𑣲𝘔𝘢𝘩𝘴𝘢 𝘣𝘰𝘥𝘺 𝘥𝘢𝘪𝘳𝘺ֶָ֢

سلام خرگوش🐰🤍 گاهی ما نمی‌تونیم طرز فکر بقیه رو تغییر بدیم، اما می‌تونیم تصمیم بگیریم چقدر بهش اجازه بدیم روی نگاه‌مون به خودمون تأثیر بذاره. 🩷 موهای بدن داشتن نه نشونه‌ی بی‌بهداشتیه و نه چیزی که کسی حق داشته باشه بابتش به ما احساس شرم بده. بهداشت فردی به تمیز نگه داشتن بدن مربوطه، نه به حذف کردن موهای طبیعی اون. در مورد حرف دوستت هم، شاید اون واقعاً باور داشته که اصلاح موهای بدن بخشی از بهداشته؛ اما داشتن یک باور به این معنی نیست که اون باور درسته. ما می‌تونیم با این طرز فکر مخالف باشیم، بدون اینکه مجبور باشیم تک‌تک آدم‌ها رو متقاعد کنیم. فقط یه نکته رو هم می‌خوام بهت بگم: فاصله گرفتن از آدم‌هایی که مدام به ما احساس بدی می‌دن، می‌تونه انتخاب سالمی باشه؛ اما در کنار اون، مهمه یاد بگیریم حرف‌هاشون رو بدون اینکه به ارزش خودمون ربط بدیم، بشنویم و ازشون عبور کنیم. چون در نهایت، هدف این نیست که هیچ‌وقت حرف آزاردهنده‌ای نشنویم؛ هدف اینه که با شنیدن هر حرفی، نگاهمون به خودمون عوض نشه. ✨ نگاه انتقادی خیلی به ما کمک می کنه تا به حرف های بقیه منطقی نگاه کنیم و به سادگی نپذیریمشون🩵 بهت افتخار می کنم🩷🫶🏻

و اگه می‌بینی ترس از چاق شدن و نیاز به ورزش کردن یا کنترل بدنت بخش زیادی از زندگی‌ات رو تحت تأثیر قرار داده، کمک گرفتن از روان‌شناس آشنا با مسائل خوردن و تصویر بدنی هم می‌تونه در این مسیر خیلی مؤثر باشه. لازم نیست تنهایی از پس تمام چیزهایی بربیای که دیگران در شکل گرفتنشون نقش داشتن. 🫂

خیلی خیلی خیلی خوش اومدی خرگوش قشنگم. 💞🫶🏻 شاید برات جالب باشه که خود منم تجربه‌ی مشابهی داشتم. حتی با اینکه ۱۵ کیلو وزن کم کردم تا به وزن ایده‌آلم برسم، همچنان احساس می‌کردم چاقم و باید لاغرتر بشم. یه مدت هم وسواس شدیدی نسبت به ورزش پیدا کرده بودم. اما چیزی که به‌مرور متوجه شدم این بود که تغییر دادن بدنم لزوماً باعث نشد نگاهم به بدنم تغییر کنه. من حالا به وزن ایده آلم رسیده بودم اما همچنان تصورم از خودم یه آدم چاق بود. گاهی ما از نظر ظاهری به جایی می‌رسیم که زمانی آرزوش رو داشتیم، اما ذهنمون هنوز با همون معیارها و ترس‌های گذشته ما رو قضاوت می‌کنه. ما یه اصطلاح داریم به نام Body image ، بادی ایمیج به تصویری گفته میشه که فرد از بدن خودش داره که لزوما هم درست نیست. درست مثل آدمی که بدن نرمالی داره اما وقتی توی آینه نگاه می کنه و حس می کنه چاقه. وقتی سال‌ها از طرف آدم‌هایی که برات مهم بودن تحقیر شدی، ممکنه کم‌کم حرف‌هاشون رو باور کرده باشی و اون صداها تبدیل به صدای منتقد درونت شده باشن. حالا حتی وقتی دیگه کسی بدنت رو مسخره نمی‌کنه، خودت این کار رو ادامه می‌دی. اما چطور می‌تونیم این چرخه رو تغییر بدیم؟ ۱. یاد بگیر صدای منتقد درونت رو از واقعیت جدا کنی. دفعه‌ی بعد که جلوی آینه رفتی و با خودت گفتی «چاق شدم، باید لاغرتر بشم» یا وقتی چند روز ورزش نکردی و احساس کردی بدنت به هم ریخته، یه لحظه مکث کن. از خودت بپرس: - چه اتفاقی باعث شد این فکر به ذهنم برسه؟ - آیا تغییر مشخصی در بدنم اتفاق افتاده یا صرفاً چون چند روز ورزش نکردم، احساس اضطراب دارم؟ - آیا دارم بدنم رو با معیارهای خودم می‌سنجم یا با معیارهایی که سال‌ها پیش دیگران بهم تحمیل کردن؟ قرار نیست هر فکری که به ذهنت میاد، حقیقت داشته باشه یا حتماً بهش عمل کنی. می‌تونی متوجهش بشی، بدون اینکه اجازه بدی رفتارت رو کنترل کنه. ۲. به‌جای تلاش برای دوست داشتن ظاهرت، از قضاوت کردن خودت شروع کن. می‌دونم احتمالاً بارها شنیدی که باید خودت رو دوست داشته باشی، اما وقتی سال‌ها از بدنت ایراد گرفته شده، دوست داشتنش به این سادگی نیست. پس فعلاً از خودت انتظار نداشته باش که هر روز جلوی آینه بایستی و عاشق تک‌تک قسمت‌های بدنت باشی. از خودت بپرس: «حتی اگه امروز از ظاهرم راضی نباشم، می‌تونم با خودم محترمانه رفتار کنم؟» می‌تونم لباسی رو که دوست دارم بپوشم؟ می‌تونم بدون تنبیه کردن خودم غذا بخورم؟ می‌تونم یه روز استراحت کنم، بدون اینکه احساس کنم تنبل یا بی‌ارزشم؟ هدف این نیست که همیشه از بدنت راضی باشی؛ هدف اینه که رضایت نداشتن از ظاهرت، دیگه تمام زندگی و رفتارت رو کنترل نکنه. ۳. کم‌کم با ترس‌هایی که پشت این رفتارها هستن مواجه شو. خود من برای اینکه فشار و وسواسم نسبت به ورزش کمتر بشه، سعی کردم از شدت سخت‌گیری‌ام کم کنم و روزهای ورزشم رو کاهش بدم. برای تو هم می‌تونه مفید باشه که بررسی کنی آیا ورزش کردن از روی علاقه و برای سلامتیه یا گاهی از ترس چاق شدن و احساس گناه انجامش می‌دی. اگه استراحت کردن برات اضطراب‌آوره، به‌تدریج تمرین کن که طبق نیاز بدنت استراحت کنی، بدون اینکه برای جبرانش خودت رو تحت فشار بذاری. قرار نیست خودت رو یک‌دفعه در موقعیتی قرار بدی که اضطرابت غیرقابل‌تحمل بشه؛ می‌تونی قدم‌های کوچیک برداری و ببینی که بدون کنترل دائمی بدنت هم می‌تونی با این احساسات کنار بیای. ۴. برای خودت تعریف تازه‌ای از ارزشمندی بساز. به نظرت اگه دیگه قرار نبود بابت اندامت تحسین بشی، چه ویژگی‌هایی از خودت باقی می‌موند که بهشون افتخار کنی؟ شاید مهربونی‌ات، شوخ‌طبعی‌ات، توانایی‌هات، رابطه‌هایی که می‌سازی یا چیزهایی که دوست داری یاد بگیری. این سؤال رو از خودت بپرس: اگه ظاهر من هیچ‌وقت تغییر نکنه، دوست دارم چه جور آدمی باشم و چه زندگی‌ای برای خودم بسازم؟ این کمک می‌کنه کم‌کم هویتت رو از عدد ترازو و فرم بدنت جدا کنی و برای بخش‌های دیگه‌ی وجودت هم ارزش قائل بشی. و در آخر، یه چیزی رو می‌خوام بهت بگم. تو در ده‌سالگی مسئول رفتار بزرگسال‌هایی نبودی که به‌جای حمایت کردنت، باعث شدن از بدنت خجالت بکشی. اون کودک برای دوست‌داشتنی بودن لازم نبود لاغرتر بشه، روی تردمیل بدوه یا بدنش رو تغییر بده تا شایسته‌ی احترام باشه. و توی ۲۳سالگی هم لازم نیست برای اینکه بالاخره از خودت راضی بشی، تا ابد در تلاش برای رسیدن به یه بدن آرمانی باقی بمونی. شاید مدتی طول بکشه تا باورهایی که سال‌ها درونت شکل گرفتن تغییر کنن؛ پس اگه هنوز گاهی اون صدای انتقادگر رو می‌شنوی، به این معنی نیست که شکست خوردی. فقط یادت باشه که تو می‌تونی صدای منتقد درونت رو بشنوی، بدون اینکه مجبور باشی ازش اطاعت کنی. 💗

اول؛ گلچین شدن

دوم؛ ژنتیک

سوم؛ محیط

چهارم؛ تغذیه

پنجم؛ ورزش