desultory

خسته بود اما امید در چشم هایش فریاد می‌زد.

خیلی از نمیشه‌ها نمیشه نیست نمیخوامه

من می‌دونم وقتی برم، دیگه محاله برگردم. برای همینه که تا آخرین لحظه همه‌ی تلاشمو می‌کنم.

دیگه هیچ انرژی واسه نگه داشتن آدمای زندگیم ندارم اگه میخوای بری فقط برو.

در این جسم غریب، روحی زندانی‌ست. هر نگاه، زخمی تازه. هر کلمه، یادآور دردی که التیام نمی‌یابد. کاش می‌شد این نقاب را شکست و خودِ واقعی را فریاد زد. اما سکوت، تنها پناهگاه است.