『آوای دریا』

زیاده روی کردم، در دوست داشتن، در تلاش کردن، در حرف زدن، در اعتماد کردن، در غصه خوردن، در تفریح کردن، در خسته بودن، در تنها موندن، در زنده بودن، همیشه بیش از حد بودم.

«که من همه یِ عمر دنبالِ معنیِ زندگی بودم. تو یه نشونه‌ای، یه فرمولی، اما تهش دیدم همش همینه، همین. لحظه‌های خیلی معمولی...!»

بهترین تعریف عشق که تا امروز خوندم اینه: "در چشمهای اونی که ادم شماست، شما یک قطعه هنری هستید. زخمهای شما شبیه یک داستان هستند نه یک اشتباه. سکوت و کم حرفی شما عجیب نیست و فهمیده می‌ شه. در چشمهای اون ادم، شما لازم نیست کوچک بشین تا دوست داشته بشین."

گرچه این زخم روی تن و روح تو بود، ولی دردش تا استخوان‌های من رسید

امیدوارم آدم‌های خوب با نیت خوب را جذب کنی. آدم‌هایی که در غیابت از اسمت محافظت می‌کنند

«هر عارضه‌ای که تسکین پیدا کند، عارضه‌ای دیگر به وخامت می‌گراید. بشر یک چاه است با دو سطل. یکی پایین می‌رود تا پر شود، دیگری بالا می‌آید تا خالی شود. همه‌ی چیزها همیشه همان‌اند که همواره بوده‌اند».

_مرفی؛ ساموئل بکت

ناز را میکشیم، آه را میکشیم انتظار را میکشیم، درد را میکشیم پس چرا بعد این همه سال نتوانسته ایم دست بکشیم از هر آنچه آزارمان میدهد؟

_احمد شاملو

گاهی خود را به نشنیدن زدن، گذشت کردن، چشم پوشی کردن، تنها باعث بزرگ شمردن شما می‌شود نه چیز دیگری.

فرض کن از روز خورشیدش را بگیرند، و از شب ماه را. از خواب هرچه رویا هست را بگیرند، و از پرنده آسمان و پرواز را. چه میماند؟ من بدون تو همانم. همان هیچ

احساس غریبی نکن. همه‌ی ما شب‌ها یک جور ناراحتیم، غریبیم، تنهاییم. ولی در پایان همه‌ی این‌ها در اعماق وجودمان، هنوز به نور سپیده‌دم امید داریم. به صبح شدن✨

قربانی، قربانی تولید می‌کند. آدم‌هایی که مارا رنج می‌دهند خیلی اوقات رنج کشیده‌هایی هستند که از زخم‌های خودشان نتوانستند عبور کنند.

حس می‌کنم که عمرم را باخته‌ام... و خیلی کم‌تر از آن‌چه که باید بدانم، می‌دانم. شاید علتش این است که هرگز زندگی روشنی نداشته‌ام. - نامه‌ی فروغ فرخزاد؛ به ابراهیم گلستان.

ربطی به غرور نداره، ما از اول زندگی یاد گرفتیم جایی که جامون نیست به زور خودمون رو جا نکنیم.