مـدفـنِ سـرخ

«زَخم‌هایت را می‌بوسم و این را بدان عزیزدلم، که اگر من زنده نماندم هم، ایراٰن همچنان استوار باقی خواهد ماند!»

‍ آخرین اجرای زمستان بود. سالن مثل همیشه پر از آدم‌هایی بود که آمده بودند چند ساعت از زندگی‌شان فاصله بگیرند، اما برای او، این شب با تمام شب‌های قبل فرق داشت. روی صحنه می‌رقصید؛ آرام، بی‌نقص و غرق در موسیقی. کسی در ردیف‌های آخر نشسته بود و برای آخرین بار نگاهش می‌کرد. سال‌ها بود که هیچ‌کدام چیزی نگفته بودند؛ نه قراری، نه اعترافی و نه حتی خداحافظی‌ای که بتوان نامش را پایان گذاشت. همه‌چیز از همان روزی تغییر کرد که فهمید بعضی آدم‌ها قرار نیست برای همیشه بمانند؛ حتی اگر تمامِ عادت‌های روزانه‌ات به حضورشان گره خورده باشد. موسیقی تمام شد و نورهای سالن یکی‌یکی خاموش شدند. میان صدای تشویق مردم، نگاهشان برای چند ثانیه به هم رسید؛ کوتاه، بی‌صدا و غمگین؛ شبیه دو نفر که خوب می‌دانند این آخرین بار است. بیرون، شهر زیر باران گم شده بود. خیابان‌ها همان خیابان‌های همیشگی بودند، کافه‌ها باز بودند و آدم‌ها بی‌خبر از کنار هم می‌گذشتند، اما بعضی جدایی‌ها آن‌قدر آرام اتفاق می‌افتند که هیچ‌کس جز دو قلبِ درگیر، متوجه ویرانیِ بعد از آن نمی‌شود. آن شب، برای نخستین بار، کسی که همیشه در ردیف آخر می‌نشست، پیش از تمام شدن باران رفت. و روی صحنه، میان نورهای خاموش، بالرینی ایستاده بود که هنوز نمی‌دانست چگونه می‌شود به رقص ادامه داد، وقتی کسی که تمام این سال‌ها برای نگاهش می‌رقصیدی، دیگر آنجا نیست.

- غم را فهمیدم و دانستم چرا آدمیزاد پیر میشود .

گر بگویم صدایت برای من زیباترین و عالی ترین سمفونی دنیا است اغراق نکرده ام،گر بگویم نگاهت همان اقیانوس بی پایانی است که در آن غرق شده ام اغراق نکرده ام، ای یار من به من بنگر! که چگونه برایت جان میدهم.