سن‌پترزبورگ؛

((:

خببببب درود. کسی هست یکم تعریف کنیم؟

دوستان بنده تلف میشم🙏🏼. با تشکر از همراهی همگی.(:

دلم گرفته است... نه از کسی، نه از چیزی؛ از روزهایی که گذشتند و من هنوز در هیچ‌کدامشان زندگی نکرده‌ام. از آرزوهایی که پیر شدند، از حرف‌هایی که ناگفته ماندند و از فرداهایی که هر بار آمدند اما چیزی از دیروز کم نکردند...

الان باد، منو با خودش میبره.

ولی من واقعا هیچوقت دلم نمیخواست،از ادم های مورد علاقم نا امید بشم:)

پاییز، بانویی‌ست با ردایی از برگ‌های زرین و گیسوانی به رنگ غروب؛ عطر باران را در چینِ لباسش پنهان کرده و تکه‌ای از خورشید را در آستین‌هایش به یادگار دارد. باد، ندیمۀ همیشگی اوست و ابرها، تاجی از باران بر سرش نهاده‌اند. مهر و ماه هر دو به تماشایش می‌نشینند و ستارگان، شب‌های خود را به نام او روشن می‌کنند. عقرب در پیِ قدم‌هایش می‌آید، قوس راهش را نشان می‌دهد و جدی در برابر شکوهش سر فرود می‌آورد. اما هیچ‌کس از راز این بانوی خزان خبر ندارد؛ او که تمام جهان را به رنگ خویش درمی‌آورد، خود در جست‌وجوی رنگی‌ست که هرگز نیافته است؛ «تمام جهان فصلِ اوست، اما هیچ فصلی خانۀ او نیست.»

شب زنی‌ست با موهایی سیاه و مواج که بر شانه‌هایش رها شده‌اند؛ پیراهنی از حریرِ سرمه‌ای بر تن دارد که بر زمین دامن گسترده است. ستارگان در چشمانش می‌درخشند، ماه را به گردن آویخته و زهره را به گوش‌ها نشانده است. زیبایی‌اش چنان افسونگر است که سهیل، کیوان و بهرام به شوق دیدارش سر برمی‌آورند. هر یک در پیِ او، در مدارِ آسمان می‌چرخند و دل در گرویِ مهرش دارند. اما هیچ‌یک نمی‌دانند که این زن چه غربت عمیقی را در وسعت آسمان به دوش می‌کِشد؛ تمام آسمان دل‌باختۀ اوست، «اما او همچنان غریب‌ترینِ آسمان است.»

تهدید نکن سینه ی ما را به جهنم. دریازده از خیسی باران ، نهراسد. •صائب

کاش بارون بیاد.

چرا انقدر هوا سرده؟🥶

هر آن دل را که سوزی نیست، دل نیست دل افسرده غیر از آب و گل نیست.

خب خب دلی با توجه به وایبی که میگیرم:*)) براتون نامه بنویسم

ای خدا ممنونم😭💘.

دوست داشتم حمایتش کنید😭💔.

به خداحافظی تلخ تو سوگند نشد که تو رفتی و دلم ثانیه ای بند نشد. -فاضل نظری

در اندرون منِ خسته‌دل ندانم کیست که من خموشم و او در فغان و در غوغاست — حافظ قلم به دست می‌گیرم، اما نمی‌دانم از کجا آغاز کنم. هزاران فکر در سرم می‌چرخند و هیچ‌کدام توان بیرون آمدن از حصار ذهنم را ندارند. گویی کلمات هم از شرح آنچه بر من می‌گذرد عاجزند. مدت‌هاست که زندگی را زندگی نمی‌کنم؛ تنها روزها را یکی پس از دیگری می‌گذرانم، به امید فردایی که شاید کمی مهربان‌تر باشد. اما چه کنم با این همه فردا که می‌آیند و می‌روند و سهم من از آن‌ها همچنان همان خستگی دیروز است؟ سرم غوغایی برپاست؛ افکاری که نه خاموش می‌شوند و نه راهی برای رهایی نشانم می‌دهند. می‌گویند پایان صبر، سبز است؛ اما کسی از فرسودگیِ انتظار چیزی نگفته است. آخر تا کجا باید امیدوار ماند؟ بیش از هر چیز، دلتنگ خودم هستم؛ همان دختر خوش‌ذوق و پرشوری که از کوچک‌ترین اتفاق‌ها به وجد می‌آمد، بلند می‌خندید و برای فردایش هزار رؤیا داشت. حالا اما نمی‌دانم کجا جا مانده است؛ در کدام روز، کدام خاطره یا کدام گوشه‌ی این روزگار؟ دلم برای خنده‌هایی که از ته دل بودند تنگ شده است. برای روزهایی که خوشحالی را وانمود نمی‌کردم و برای خودی که این‌همه با امروز من فاصله داشت. و چه اندوه بزرگی‌ست؛ آدم زنده باشد، روزهایش را بگذراند و بیش از هر چیز دلتنگ خودش باشد...

مهسا.

پس میذارم...