𝕭𝖑𝖔𝖔𝖉𝖇𝖔𝖗𝖓

براتون مود برد بچینم

امشب باران می‌بارید و من باز هم یه یاد خاطرات گذشته‌ام افتادم. نمی‌دانم چرا، اما انگار باران دری است که من را به در های قدیمی ذهنم وصل می‌کند؛ در هایی که پشتشان خاطراتی از گذشته جامانده‌ است که شاید جزئیاتشان را به یاد نیاورم اما... اما حس و حالشان را به خوبی در اعماق وجودم حس میکنم، انگار که تمام آنها درونم زنده هستند. تمام لحظات شاد، زیبا و لبخند های زندگی ام؛ که در پشت آن در ها هستند،انگار با باران و برف گره خوردند. لحظه هایی که دورن، تکرار نشدنی‌ان و همچنین، وقتی که الان بهشون نگاه میکنم خیلی غمگینن؛ اما اون موقع پر از شوق و ذوق و خوشحالی و صدای خنده بودند. وقتی به آن خاطرات شیرین نگاه میکنم، غم و حس سنیگی عجیبی را درون سینه‌ام حس میکنم؛ طوری که انگار آن خاطرات نارحتم میکنند اما آن خاطرات شیرین تمام چیزی هستند که دارم، پس چرا باید ناراحت شوم؟ شاید غمگین‌اند زیرا مانند آن موقع ها خوشحال نیستی. شاید غمگین‌اند زیرا آن موقع ها حالت خیلی بهتر بوده. شاید غمگین‌اند به دلیل که دیگه نمیتوانی مانند آن موقع ها لبخند بزنی. شاید غمگین‌اند زیرا دیگر خودم آن آدم سابقِ ماله اون زمان ها نیستم. و خیلی "شاید" های دیگه، عجیب است،نه؟ اینکه به خاطره ای فکر میکنی که زمانی تمام دنیات را در آن لحظه زیبا کرده بود. اول بهش لبخند میزنی؛ اما چند لحظه بعد آن لبخند جایش را به دلتنگی و غمی در قلبت میدهد. گاهی فکر میکنم که شاید باران برای همین دوست داشتنی است؛ چون آدم را به جاهایی می‌برد که دیگر نمی توانی به آن ها برگردی؛ به خاطراتی که در گوشه ای از روحت خاک خورده است. و من هربار که بارانی می‌بارد به یاد خاطراتم می‌افتم و زمانی را دوباره آن را زندگی میکنم؛ میان خاطراتی که دیگر وجود ندارند،اما هنوز چیزی از آن ها در روح من باقی مانده است.

ᥕіᥣᥣ і𝗍 𝗄іᥣᥣ ᥕіᥣᥣ і𝖿 ᥒіᥡ ძrᥱᥲm᥉ ᥲrᥱ ᥉ᥕᥱᥱ𝗍ᥱr ᥲᥒძ ᥉ᥲ𝖿ᥱr 𝗍һᥲᥒ mᥡ ᥕᥲ𝗄іᥒg һ᥆ᥙr᥉?