌ها ساده است؛ اگر منافع خصوصی یک مقام بتواند بر انجام وظایف عمومی او اثر بگذارد ــ یا حتی چنین تصوری را ایجاد کند ــ باید این وضعیت شناسایی و مدیریت شود. ❇️نباید مرز میان تعارض منافع و روزنامه‌نگاری انتقادی از بین برود. اینکه رسانۀ متعلق به یک مقام دولتی دربارۀ یک شرکت یا مدیر اقتصادی مطلب انتقادی منتشر کند، به‌خودی‌خود اثبات‌کنندۀ تخلف، فساد یا دروغ‌بودن گزارش نیست. ❇️برای ارزیابی چنین مواردی باید پرسش‌های دقیق‌تری مطرح کرد: «گزارش بر چه منابعی متکی است؟ آیا رسانه به اطلاعات غیرعمومی دسترسی داشته است؟ آیا انتشار مطلب با یک تصمیم دولتی مرتبط بوده است؟ آیا رسانه با استانداردی یکسان با سایر بازیگران برخورد می‌کند؟ آیا مقام دولتی می‌تواند بر وضعیت حقوقی، اقتصادی یا نظارتی فرد یا شرکتی که هدف گزارش قرار گرفته، اثر بگذارد؟» این پرسش‌ها امکان تفکیک روزنامه‌نگاری انتقادی مشروع از استفادۀ احتمالی از رسانه برای اعمال قدرت را فراهم می‌کند. 🗞مطلبی که خواندید بخش‌هایی از یادداشتی با عنوان «خبر در گرو مالکیت» است که در شماره ۱۹۶ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

برندها در بحران چگونه توجه به دست می‌آورند؟ ✍️🏻 سعید کیائی/ تحلیلگر رسانه ❇️ممکن است برندی سهم صدای بالایی داشته باشد، اما این سهم با واژه‌هایی مانند فرصت‌طلبی، گران‌فروشی یا بی‌تفاوتی گره خورده باشد، بنابراین افزایش سهم توجه الزاماً موفقیت ارتباطی نیست؛ گاهی فقط دامنۀ بحران را بزرگ‌تر می‌کند. ❇️الگوی ارتباطات بحران در شبکه‌های اجتماعی یادآور می‌شود که اطلاعات فقط از سازمان به مردم نمی‌رسد. تولیدکنندگان محتوا، دنبال‌کنندگان فعال، کارکنان و رسانه‌های واسطه پیام را انتخاب، تفسیر و بازنشر می‌کنند. ❇️در اقتصاد توجه می‌توان با جنجال سهم گرفت؛ در مزرعۀ توجه می‌توان از خشم محصول ساخت، اما در اقتصاد شهرت باید قابل اعتماد بود. جنگ، برندها را وادار می‌کند میان سه راه انتخاب کنند؛ غیبت و واگذاری روایت، تصاحب فرصت‌طلبانۀ توجه، یا کسب توجه از راه عملکرد. 🗞متن کامل این یادداشت با عنوان «برند در میدان جنگِ توجه» در شماره ۱۹۶ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

در عصر دیجیتال نیت خوب والدین، همیشه بی‌خطر نیست ✍️🏻 پگاه پورگلدوز / روان‌شناس ❇️وقتی زندگی کودک از فضای خصوصی خانواده به فضای عمومی و مانای اینترنت راه پیدا می‌کند، دیگر فقط با «فرزندپروری» روبه‌رو نیستیم. با مسئله‌ای بسیار عمیق‌تر طرفیم؛ هویت در حال شکل‌گیری، حق کنترل بر تصویر شخصی، سلامت روان در برابر دیده‌شدن بی‌وقفه و سرنوشت ردپایی که ممکن است تا پایان عمر همراهش بماند. ❇️روان‌شناسان رشد بر این نکته تأکید دارند که شکل‌گیری «خودپنداره» ــ تصویری که هر فرد از خودش در ذهن دارد ــ از سال‌های پیش‌دبستانی آغاز می‌شود. کودک در این سال‌ها کم‌کم یاد می‌گیرد که «من کیستم» و «دیگران مرا چگونه می‌بینند». حالا تصور کنید این «خودِ در حال شکل‌گیری»، از همان ابتدا با انبوهی از تصاویر، ویدئوها و داستان‌هایی روبه‌رو باشد که دیگران ــ و نه خودش ــ از او ساخته‌اند. کودکی که از بدو تولد در آینۀ اینترنت دیده شده، ممکن است هیچ‌وقت فرصت ساختن «خودِ خصوصی» را پیدا نکند؛ چراکه همیشه «خودِ عمومی» دیگری ــ که متعلق به او نیست ــ جای آن را گرفته است. ❇️در فضای مجازی، کودکان و بزرگسالان به‌طور مداوم خود را با دیگران مقایسه می‌کنند، اما این مقایسه، هرگز منصفانه نیست. ما در شبکه‌های اجتماعی، «بهترین لحظات» دیگران را می‌بینیم، نه زندگی واقعی آن‌ها را. برای یک کودک، دیدن صفحۀ اینفلوئنسر هم‌سن خود که همیشه شاد، زیبا و موفق است، می‌تواند به این باور نادرست منجر شود که «زندگی من به خوبی او نیست». ❇️پژوهش‌های سازمان جهانی بهداشت نشان می‌دهد که استفادهٔ مسئله‌دار از شبکه‌های اجتماعی در میان نوجوانان، از ۷ درصد در سال ۲۰۱۸ به ۱۱ درصد در سال ۲۰۲۲ رسیده است. این آمار، زنگ خطری است برای همۀ ما؛ نه به این معنا که کودک را از فضای دیجیتال دور کنیم، بلکه به این معنا که او را برای مواجههٔ هوشمندانه با این فضا آماده کنیم. ❇️کودکان اینفلوئنسر ممکن است در معرض فشارهای روانی قابل توجهی قرار بگیرند؛ اضطراب عملکرد، ترس از شکست در برابر دوربین، احساس «ابزاربودن» به جای «شخص‌بودن» و در سال‌های نوجوانی ــ که تازه می‌فهمند چه اتفاقی برایشان افتاده ــ احساس خشم یا پشیمانی عمیق نسبت به والدین. ❇️علاقۀ کودک به مشهورشدن، لزوماً به معنای درک کامل پیامدهای مشهورشدن نیست. کودک ممکن است بداند که «آدم‌های زیادی من را می‌بینند»، اما هنوز نتواند به‌درستی تصور کند که این تصویر ممکن است سال‌ها باقی بماند، توسط دیگران بازنشر شود یا در آینده تصویری متفاوت از چیزی که می‌خواهد از خودش بسازد، ایجاد کند. ❇️در عصر دیجیتال، خوب‌بودن نیت والدین، الزاماً به معنای بی‌خطربودن تصمیم آن‌ها برای کودک نیست. شاید بهترین کاری که می‌توانیم بکنیم، این باشد که پیش از هر انتشار، چند ثانیه مکث کنیم و از خود بپرسیم: «این تصویر قرار است فقط خاطرۀ امروز ما باشد، یا بخشی از داستانی که کودک امروز، سال‌ها بعد، ناچار خواهد بود با آن زندگی کند؟» 🗞متن کامل این یادداشت با عنوان «اینترنت فراموش نمی‌کند» در شماره ۱۹۶ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

▫️از پوستر هفدهمین همایش روابط‌عمومی الکترونیک رونمایی شد پوستر رسمی هفدهمین همایش روابط‌عمومی الکترونیک با محوریت «روابط‌عمومی تاب‌آور؛ حکمرانی ارتباطات در عصر بی‌ثباتی» رونمایی شد. جلیل نوربخش، طراح پوستر، درباره ایده این اثر گفت: «با توجه به موضوع همایش، در جست‌وجوی یک نماد بصری برای مفهوم تاب‌آوری، نشانه‌های ایستادگی و پایداری در فرهنگ ایرانی بررسی و چند مسیر مفهومی برای دیزاین شکل گرفت. در نهایت، طرحی از دماوند انتخاب شد و ایده نهایی پوستر بر اساس این مفهوم شکل گرفت.» این دوره از همایش با هدف پاسخ به چالش‌های ملموس و روزمره حوزه ارتباطات، در قالب دو ارائه فردی و دو پنل تخصصی به موضوعاتی چون مدیریت روابط‌عمومی در بحران، ابزارها و ایجنت‌ها، هوش مصنوعی و جعبه‌ابزار هوشمند ارتباطات می‌پردازد. هفدهمین همایش روابط عمومی الکترونیک با رویکردی کاملاً کاربردی و ابزارمحور، نهم آبان‌ماه ۱۴۰۵ برگزار می‌شود. علاقه‌مندان جهت کسب اطلاعات بیشتر می‌توانند به سایت cmmagazine.ir مراجعه و یا با شماره تلفن ۰۲۱۸۸۳۵۶۳۲۲ تماس حاصل نمایند. ◾️دریافت پوستر و فراخوان مقاله و ثبت‌نام همایش از اینجا ▫️▫️▫️ @prconference

نبرد تاریخی با انحصار علمی نیوشا طبیبی/ سردبیر مجلۀ کرگدن اروپا ❇️تحریم‌های علمی و آموزشی، امتداد منطقِ «شرق‌شناسی استعماری» و «انسان‌زدایی تاریخی» است؛ منطقی که انسانِ غرب آسیا را صرفاً در مقام مصرف‌کنندۀ اهلی می‌پذیرد و هرگونه تکاپوی مستقل برای انباشت دانش و دستیابی به فناوری نوین را تهدیدی برای انحصار جهانی خود قلمداد می‌کند. ❇️در این منطق، «تحریم» ــ به‌ویژه در حوزۀ صنعت، فناوری و زیست‌بوم علمی ــ ابزار تنبیه موقت یا اهرم بازدارندگی نیست، بلکه سازوکاری سنتی برای صیانت از انحصار دانش و جلوگیری از شکل‌گیری قطب‌های مستقل تولید در جهان غیرغربی است. ❇️در جهان امروز، زبان بین‌المللی و آزمون‌های سنجش آن، شریان‌های اتصال نیروی انسانی به شبکه‌های بین‌المللی دانش، ارزیابی علمی پژوهش‌ها و تبادل علمی محسوب می‌شوند و امکان حضور ایران را در تولید و انتشار مقالات علمی و ارتباط با جوامع دانشگاهی ایجاد می‌کنند. 🗞متن کامل این مقاله در شماره ۱۹۶ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

دیدن آیندۀ ایران از عینک واقعیت‌های «افزوده» انگار برنامۀ جامع مشترک علیه حقوق دیجیتال مردم ایران میان ساختار سیاسی ما و آمریکا وجود دارد ✍🏻حامد بیدی / کنشگر اینترنت آزاد ❇️دو نفر عینک‌های واقعیت افزودۀ Meta Quest به چشم داشتند و انگار با هیجان و شگفتی داشتند به آینده نگاه می‌کردند. این تصویر از کمپین تبلیغاتی فراگیر یکی از اپراتورهای همراه هنوز روی در و دیوار این شهر مانده است. این تصویرسازی از قضا انتخاب بسیار هوشمندانه‌ای برای نمایش نسبت فناوری با شهروندان ایرانی داشت؛ سیستم‌عامل عینک‌های متا به خاطر تحریم با اینترنت ایران بالا نمی‌آید و به‌روز نمی‌شود. البته اگر هم تحریم نباشیم، باز هم نمی‌توانید از امکانات آن استفاده کنید، زیرا باید با حساب فیس‌بوک وارد آن شوید که فیلتر است. اگر فیلترینگ را هم دور بزنید باز هم نمی‌توانید از اغلب اپلیکیشن‌ها و بازی‌های معروف آن استفاده کنید، چون پول ما ایرانیان هیچ ارزشی در درگاه‌های پرداخت بین‌المللی ندارد که با آن بتوانیم خدمات غیررایگان را بخریم؛ نماد کاملی از وضعیت ما برای ساختن آینده‌ای که در آن قرار است هیچ‌کس تنها نباشد. ❇️گفته می‌شود هدف تحریم‌ها ایجاد نارضایتی و خشم بیشتر میان ایرانیان است تا در نهایت در قالب انواعی از اعتراضات به تغییر نظام یا رفتار آن در برابر آمریکا منجر شود. مطمئن نیستم هدف تحریم‌ها این باشد، اما می‌دانم تحریم فناوری، خصوصاً در خدمات اینترنتی حتماً به افزایش خشم و نارضایتی ایرانیان منجر می‌شود. وقتی شهروند ایرانی گزینۀ ایران را در فهرست کشورهای یک سرویس پیدا نمی‌کند، پولش را هیچ درگاه پرداخت بین‌المللی‌ای به رسمیت نمی‌شناسد و حتی در موارد زیادی کل یک وب‌سایت به روی آی‌پی او بسته شده است، حتماً ممکن است کاسۀ صبرش سرریز شود. اما سؤالی که برایم پیش می‌آید این است که چرا نظام حکمرانی ما با انبوهی از فیلترینگ‌ها، اختلالات و قطعی‌های اینترنت در لبریزکردن کاسۀ صبر شهروندان به نظام سلطه کمک می‌کند؟! ❇️به نظر می‌رسد ساختار سیاسی و ایالات متحدۀ آمریکا با وجود تمام دشمنی‌ها و اختلافات‌شان بر سر یک موضوع تفاهم دارند و برای نقض حقوق دیجیتال ایرانیان برنامۀ جامع مشترکی تدوین کرده‌اند! فکر می‌کنم ایدۀ بدی نباشد که برای پایان‌دادن به جنگ در میز مذاکرات از همین‌جا به‌عنوان نقطۀ تفاهم شروع کنند. نظام ایران نگران حکمرانی خود در زمین پلتفرم‌های آمریکایی است و علی‌الظاهر برای همین آن‌ها را فیلتر کرده است. حتی بسیاری از سیاست‌گذاران در شورای عالی فضای مجازی و مرکز ملی و نهادهای امنیتی زیرساخت اینترنت را هم آمریکایی می‌دانند و اصلاً ایدۀ شبکۀ ملی اطلاعات را مبتنی بر همین «استقلال» از شبکه‌ها و خدمات «بیگانگان» طراحی و اجرا کرده‌اند. ❇️اما اجازه دهید عینک‌های واقعیت افزوده را همان‌طور خاموش به چشم بزنیم و این ‌بار دنیای موازی را تصور کنیم. نظام حکمرانی ما می‌تواند یک دودوتا چهارتا بکند و زیان‌های ناشی از عقب‌ماندگی فناوری را محاسبه کند. در گام اول فیلترینگ را بردارد و بپذیرد بازی دنیای رسانه‌ها و افکار عمومی تغییر کرده و دیگر نمی‌توان اینترنت را به هر بهانه‌ای قطع کرد. سپس به دیپلمات‌ها بگوید در مذاکرات واقعی، نه نمایشی، برای رفع تحریم‌ها، در کنار پروپوزال‌های سنگین مربوط به رفع تحریم‌های نفتی و بانکی، پیشنهادی مشخص برای رفع تحریم‌های فناوری در سطح شهروندی و تعریف منافع مشترک در حوزۀ فناوری نیز روی میز بگذارند. 🗞متن کامل این یادداشت در شماره ۱۹۶ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

گفت‌وگو با محمد گلزاری، دبیر شورای اطلاع‌رسانی دولت امید به تغییر را از بین ببریم جامعه به خشم می‌آید ❇️روابط عمومی و اطلاع‌رسانی دولت در ایران، پیش از آنکه با بحران مواجه شود، خود درگیر یک بحران ساختاری است؛ جزیره‌هایی که هر کدام بخشی از روایت را در اختیار دارند، اما نه الزاماً روایتی واحد. جنگ این ضعف‌ها را آشکارتر کرد و محدودیت اینترنت و عقب‌ماندن رسانه‌های داخلی نشان داد توانایی روایتگری در بحران اهمیتی دوچندان می‌یابد. ❇️در گفت‌وگو با محمد گلزاری، دبیر شورای اطلاع‌رسانی دولت، از ساختارهای چندپارۀ اطلاع‌رسانی تا تجربۀ جنگ، از روایت اول و نقش رسانه‌های خارجی تا حوادث دی‌ماه و مسئلۀ اعتماد عمومی سخن گفتیم. ❇️گلزاری در این گفت‌وگو درباره ضرورت پذیرش تنوع و تکثر جامعه برای حفظ سرمایه اجتماعی معتقد است: «وقتی جامعه احساس کند امیدی به تغییر وجود ندارد، خشم شکل می‌گیرد. اگر حاکمیت تنوع فرهنگی و تکثر جامعه را پذیرفته است، باید آن را در عمل نشان دهد.» 🗞متن کامل این گفت‌وگو در شماره ۱۹۶ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سایت سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

آزمون سختِ ارتباطات پرونده‌ای دربارۀ مدیریت روایت و مسئولیت ارتباطی نهادها در بزنگاه‌های اجتماعی ❇️در یک‌ سال و نیم گذشته جامعۀ ایران آنچنان با بحران‌هایی پی‌در‌پی‌ دست‌‌به‌گریبان بود که بحران را دیگر نمی‌توان اتفاقی استثنایی دانست. در چنین شرایطی، حتی سکوت، نشانۀ بی‌طرفی نیست و می‌تواند بیش از یک موضع‌گیری رسمی دربارۀ جایگاه یک سازمان به مخاطب بگوید. ❇️اگر یک سازمان دولتی یا یک برند دربارۀ تصمیم‌هایش در روزهای بحران موضعی شفاف نداشته باشد، دیگرانی هستند که به ‌جای او حرف بزنند و روایت غیاب او را بسازند. ❇️در این پرونده با دبیر شورای اطلاع‌رسانی دولت در مورد تجربۀ اطلاع‌رسانی در جنگ و چالش‌های ساختاری آن گفت‌وگو کردیم و پای صحبت مدیرعامل دو کسب‌وکار دربارۀ تصمیم‌های ارتباطی‌شان در بحران‌های یک سال گذشته نشسته‌ایم. همچنین در یادداشت‌هایی به سهم حضور و غیاب برندها در سبد ارتباطی پرداختیم و تجارب جهانی معاصر را واکاوی کردیم. 🗞این پرونده در شماره ۱۹۶ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

از «والد-فرزند» به «کارگردان-بازیگر» ✍️🏻علی ورامینی/ سردبیر ❇️چند سال پیش بحث‌های زیادی حول کودکی به نام آراز شکل گرفت که حرکات ورزشی و آکروباتیکی‌ای انجام می‌داد که با سن بسیار کمش هیچ نسبتی نداشت. به پدرش که صفحۀ اینستاگرامی به نام او راه انداخته و فالوئر میلیونی جذب کرده بود، نقدهای بسیاری می‌شد. بیشتر نقدها حول این می‌گشت که این پدر، کودکی بچه را از او گرفته است و به جای آنکه پسرش روند طبیعی زندگی و کودکی‌اش را طی کند، مدام تحت فشار است که حرکت‌های نمایشی انجام دهد و در معرض توجه قرار بگیرد. ❇️وقتی یک امر قبیح از حدی بیشتر شود، از پی تکرار، قبح آن کم‌کم برای همگان خواهد ریخت. برای همین هم احتمالاً نه پدر و مادرهایی که تصاویر فرزندان‌شان را به نمایش می‌گذارند و نه عمدۀ آنان‌ که با همرسانی، لایک و حمایت از چنین تصاویری باعث تداوم این کار می‌شوند، از نتایج فاجعه‌بار آن برای زندگی کودک خبر ندارند. 🗞این یادداشت در شماره ۱۹۶ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سایت سیمای شرق تهیه کنید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

❇️بیش از ۷۵ درصد والدین اطلاعات کودکان خود را در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک می‌گذارند. از هر ۱۰ واحد ۸ نفر دنبال‌کنندگانی دارند که هرگز آنها را ندیده‌اند. ❇️والدین با انتشار هر تصویر، بخشی از ردپای دیجیتال فرزندشان را شکل می‌دهند؛ ردپایی که ممکن است اطلاعاتی درباره چهره، محل زندگی، علایق، روابط و زندگی روزمره کودک در اختیار دیگران قرار دهد. ❇️داده‌های مربوط به کودکان به‌دلیل سن و موقعیت آسیب‌پذیر آنها، نیازمند حفاظت ویژه‌ای است و قرار گرفتن این اطلاعات در دسترس عموم می‌تواند پیامدهایی داشته باشد که لزوماً در زمان انتشار قابل پیش‌بینی نیست. ❇️این ویدیو در دویچه تلکام برای کمپینی با عنوان «Share-With-Care» درباره آگاهی‌بخشی در استفاده از تصاویر کودکان در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده است. ❇️پرونده ویژه شماره ۱۹۶ ماهنامه مدیریت ارتباطات نیز با عنوان «در حافظه بی‌پایان دیجیتال» به همین موضوع می‌پردازد. 🗞می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سایت سیمای شرق تهیه کنید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

❇️بیش از ۷۵ درصد والدین اطلاعات کودکان خود را در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک می‌گذارند. از هر ۱۰ واحد ۸ نفر دنبال‌کنندگانی دارند که هرگز آنها را ندیده‌اند. ❇️والدین با انتشار هر تصویر، بخشی از ردپای دیجیتال فرزندشان را شکل می‌دهند؛ ردپایی که ممکن است اطلاعاتی درباره چهره، محل زندگی، علایق، روابط و زندگی روزمره کودک در اختیار دیگران قرار دهد. ❇️داده‌های مربوط به کودکان به‌دلیل سن و موقعیت آسیب‌پذیر آنها، نیازمند حفاظت ویژه‌ای است و قرار گرفتن این اطلاعات در دسترس عموم می‌تواند پیامدهایی داشته باشد که لزوماً در زمان انتشار قابل پیش‌بینی نیست. ❇️این ویدیو در دویچه تلکام برای کمپینی با عنوان «Share-With-Care» درباره آگاهی‌بخشی در استفاده از تصاویر کودکان در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده است. ❇️پرونده ویژه شماره ۱۹۶ ماهنامه مدیریت ارتباطات نیز با عنوان «در حافظه بی‌پایان دیجیتال» به همین موضوع می‌پردازد. 🗞می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سایت سیمای شرق تهیه کنید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

بحران می‌گذرد، سند می‌ماند ✍️🏻 امیرعباس تقی‌پور/ مدیرمسئول ❇️در اوج بحران‌ها و جنگ روایت‌ها، آنچه روابط ‌عمومی نباید به‌عنوان وظیفه‌ای حاشیه‌ای به آن نگاه کند، مستندسازی است؛ موضوعی که متأسفانه کمتر توجهی به آن می‌شود. ❇️در توفان بحران‌ها و بمباران اخبار ضدونقیض، روابط ‌عمومی‌ها معمولاً در گرداب «روزمرگی» گرفتار می‌شوند؛ وضعیتی فرسایشی که تمام توان ساختار را صرف واکنش‌های لحظه‌ای، دفع شایعات، نگارش تکذیبیه‌ها و مدیریت وقایع پیش‌بینی‌نشده می‌کند. ❇️در چنین فضایی، مستندسازی نخستین قربانی است، زیرا همواره کاری غیرضروری، اداری یا موکول به روزهای آرامش تلقی می‌شود. غافل از اینکه مستندسازی بحران، دقیقاً از همان لحظه‌ای آغاز می‌شود که شوک وارد می‌شود. ❇️مستندسازی در شرایط جنگ و بحران، گردآوری آلبوم عکس، بایگانی بریده‌جراید یا شمارش کلیک‌های سایت نیست، بلکه ثبت روشمند، صادقانه و تحلیلیِ زنجیرۀ تصمیم‌ها، خطاها، ابتکارها، واکنش‌ها و تغییرات افکار عمومی در نقطۀ صفر حادثه است. ❇️غفلت از این وظیفۀ حیاتی، هزینه‌هایی سنگین به بار می‌آورد، از جمله: ۱. ازدست‌رفتن مرجعیت روایت تاریخی؛ ۲. ابتلا به فراموشی سازمانی؛ ۳. نبود سنگ ‌محک برای ارزیابی عملکرد، یادگیری و بازسازی. ❇️روابط ‌عمومی‌هایی که نزدیک به نیم‌قرن، تاب‌آوری در میدان‌های خبری، فیلترینگ، تحریم، بحران و ناترازی را زیسته‌اند، نباید و سزاوار نیست از بحرانی به بحران دیگر پرتاب شوند، بی‌آنکه فرصتی برای ثبت و تحلیل تجربه‌های خود داشته باشند. ❇️اگر آنچه را می‌گذرد، مستند نکنیم، سرمایه‌های انباشته‌شده از دهه‌ها مدیریت شرایط سخت، به‌سادگی از میان خواهد رفت؛ تجربه‌ها تکرار خواهند شد و هر نسل از روابط ‌عمومی‌ها ناچار خواهد بود بخشی از راه‌های طی‌شده را دوباره بپیماید. مستندسازی، فقط ثبت گذشته نیست؛ راهنمای عمل آینده است. راهنمای آیندگانی که شاید کمتر از ما رنگ آرامش را ببینند! 🗞این یادداشت در شماره ۱۹۶ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

کودکی در آرشیو عمومی شبکه‌های اجتماعی چند سالی است که به محلی برای نمایش بخش‌هایی از زندگی خصوصی تبدیل شده‌اند و این روزها کم نیستند پدران و مادران بلاگری که از تصاویر فرزندان‌شان به‌عنوان محتوای روزمره استفاده می‌کنند و منبعی برای درآمدزایی شده است؛ از لحظه‌های گریه و خنده و بازی گرفته تا موقعیت‌هایی که شاید کودک، اگر امکان انتخاب داشت، تمایلی به عمومی‌شدن‌شان نداشت. در کنار این موضوع، با کودکانِ اینفلوئنسری هم روبه‌رو هستیم که بدون شناخت از مناسبات و تبعات حضور در شبکه‌های اجتماعی، به قطعه‌ای از این ردپای دیجیتال تبدیل می‌شوند. این وضعیت، رابطۀ میان والد و کودک را هم وارد قلمروِ جدیدی می‌کند. اختیار والد برای تصمیم‌گیری دربارۀ فرزند، تا کجا امتداد دارد؟ حضور کودک در تبلیغات و صفحات درآمدزا چه تفاوتی با انتشار معمولی دارد؟ پلتفرم‌ها، رسانه‌ها و مخاطبان در ماندگاری این تصاویر چه سهمی دارند؟ این شماره ماهنامه مدیریت ارتباطات را که به مدیر مسئولی امیرعباس تقی‌پور و سردبیری علی ورامینی منتشر می‌شود، از اینجا تهیه کنید. ▫️▪️▪️▫️ @cm_magazine @parssssssseh