『آوای دریا』

زمین پر از آدمایی هست که قرار بود بعد از یه نفر زنده نمونن

من همین الانشم میدونم کی فیکه، کی واقعی؛ فقط دارم باهاشون همراهی میکنم

ما اونجوری که دلمون میخواست زندگی نکردیم؛ جوری زندگی کردیم که مجبور بودیم!

مرا چه به تو؟ دریا هیچ وقت به رودخانه نریخته است.

غم‌خوار من به خانه‌ی غم‌ها خوش آمدی با من به جمع مردم تنها خوش آمدی بین جماعتی که مرا سنگ می‌زنند می‌بینمت برای تماشا خوش آمدی راه نجات از شب گیسوی دوست نیست ای من، به آخرین شب دنیا خوش آمدی پایان ماجرای من و عشق روشن است ای قایق شکسته به دریا خوش آمدی با برف پیری‌ام سخنی بیش از این نبود منت گذاشتی به سر ما خوش آمدی ای عشق ای عزیزترین میهمان عمر دیر آمدی به دیدنم اما خوش آمدی! - فاضل نظری

چیزهای ساده‌‌ای می‌خواهم شب‌های آرام صدای باران و کتاب‌هایم

بزرگسالی اینجوریه که اگه یک ثانیه بیکار بشی غم افسارتو می‌گیره دستش و بارها بابت مشکلاتت محکومت میکنه

ما نمیتوانیم چیزی را درک کنیم و ببینیم و خودمان آن نباشیم!

عشق واقعی زخمیت نمیکنه، شفات میده🩵

میران تلخی حرفا به اینه که از کی بشنوی.....

انسان ها به امید زنده‌اند. اما امیدهایی که بیش از حد طول بکشد، قاتلانی بی صدا هستند

در بدترین روزهای خود چهره‌ی واقعی اطرافیان خود را می‌توانید ببینید!

آدمی که راحت قید بقیه رو میزنه؛ همونیه که برای نگه داشتن یکی همه وجودشو گذاشته، اما رفته...

سخت است که از میان میلیاردها آدم در جهان، در قلب هیچکدام پناهگاه امنی نداشته باشی‌