NEW GENERATION | نسل جدید
Открыть в Telegram
2 250
Подписчики
-224 часа
-77 дней
-230 дней
Архив постов
موضوع: میهن دوستی و ملی گرایی(۱)
🎤 کامبیز غفوری و ایمان سلیمانی امیری
@imansoleymaniamiri
@ngiran
08 нояб., 16:57
📚 برای عشق به میهن؛ جستاری درباره میهن دوستی و ملیگرایی
✍ مائوریتزیو ویرولی
@ngiran
06 нояб., 11:42
https://youtu.be/NnPzDsg0d4Q?is=X0zWDuWZUHtqZDMT
موضوع: ساختارهای بحرانساز (۸)
🎤 کامبیز غفوری و ایمان سلیمانی امیری
26 окт., 03:06
موضوع: "با دوستان"
زمان: امروز، ساعت ۱۸:۳۰ به وقت ایران
محل اجرا: کلاب "نسل جدید"
بپیوندید. https://www.clubhouse.com/i/با-دوستان/OTqLaotz
17 окт., 09:58
💥 ملتی که به "کودنی" خویش معترف است، همواره در جستوجوی نیاکان و اجداد خود برمیآید تا بهجای او بیندیشند، تصمیم بگیرند و بسازند.
💥 هرچه ملتی بیشتر به اقتدار ادیان، سنتها و میراث گذشتگان وابسته باشد و آنها را از دایره نقد عقلانی خارج کند، به همان اندازه به کاهلی خویش در اندیشیدن و ساختن میدان داده است. نقش برجسته و سلطهگر ادیان و سنتها بر روح و روان یک ملت را میتوان در همین انفعال فکری و گریز از مسئولیت اندیشیدنِ مستقل جستوجو کرد.
💥 بیجهت نیست که "ژان ژاک شوالیه" میگوید: "روان ملت، همه اعمال او را آبیاری میکند و در کردارهای گوناگونش رخ مینماید."
💥 در برنامه اخیرم، با موضوع "درباره آزادی"، به مفهوم "آزادی ذهن" و مؤلفههای آن، بهعنوان یکی از بنیادیترین ابعاد آزادی، اشاره کردم؛ آزادیای که در غیاب آن، اندیشهها، انتخابها و اعمال ما نیز نمیتوانند بهراستی آزاد باشند.
💥 ذهنی که در بند عقاید ماورایی، باورهای موروثی، سنتهای تقدیسشده و ساختارهای تحمیلشده گرفتار است، حتی در صورت برخورداری از آزادیهای بیرونی، لزوماً توان اندیشیدن و انتخاب آزادانه را ندارد.
💥 به همین دلیل است که نقد ادیان، تاریخ، سنتها و ساختارهای اجتماعی و سیاسی اهمیت مییابد. هدف از این نقد، صرفاً نفی گذشته یا طرد سنتها نیست، بلکه شناخت و به پرسش کشیدن موانعی است که آزادی ذهن و استقلال اندیشه ما را محدود میکنند.
💥 ما باید نخست این موانع را بشناسیم، در اعتبار آنها تردید کنیم و تا حد امکان از سلطهشان رهایی یابیم؛ آنگاه میتوانیم به آزادی در عرصه عمل و دگرگونی ساختارهایی بیندیشیم که زندگی فردی و جمعی ما را شکل میدهند.
✍ ایمان سلیمانی امیری
@ngiran
@imansoleymaniamiri
14 окт., 04:02
💥 آگاهی، کالایی جمعی است که گسترش و ارتقای آن به مشارکت همگانی نیاز دارد. همراهی و تلاش شما، مهمترین انگیزه و پشتوانه ما برای تهیه و تداوم برنامههای آگاهیبخش خواهد بود.
💥 از اعضای گرامی کانال درخواست میکنیم که هر یک، دستکم یک نفر از دوستان و آشنایان علاقهمند خود را به عضویت در کانال دعوت کنند تا بتوانیم با همراهی مخاطبان بیشتر، مسیر آگاهیبخشی را با قدرت و انگیزه بیشتری ادامه دهیم.
💥 بیتردید، گسترش آگاهی در گرو مشارکت جمعی ماست.
دعوت به کانال: @ngiran
12 окт., 13:33
موضوع: "در باب "آزادی"
زمان: یکشنبه، ساعت ۱۸ به وقت ایران
محل اجرا: کلاب "نسل جدید"
بپیوندید. https://www.clubhouse.com/i/در-باب-آزادی/RIUfl08T
11 окт., 05:55
سلام - شما باید به ما امروز در 16:30 GMT+02:00 برای "در باب "آزادی"" بپیوندید. https://www.clubhouse.com/i/در-باب-آزادی/RIUfl08T
11 окт., 05:52
11 окт., ~05:53
با گذشت بیش از ۲۵۰ سال از طرح این دغدغهها از سوی روسو دربارهٔ کشورش، این مسائل همچنان باید در شمار اولویتهای هر متفکر و اندیشمند ایرانیِ امروز قرار گیرند.
روسو در کتاب "اعترافات" مینویسد: "دریافتم که همه چیز مستقیماً به سیاست بستگی دارد و به هر روی هیچ ملتی هرگز غیر از آن چیزی نخواهد شد که ماهیت حکومتش از او میسازد. پس پرسش مهمی که در مورد بهترین حکومت ممکن در ذهن من بود به این پرسش تبدیل شد: چه حکومتی میتواند بافضیلتترین، فرزانهترین و سرانجام بهترین ملت را به مفهوم اعم کلمه تربیت کند؟ ... میدیدم که همه این پرسشها مرا به حقایق بزرگ راهبری میکنند، حقایقی که برای نیکبختی نوع بشر و به ویژه برای نیکبختی کشورم لازم است."
پرسش عمیقی که پیش روی ماست این است: چه نوع حکومت و ساختاری میتواند بافضیلتترین، فرزانهترین و بهترین ملت را تربیت کند و بسازد؟
@ngiran
@imansoleymaniamiri
06 окт., 20:18
⚜ اسکولهای سیاسی
💥 میگویند "اسکول" پرندهای است که دانه جمع میکند، اما بعد فراموش میکند آن را کجا گذاشته است؛ لانه میسازد، اما راه بازگشت به آن را گم میکند. درست یا نادرست بودن این روایت فعلاً اهمیتی ندارد؛ آنچه اهمیت دارد، استعاره و تعبیری است که میتوان از آن ساخت: "اسکول سیاسی".
💥 "اسکول سیاسی" کسی است که انباری از مفاهیم، واژهها و ادعاهای سیاسی فراهم کرده، اما درست در لحظهای که باید از آنها استفاده کند، فراموش میکند هرکدام را کجا باید قرار دهد. از عقلانیت میگوید، ولی به خرافات دینی یا سنتی باور دارد؛ از آزادی سخن میگوید، اما در بزنگاه آزادی را گم میکند؛ جمهوریخواه است، اما منطق جمهوری را فراموش میکند؛ مدعی دموکراسی است، اما هنگام مواجهه با استبداد و فاشیسم، معیارهای دموکراتیکش ناگهان ناپدید میشوند. مشکل او فقدان واژه نیست؛ فقدان انسجام ذهنی و فکری میان اصول ادعایی و انتخاب و داوری سیاسی است.
💥 مثلاً آن نیروی چپ که الهام انقلابیاش را از حسینبنعلی گرفته بود، به یاد دارید؟ نیروی چپی که باید با نقد سنت و نگاه انتقادی، نقش پیشرو را بازی کند، چه نیازی به الهام گرفتن از یک بنیادگرا به نام حسین دارد که هدف از قیامش را بازگشت به دین جدش و امر به معروف و نهی از منکر قرار داده بود؟ یک نیروی پیشرو را چه به الگوی ارتجاعی؟
💥 نمونهٔ دیگر و فراوانتر این "اسکولهای سیاسی"، کسانی هستند که مدعی مدرن بودن، جمهوریخواهی، دموکراسی، آزادی و امثال آناند، اما از شاهان باستانی ایران که تقریباً تمام آنها نماد توحش، بربریت، استبداد، جنایت و غارتگری بودهاند، تمجید میکنند و امروز نیز از فردی حمایت میکنند که تنها امتیازش این است که فرزند شاهِ سابق ایران است، بدون اینکه لیاقت و تواناییای در او سراغ داشته باشند.
💥 داستان غمانگیزی است که از گذشته تا امروز، پیرامونمان را چنین "اسکولهای سیاسی" فرا گرفتهاند؛ کسانی که خودشان نیز نمیدانند چگونه باید مسیر بازگشت به اصول ادعایی خویش را به یاد بیاورند. با وجود چنین "اسکولهای سیاسی" است که شیخی میتواند با لباس روحانیت، کتاب ولایت فقیه و در حال خواندن قرآن، وعدهٔ جمهوریای همانند فرانسه که "لائیک" است بدهد و این "اسکولها" و "احمقها" نیز باور کنند.
✍ ایمان سلیمانی امیری
@ngiran
@imansoleymaniamiri
02 окт., 09:18
💥 بردگان بهدشواری قادرند میان موقعیت خود و موقعیت آزادگان دست به مقایسه و داوری بزنند؛ زیرا موقعیت آزادگان را اساساً متعلق به جهان و جهانبینی دیگری میپندارند. برای مثال، ممکن است چنین تصور کنند که خدایان خواستهاند عدهای آزاد و دیگران برده باشند و این وضعیت، مشیت الهی یا تقدیر محتوم آنان است؛ یا اینکه جبر تاریخی آنان را در وضعیت و موقعیتی فروتر قرار داده و، در نتیجه، نمیتوان در برابر تاریخ ایستاد.
💥 بردگان، در بهترین حالت، قادرند موقعیت خود را با موقعیت بردهای دیگر بسنجند: مقایسه کنند که ارباب کدامیک مهربانتر و رئوفتر است، کار کدامیک دشوارتر است، غذای کدام بهتر است و هرکدام نزد ارباب خود از چه امتیازاتی برخوردارند. آنچه اساساً از دایرهٔ این مقایسه بیرون میماند، پرسش از "خودِ بردگی" و "امکان زیستن در مقام انسانی آزاد" است.
💥 این وضعیت به ما کمک میکند بفهمیم چرا برخی از کسانی که در ساختار سیاسی عصر پهلوی زیستهاند یا دربارهٔ آن خواندهاند، شیفتهٔ آن دوران میشوند: آنان وضعیت گذشته را نه با "آزادی" یا "دموکراسی"، بلکه با وضعیت دردناکترِ زیستن زیر سلطهٔ رژیم ولایی مقایسه میکنند. از همین رو، زیستن در کنار "ارباب ـ شاه" را بر زیستن در کنار "ارباب ـ فقیه" ترجیح میدهند.
💥 مشکل اصلی همینجاست؛ این جماعت اساساً امکان زیستن در آزادی و رهایی از رابطهٔ ارباب ـ رعیتی را درک نمیکنند. از همین رو، مفاهیمی چون "دموکراسی" برایشان به کلیشهای مبتذل تبدیل میشود و در برابر آن، چیزی جز "جاوید شاه" گفتن تجویز نمیکنند. بارها برای آنان از زیربناهای جوامع مدرن سخن گفتهام و بر مؤلفهها و مفاهیمی چون آزادی، عقلانیت، عدالت، دموکراسی و حقوق بشر تأکید کردهام؛ اما آنان بیشتر به این اندیشیدهاند که چه کسی میتواند موقعیتی فراهم کند که "عَرق و ورقشان" روبهراه باشد و چراغهای کاباره و بارِ سر کوچهشان روشن. این جماعت حتی حاضرند انسانی میانمایه و پس از او فرزندانش، صرفاً به اعتبار وراثت، برای همیشه بر آنان فرمان برانند و خود نیز در مقام دستبوسان و پابوسان، به دیدار آنان بشتابند.
💥 "ذهنیت بردگی، میان صورتهای مختلف بردگی دست به مقایسه میزند." باید با این تعبیر منسوب به "روسو" همدل بود که "بردگان نمیتوانند دربارهٔ آزادی استدلال کنند"؛ زیرا ذهنیت این جماعت اساساً از آزادی بیزار، از درک مواهب آن ناتوان و از تحقق آن هراسان است؛ پدیدهای که در روانشناسی سیاسی و اجتماعی نیز از زوایای گوناگون بررسی شده است. آنان صرفاً میاندیشند و میپرسند کدام ارباب بهتر، مهربانتر یا کمآزارتر است؛ اما ذهن آزاد، پیش از هر چیز، "خودِ رابطهٔ ارباب و بنده" را به پرسش میکشد.
💥 ما با کسانی طرفیم که آزادی را بیرون از افق تصور خود میبینند و خویشتن را شایستهٔ آن نمیدانند؛ ازاینرو، بهجای مقایسهٔ "بردگی و آزادی"، ناگزیر میان "اربابان" دست به مقایسه و انتخاب میزنند.
✍ ایمان سلیمانی امیری
@ngiran
@imansoleymaniamiri
29 сент., 10:55
این مطلب را به عنوان سخن پایانی، برای کسانی مینویسم که در شبکههای مختلف اجتماعی، از دنبالکنندگان من هستند.
"روشنگری"، به تعبیر مانکور اولسون، نوعی "کالای جمعی" است که تولید و تداوم آن نیازمند مشارکت همگان است.
اگر هر کس بخواهد صرفاً از نتیجه تلاش دیگران بهرهمند شود و به اصطلاح "سواریمجانی" بگیرد، این کالای جمعی اساساً تولید نخواهد شد.
از اینرو، اگر روشنگری را یکی از اولویتهای جامعه خود میدانیم، میزان عزم و اراده علاقهمندان به آن را میتوان در میزان مشارکتشان برای تولید و تداوم این کالای جمعی دید.
اگر نتوانیم دستکم هزار نفر را پیدا کنیم که حاضر باشند با مشارکتی هرچند اندک، اما بهصورت ماهانه، در پیشبرد این برنامهها سهیم شوند، شاید بهتر باشد در اولویتهای خود تجدیدنظر کنیم و روشنگری را صرفاً بهعنوان یک "تفنن وسرگرمی" تلقی کنیم.
روشنگری، اگر قرار است جدی و اثرگذار باشد، بیش از آنکه به مخاطب نیاز داشته باشد، به "همراه و مشارکتکننده" نیاز دارد.
17 авг., 23:14
