خانوم شیرین

عجیب است؛ گاهی بیشتر از نبودن یک نفر، دلت برای آن خود قدیمی‌ات تنگ می‌شود؛ همان آدمی که کنار او، بی‌دلیل خوشحال بود.

تا زمانی که مطمئن نشدین از حستون و توی بلاتکلیفی هستین یا برای فرار از مشکلات روزمره و پیدا کردن یه سرگرمی، اسم عشق رو بدنام نکنید، با احساسات هم بازی نکنید و اینقدر به قول شهرزاد تجاوز نکنید به کلمه بی پناه و مظلومِ عشق...

شلوغی همیشه انرژی ام را میگیرد؛ اما تنهایی، آرام‌آرام مرا به آغوش خودم برمی‌گرداند. هیچ‌وقت به اندازه‌ی شب‌هایی که در اتاق تاریکم، با موسیقی مورد علاقه‌ام تنها بودم، احساس زنده بودن نکرده‌ام.

نمی‌دانم تو را پیدا کرده‌ام یا به گمشده‌ای رسیده‌ام که تمام عمر در جست‌وجویش بودم؛ تو انگار پیش از آمدنت، سال‌ها در قلبم زندگی کرده‌ای.

راستش را بخواهی، هر بار که به چهره‌ات نگاه می‌کنم، برای لحظه‌ای میان رویا و واقعیت معلق می‌مانم؛ مگر می‌شود این همه زیبایی، فقط سهم یک انسان باشد؟

میان تمام اتفاقاتی که می‌توانستند رخ ندهند، خوشحالم که تو اتفاق افتادی.

کاش ارزش حضورِ انسان‌های مهم زندگی‌مان را پیش از آن‌که به خاطره تبدیل شوند، بدانیم؛ چون وقتی دیر شود، حتی تمام قدردانی‌های دنیا هم نمی‌توانند جای خالی یک نفر را پر کنند.

««🤍🕊

او از آن آدم‌هایی‌ست که بودنش، به جهان رنگ و لعابی تازه می‌دهد؛ وقتی او کنارم است، حتی غم‌هایم نیز لباس شادی بر تن می‌کنند.