『آوای دریا』

ابریست خانه ام اما؛ در روزهای روشنم

نیما یوشیج

من میتونم با صدتا آدمی که بهت نگاه میکنن بجنگم، اما زورم به اون کسی که تو نگاش میکنی نمیرسه..

آدما بهت یاد میدن که هیچی بهتر از تنهایی نیست.

وقتی یه چیزی هی تکرار میشه و هربار رنجت میده یعنی قراره یه چیزی رو بفهمی که هنوز نفهمیدی؛ و تا نفهمیش رنجه باهات کار داره...

یه وقتایی آدم حس می‌کنه… انگار کامل زندگی نکرده. نه اینکه زندگیش بد بوده باشه،نه… فقط یه چیزایی جا مونده. یه راه‌هایی که هیچ‌وقت نرفته، یه حس‌هایی که فرصت تجربه شدن پیدا نکردن. می‌شینی، بی‌دلیل، فکر می‌کنی به همه‌ی “اگه”ها. اگه اون روز یه تصمیم دیگه می‌گرفتم… اگه یه کم شجاع‌تر بودم… اگه می‌ذاشتم دلم، بیشتر از اینا زندگی کنه… این “اگه”ها، آروم جمع می‌شن. صدا ندارن، ولی وزن دارن. می‌شن یه حسرت که حتی اسم مشخصی نداره. یه حس مبهم… یه جور دلتنگی برای چیزی که هیچ‌وقت نداشتی، ولی ته دلت حس می‌کنی از دستش دادی. بعد یهو ذهنت می‌ره عقب… بی‌هوا. می‌رسی به یه تصویر کوچیک، یه خاطره‌ی ساده. مثلاً یه عروسک… پشت یه ویترین. همونی که هر بار از کنارش رد می‌شدم، چند ثانیه بیشتر نگاش می‌کردم. دلم می‌خواستش… خیلی هم می‌خواستم. ولی هیچ‌وقت نداشتمش.الان اگه برم بخرمش چی؟ می‌تونم راحت. ولی دیگه اون نیست. اون حسه نیست. اون ذوقی که از یه چیز کوچیک دلتو پر می‌کرد، نیست. انگار بعضی خواستن‌ها، یه زمانِ مخصوص دارن. اگه ازش رد بشی، دیگه هیچ‌جوری بهشون برنمی‌گردی… حتی اگه خودِ اون چیز هنوزم همون‌جا باشه. شاید حسرت فقط برای نداشته‌ها نیست… برای زندگی‌ای که نکردیم. برای لحظه‌هایی که می‌تونستن اتفاق بیفتن، ولی هیچ‌وقت سهم ما نشدن. ما بزرگ می‌شیم، ادامه می‌دیم، می‌خندیم،گاهی حتی خوشحال هم می‌شیم… ولی یه گوشه‌ی دلمون، همیشه یه چیز ناتموم باقی می‌مونه. یه تیکه از زندگی، که هیچ‌وقت زندگی نشد. شاید اسمش همینه… یه جور خلأِ بی‌انتها. نه پر می‌شه، نه فراموش. فقط می‌مونه… کنارمون تا آخر. و شاید ترسناک‌ترین بخشش اینه که یه روز می‌فهمی بیشترِ چیزایی که دلت می‌خواست، هیچ‌وقت قرار نبود اتفاق بیفته… و تو، تمام این مدت، داشتی با رویای یه زندگیِ دیگه زندگی می‌کردی. _A @Avay_eDaryaa

اونی که دوستت داره ازت نمیگذره، حتی اگه خار باشی تو دستاش

تنهایی خیلی باارزشه چون خالی از آدمای بی ارزشه

همه لایق احترام تو هستند، اما هرکسی لایق ارتباط با تو نیست!

((:

سخت ترین قسمت آدم بودن اونجاست که بخوای و نتونی بخوای دوست داشته باشی ولی نتونی بخوای متنفر باشی ولی نتونی بخوای فراموش کنی ولی نتونی بخوای بخندی ولی نتونی بخوای یه نفر رو خوشحال کنی و نتونی....

پس از آن همه درد کسی که به مقصد می‌رسد، دیگر همانی نیست که راه افتاد.

ما فقط دوتا چيز را در آدمها مي بينيم چيزي كه دلمون ميخواد ببينيم، چيزي كه آنها دلشون ميخواد به ما نشون بدن.

اگه روزی غم هات تموم شد، شادی کردن بلدی؟

حالم را میخواهی بدانی؟ درختی را تصور کن که تبر خورد و نیوفتاد