می‌خواهم زنده بمانم

افسانه‌ی شما، داستانِ کسیه عمق حزن رو در می‌نورده و به کمال می‌رسه.

افسانه‌ی شما، داستانِ شجاعت در عین تنها بودنه.

افسانه‌ی شما، داستانِ بی‌پروایی شورانگیزه(که تابو شکنه)

افسانه‌ی شما، داستانِ ریشه داشتن و عمیق بودنه.

افسانه‌ی شما، داستانِ بودن، در عین تفاوت و ناشناخته بودنه.

افسانه‌ی شما، داستانِ سرچشمه‌ی شوقِ آتشینه.

منم یه چالش آخر شبی!! فوروارد کنید، حدس بزنم قرن‌ها بعد اگه تو افسانه‌ها از شما می‌نوشتن به چه ویژگی شناخته می‌شدید.

این پیام رو فوروارد کنید تا بهتون بگم آخرین جمله‌ای که قبل مرگتون به زبون میارید چیه! (از چنل اصلی چک کنید خط نخورده باشه.)

⋆𝙁𝙤𝙧𝙬𝙖𝙧𝙙 𝙩𝙝𝙞𝙨 𝙢𝙚𝙨𝙨𝙖𝙜𝙚 𝙨𝙤 𝙄 𝙘𝙖𝙣 𝙥𝙧𝙤𝙫𝙞𝙙𝙚 𝙮𝙤𝙪 𝙬𝙞𝙩𝙝 𝙩𝙚𝙭𝙩 𝙩𝙝𝙖𝙩 𝙢𝙖𝙩𝙘𝙝𝙚𝙨 𝙩𝙝𝙚 𝙫𝙞𝙗𝙚 𝙤𝙛 𝙮𝙤𝙪𝙧 𝙘𝙝𝙖𝙣𝙣𝙚𝙡. ╰❂╮ ⋆𝘕𝘰𝘵𝘦: 𝘛𝘩𝘪𝘴 𝘵𝘦𝘹𝘵 𝘪𝘴 𝘯𝘰𝘵 𝘯𝘦𝘤𝘦𝘴𝘴𝘢𝘳𝘪𝘭𝘺 𝘢𝘯 𝘦𝘹𝘤𝘦𝘳𝘱𝘵 𝘧𝘳𝘰𝘮 𝘢 𝘴𝘱𝘦𝘤𝘪𝘧𝘪𝘤 𝘣𝘰𝘰𝘬. 𝘐𝘵 𝘮𝘪𝘨𝘩𝘵 𝘣𝘦 𝘫𝘶𝘴𝘵 𝘢 𝘴𝘪𝘯𝘨𝘭𝘦 𝘴𝘦𝘯𝘵𝘦𝘯𝘤𝘦. 𝘠𝘰𝘶 𝘮𝘪𝘨𝘩𝘵 𝘣𝘦 𝘴𝘶𝘳𝘱𝘳𝘪𝘴𝘦𝘥.

بیاید کمی گپ آخر شبی بزنیم. یا آخرین موزیکی که گوش دادید، یا دارید گوش می‌دید رو برام بفرستید. http://t.me/BluChtBot?start=63a7aa03badbaa8c8d41

راستش من دیگه نمی‌دونم باید چی‌کار کنم...

این روزها، این بیتِ حامد ابراهیم‌پورم که می‌گه: به رقص مرگ میانِ تنت ادامه بده نفس بگیر و به جان‌کندنت ادامه بده.

رنج تو برای وجود داشتن نیاز به مقایسه یا اثبات نداره. همین که پای دلت و زندگی‌ات لنگ شده، یعنی هست، نه کوچیکتر از رنجِ بقیه، بلکه درست به همون بزرگی که داری حسش می‌کنی.

گیر نکنید تو احساساتی که تاریخ انقضاش گذشته.

یه فارست گامپ درونِ من هست که مدام به انتهای ناپیدا‌ی جاده‌ها خیره می‌شه و منو به دویدن و رفتن فرا می‌خونه.

بخش اعظمی از سوگِ پایان یک رابطه، می‌تونه مربوط به خود فرد باشه. از اینکه چقدر وابسته شده، چقدر یک طرفه تلاش کرده، چقدر خودش رو نادیده گرفته یا چقدر خودش رو کوچیک کرده. پایان بعضی رابطه‌ها، مواجه شدن با تصویری از خودمونه که دیدنش برامون دردناکه.

هرموقع خواستی به‌خاطر یه آدم از چهارچوب‌‌ها و استانداردهای خودت بگذری، با پشت دست محکم بزن تو دهن خودت، چون یه مدت که بگذره اون آدم باهات رفتاری می‌کنه که دردش از اون سیلی خیلی بدتره.

عب نداره بابا، من عادت دارم به نداشتنِ چیز‌هایی که عمیقا دوسشون دارم. ولی می‌دونی، گاهی دلم می‌خواست حتی شده یه بار هم برای من می‌شد...

نگفتم🙂

عزت‌نفس از جایی شروع می‌شه که دیگه برای دوست‌داشتنی بودن، خودِ واقعی‌ات را قربانی نمی‌کنی.