born to DEVIATE🏳️‍🌈🏳️‍⚧️

خلاصه دوجتون دالم

ایده بدید برای برنامه ریزی بهتر و استفاده بهینه از زمان

(بازم نمی‌رسوندم)

کاش روزام‌۷۲ ساعت بود

کمیت هم بعدا میبرم بالا

بیشتر دارم فعلا تلاش می‌کنم کیفیت پستا برن بالا

و دارم رو مهارت های نوشتنم هم کار می‌کنم

چون دارم ریسرچ می‌کنم

بچه ها یه مدت من کمتر پست می‌ذارم

عقل ندارم راحتما

کاش پستو میذاشتم مثلا

https://t.me/artnazanin_2/1699?single میشه لطفا این پستو توی کانالت بزاری تا بتونیم باهم بچه های بیشتری رو خوشحال بکنیم❤️✨

چرا زن‌ها با متفاوت بودن، برچسب می‌خورن؟ ما برای زن‌ها تقریباً یک فرهنگ لغت کامل از برچسب ساختیم تا هر وقت از قالب مورد انتظارمون بیرون زدن، سریع بتونیم خفه‌شون کنیم. Pick me، attention seeker، cringe، try hard، thirsty، desperate، wannabe، fake، edgy، performative، not like other girls، male validation و کلی کلمه‌ی دیگه. کافیه یه زن کمی متفاوت لباس بپوشه، بیشتر آرایش کنه، کمتر آرایش کنه، با اعتمادبه‌نفس حرف بزنه، استایل متفاوت داشته باشه یا صرفاً خودش رو بدون عذرخواهی ابراز کنه؛ ما خیلی سریع براش یک برچسب پیدا می‌کنیم. انگار زن تا وقتی قابل‌قبوله که خودش رو در محدوده‌ای نگه داره که ما براش تعیین کردیم. مسئله اینجاست که این برچسب‌ها فقط توصیف رفتار نیستن. خیلی وقت‌ها کارکردشون اینه که به زن بفهمونن چقدر اجازه داره دیده بشه. اگر زیاد خودش رو نشون بده، attention seeker. اگر روی ظاهرش زیاد کار کنه، try hard. اگر اعتمادبه‌نفسش معلوم باشه، خودشیفته‌ست. اگر از چیزهایی خوشش بیاد که بقیه زن‌ها خوششون نمیاد، pick me. اگر استایل متفاوتی داشته باشه، cringe یا edgy. اگر از توجه خوشش بیاد، thirsty و desperate. یعنی زن باید یک حد دقیق و نامرئی از خودابرازی رو رعایت کنه؛ نه کمتر، نه بیشتر. چون اگر از اون حد رد بشه، ما آماده‌ایم که تحقیق کنیم، برای چی اینکارو کرده؟ و این سؤال «برای چی؟» دقیقاً جاییه که مشکل شروع می‌شه. زن آرایش می‌کنه، برای مردهاست. لباس خاص می‌پوشه، دنبال توجهه. عکس می‌ذاره، validation می‌خواد. بدنش رو نشون می‌ده، thirsty. استایل متفاوت داره، می‌خواد خاص باشه. با مردها راحته، pick me. از مردها فاصله می‌گیره، داره خودش رو دست‌نیافتنی نشون می‌ده. یعنی زن نمی‌تونه فقط یک انتخاب داشته باشه؛ ما حتماً باید پشت اون انتخاب یک انگیزه‌ی پنهان پیدا کنیم. چون ظاهراً پذیرفتن اینکه یک زن برای خودش کاری انجام داده، برای ما قابل قبول نیست. در مورد ظاهر، این استاندارد دوگانه حتی واضح‌تره. آرایش می‌کنه، attention seeker. آرایش نمی‌کنه، pick me. لباس باز می‌پوشه، thirsty. استایل خیلی زنانه داره، male gaze. استایل آندروژین داره، not like other girls. زیاد عکس می‌ذاره، دنبال توجهه. کم عکس می‌ذاره، insecure. از خودش تعریف می‌کنه، خودشیفته. از خودش تعریف نمی‌کنه، اعتمادبه‌نفس نداره. یعنی زن برای متفاوت بودن باید دفاعیه ارائه بده. باید ثابت کنه که برای مردها این کارو نمی‌کنه. باید ثابت کنه که دنبال validation نیست. باید ثابت کنه که نمی‌خواد خاص به نظر برسه. و بعد نتیجه چی می‌شه؟ خودسانسوری. زن قبل از گذاشتن عکس فکر می‌کنه attention seeker به نظر میاد یا نه. قبل از انتخاب لباس فکر می‌کنه pick me حساب می‌شه یا نه. قبل از حرف زدن فکر می‌کنه cringe می‌شه یا نه. قبل از اینکه برای ظاهرش وقت بذاره فکر می‌کنه try hard به نظر میاد یا نه. یعنی ما حتی لازم نیست مستقیماً بهش بگیم چه کار کنه. کاری کردیم که خودش قبل از هر کاری خودش رو کنترل کنه. این دیگه شوخی با چند تا اصطلاح ترند نیست. این یک شکل از کنترل زن‌هاست. شکلش مدرن شده، زبانش عوض شده، ولی پیام همونه: زیادی نباش. زیادی دیده نشو. زیادی حرف نزن. زیادی جذاب نباش. زیادی اعتمادبه‌نفس نداشته باش. زیادی متفاوت نباش. زیادی روی خودت کار نکن. زیادی خودت رو ابراز نکن. زیادی فضا نگیر. و اگر زن از این خط خارج شد، ما یک اسم براش داریم. چیزی که اینجا نمی‌شه نادیده گرفت اینه که این فشار روی مردها به همین شکل وجود نداره. مرد می‌تونه عجیب باشه و عجیب بودنش بخشی از شخصیتش تلقی بشه. می‌تونه روی ظاهرش وسواس داشته باشه و stylish باشه. می‌تونه بلندپرواز باشه و ambitious حساب بشه. می‌تونه اعتمادبه‌نفس داشته باشه و charismatic دیده بشه. حتی می‌تونه مقدار زیادی از فضای اجتماعی رو اشغال کنه و به جای اینکه فوراً به عنوان «زیادی» پس زده بشه، با واژه‌هایی مثل leadership یا confidence توصیف بشه. فردیت مرد راحت‌تر به عنوان شخصیت پذیرفته می‌شه؛ فردیت زن خیلی سریع به عنوان نمایش تفسیر می‌شه.

چرا زن‌ها با متفاوت بودن، برچسب می‌خورن؟ ما برای زن‌ها تقریباً یک فرهنگ لغت کامل از برچسب ساختیم تا هر وقت از قالب مورد انتظارمون بیرون زدن، سریع بتونیم خفه‌شون کنیم. Pick me، attention seeker، cringe، try hard، thirsty، desperate، wannabe، fake، edgy، performative، not like other girls، male validation و کلی کلمه‌ی دیگه. کافیه یه زن کمی متفاوت لباس بپوشه، بیشتر آرایش کنه، کمتر آرایش کنه، با اعتمادبه‌نفس حرف بزنه، استایل متفاوت داشته باشه یا صرفاً خودش رو بدون عذرخواهی ابراز کنه؛ ما خیلی سریع براش یک برچسب پیدا می‌کنیم. انگار زن تا وقتی قابل‌قبوله که خودش رو در محدوده‌ای نگه داره که ما براش تعیین کردیم. مسئله اینجاست که این برچسب‌ها فقط توصیف رفتار نیستن. خیلی وقت‌ها کارکردشون اینه که به زن بفهمونن چقدر اجازه داره دیده بشه. اگر زیاد خودش رو نشون بده، attention seeker. اگر روی ظاهرش زیاد کار کنه، try hard. اگر اعتمادبه‌نفسش معلوم باشه، خودشیفته‌ست. اگر از چیزهایی خوشش بیاد که بقیه زن‌ها خوششون نمیاد، pick me. اگر استایل متفاوتی داشته باشه، cringe یا edgy. اگر از توجه خوشش بیاد، thirsty و desperate. یعنی زن باید یک حد دقیق و نامرئی از خودابرازی رو رعایت کنه؛ نه کمتر، نه بیشتر. چون اگر از اون حد رد بشه، ما آماده‌ایم که تحقیق کنیم، برای چی اینکارو کرده؟ و این سؤال «برای چی؟» دقیقاً جاییه که مشکل شروع می‌شه. زن آرایش می‌کنه، برای مردهاست. لباس خاص می‌پوشه، دنبال توجهه. عکس می‌ذاره، validation می‌خواد. بدنش رو نشون می‌ده، thirsty. استایل متفاوت داره، می‌خواد خاص باشه. با مردها راحته، pick me. از مردها فاصله می‌گیره، داره خودش رو دست‌نیافتنی نشون می‌ده. یعنی زن نمی‌تونه فقط یک انتخاب داشته باشه؛ ما حتماً باید پشت اون انتخاب یک انگیزه‌ی پنهان پیدا کنیم. چون ظاهراً پذیرفتن اینکه یک زن برای خودش کاری انجام داده، برای ما قابل قبول نیست. در مورد ظاهر، این استاندارد دوگانه حتی واضح‌تره. آرایش می‌کنه، attention seeker. آرایش نمی‌کنه، pick me. لباس باز می‌پوشه، thirsty. استایل خیلی زنانه داره، male gaze. استایل آندروژین داره، not like other girls. زیاد عکس می‌ذاره، دنبال توجهه. کم عکس می‌ذاره، insecure. از خودش تعریف می‌کنه، خودشیفته. از خودش تعریف نمی‌کنه، اعتمادبه‌نفس نداره. یعنی زن برای متفاوت بودن باید دفاعیه ارائه بده. باید ثابت کنه که برای مردها این کارو نمی‌کنه. باید ثابت کنه که دنبال validation نیست. باید ثابت کنه که نمی‌خواد خاص به نظر برسه. و بعد نتیجه چی می‌شه؟ خودسانسوری. زن قبل از گذاشتن عکس فکر می‌کنه attention seeker به نظر میاد یا نه. قبل از انتخاب لباس فکر می‌کنه pick me حساب می‌شه یا نه. قبل از حرف زدن فکر می‌کنه cringe می‌شه یا نه. قبل از اینکه برای ظاهرش وقت بذاره فکر می‌کنه try hard به نظر میاد یا نه. یعنی ما حتی لازم نیست مستقیماً بهش بگیم چه کار کنه. کاری کردیم که خودش قبل از هر کاری خودش رو کنترل کنه. این دیگه شوخی با چند تا اصطلاح ترند نیست. این یک شکل از کنترل زن‌هاست. شکلش مدرن شده، زبانش عوض شده، ولی پیام همونه: زیادی نباش. زیادی دیده نشو. زیادی حرف نزن. زیادی جذاب نباش. زیادی اعتمادبه‌نفس نداشته باش. زیادی متفاوت نباش. زیادی روی خودت کار نکن. زیادی خودت رو ابراز نکن. زیادی فضا نگیر. و اگر زن از این خط خارج شد، ما یک اسم براش داریم. چیزی که اینجا نمی‌شه نادیده گرفت اینه که این فشار روی مردها به همین شکل وجود نداره. مرد می‌تونه عجیب باشه و عجیب بودنش بخشی از شخصیتش تلقی بشه. می‌تونه روی ظاهرش وسواس داشته باشه و stylish باشه. می‌تونه بلندپرواز باشه و ambitious حساب بشه. می‌تونه اعتمادبه‌نفس داشته باشه و charismatic دیده بشه. حتی می‌تونه مقدار زیادی از فضای اجتماعی رو اشغال کنه و به جای اینکه فوراً به عنوان «زیادی» پس زده بشه، با واژه‌هایی مثل leadership یا confidence توصیف بشه. فردیت مرد راحت‌تر به عنوان شخصیت پذیرفته می‌شه؛ فردیت زن خیلی سریع به عنوان نمایش تفسیر می‌شه.

سوپر نچرال شروع کردم فعلا