𑣲𝘔𝘢𝘩𝘴𝘢 𝘣𝘰𝘥𝘺 𝘥𝘢𝘪𝘳𝘺ֶָ֢
前往频道在 Telegram
𑣲𝐋𝐚𝐫𝐧𝐢𝐧𝐠 & 𝐒𝐡𝐚𝐫𝐢𝐧𝐠 𝐀𝐛𝐨𝐮𝐭 𝐁𝐨𝐝𝐲 𝐈𝐦𝐚𝐠𝐞 𝗕𝗼𝗱𝘆 𝗡𝗲𝘂𝘁𝗿𝗮𝗹𝗶𝘁𝘆 ⭑ 𝗕𝗼𝗱𝘆 𝗣𝗼𝘀𝗶𝘁𝗶𝘃𝗶𝘁𝘆 ⭑ 𝗕𝗼𝗱𝘆 𝗮𝗰𝗰𝗲𝗽𝘁𝗮𝗻𝗰𝗲 کمکت میکنم رابطه‌ی بهتری با بدنت بسازی 🫂❤️🩹 @Mahsabodydiarybot
显示更多未指定国家未指定类别
1 271
订阅者
-924 小时
+2367 天
+69830 天
帖子存档
1 273
میشه هرکسی هر راهی بلده برای بلند شدن مو بده نمیتونم تا عید صبرکنم باید تا ۳ ۴ ماه دیگه موهام بلندشه
1 273
سلام خرگوش🐰🤍 گاهی ما نمیتونیم طرز فکر بقیه رو تغییر بدیم، اما می‌تونیم تصمیم بگیریم چقدر بهش اجازه بدیم روی نگاهمون به خودمون تأثیر بذاره. 🩷 موهای بدن داشتن نه نشونه‌ی بی‌بهداشتیه و نه چیزی که کسی حق داشته باشه بابتش به ما احساس شرم بده. بهداشت فردی به تمیز نگه داشتن بدن مربوطه، نه به حذف کردن موهای طبیعی اون. در مورد حرف دوستت هم، شاید اون واقعاً باور داشته که اصلاح موهای بدن بخشی از بهداشته؛ اما داشتن یک باور به این معنی نیست که اون باور درسته. ما می‌تونیم با این طرز فکر مخالف باشیم، بدون اینکه مجبور باشیم تک‌تک آدم‌ها رو متقاعد کنیم. فقط یه نکته رو هم میخوام بهت بگم: فاصله گرفتن از آدم‌هایی که مدام به ما احساس بدی میدن، می‌تونه انتخاب سالمی باشه؛ اما در کنار اون، مهمه یاد بگیریم حرف‌هاشون رو بدون اینکه به ارزش خودمون ربط بدیم، بشنویم و ازشون عبور کنیم. چون در نهایت، هدف این نیست که هیچوقت حرف آزاردهنده‌ای نشنویم؛ هدف اینه که با شنیدن هر حرفی، نگاهمون به خودمون عوض نشه. ✨ نگاه انتقادی خیلی به ما کمک می کنه تا به حرف های بقیه منطقی نگاه کنیم و به سادگی نپذیریمشون🩵 بهت افتخار می کنم🩷🫶🏻
1 273
سلام
پست های مربوط به موهای بدن رو دیدم یاد یه چیزی افتادم.
روز اول مدرسه بود. بخاطر یه مسائلی نتونسته بودم موهای دستم رو شیو کنم. بعد اون روز که کنار چندتا از دخترا نشسته بودم یکیشون با چهره کلافه گفت وای تا کی میخوای موهای دستتو نزنی بسه دیگه الان اومدی تو دبیرستان بزنشون دیگه.
یکی دیگه ام که اونجا بود گفت بنظر من موهای دست رو زدن بهداشت فردی هستش.
تازگیا فهمیدم مویه هیجا هیچ ربطی به بهداشت بدن نداره.
جدا از دختر اول که توی مسائل مربوط به خودم دخالت کرد دومی برام عجیب تر بود.
هرچقدر هم منطقی و غیرمنطقی به حرفش فکر میکنی میبینی موی دست تو بهداشت هیجا دخیل نیست.
حقیقتا بنظرم ما نمیتونیم فکر اونارو عوض کنیم. مثلا میتونستم درمورد این باهاش بحث کنم ولی فایده نداره. فقط خود آدم اذیت میشه.
در عوض ازش فاصله میگیرم و روی ذهنم تمرکز میکنم که اینجور فکرای توخالی نیان تو ذهنم.
1 273
و اگه میبینی ترس از چاق شدن و نیاز به ورزش کردن یا کنترل بدنت بخش زیادی از زندگی‌ات رو تحت تأثیر قرار داده، کمک گرفتن از روان‌شناس آشنا با مسائل خوردن و تصویر بدنی هم می‌تونه در این مسیر خیلی مؤثر باشه. لازم نیست تنهایی از پس تمام چیزهایی بربیای که دیگران در شکل گرفتنشون نقش داشتن. 🫂
1 273
خیلی خیلی خیلی خوش اومدی خرگوش قشنگم. 💞🫶🏻 شاید برات جالب باشه که خود منم تجربه‌ی مشابهی داشتم. حتی با اینکه ۱۵ کیلو وزن کم کردم تا به وزن ایده‌آلم برسم، همچنان احساس میکردم چاقم و باید لاغرتر بشم. یه مدت هم وسواس شدیدی نسبت به ورزش پیدا کرده بودم. اما چیزی که به‌مرور متوجه شدم این بود که تغییر دادن بدنم لزوماً باعث نشد نگاهم به بدنم تغییر کنه. من حالا به وزن ایده آلم رسیده بودم اما همچنان تصورم از خودم یه آدم چاق بود. گاهی ما از نظر ظاهری به جایی می‌رسیم که زمانی آرزوش رو داشتیم، اما ذهنمون هنوز با همون معیارها و ترس‌های گذشته ما رو قضاوت میکنه. ما یه اصطلاح داریم به نام Body image ، بادی ایمیج به تصویری گفته میشه که فرد از بدن خودش داره که لزوما هم درست نیست. درست مثل آدمی که بدن نرمالی داره اما وقتی توی آینه نگاه می کنه و حس می کنه چاقه. وقتی سال‌ها از طرف آدم‌هایی که برات مهم بودن تحقیر شدی، ممکنه کم‌کم حرف‌هاشون رو باور کرده باشی و اون صداها تبدیل به صدای منتقد درونت شده باشن. حالا حتی وقتی دیگه کسی بدنت رو مسخره نمی‌کنه، خودت این کار رو ادامه می‌دی. اما چطور می‌تونیم این چرخه رو تغییر بدیم؟ ۱. یاد بگیر صدای منتقد درونت رو از واقعیت جدا کنی. دفعه‌ی بعد که جلوی آینه رفتی و با خودت گفتی «چاق شدم، باید لاغرتر بشم» یا وقتی چند روز ورزش نکردی و احساس کردی بدنت به هم ریخته، یه لحظه مکث کن. از خودت بپرس: - چه اتفاقی باعث شد این فکر به ذهنم برسه؟ - آیا تغییر مشخصی در بدنم اتفاق افتاده یا صرفاً چون چند روز ورزش نکردم، احساس اضطراب دارم؟ - آیا دارم بدنم رو با معیارهای خودم می‌سنجم یا با معیارهایی که سال‌ها پیش دیگران بهم تحمیل کردن؟ قرار نیست هر فکری که به ذهنت میاد، حقیقت داشته باشه یا حتماً بهش عمل کنی. می‌تونی متوجهش بشی، بدون اینکه اجازه بدی رفتارت رو کنترل کنه. ۲. به‌جای تلاش برای دوست داشتن ظاهرت، از قضاوت کردن خودت شروع کن. می‌دونم احتمالاً بارها شنیدی که باید خودت رو دوست داشته باشی، اما وقتی سال‌ها از بدنت ایراد گرفته شده، دوست داشتنش به این سادگی نیست. پس فعلاً از خودت انتظار نداشته باش که هر روز جلوی آینه بایستی و عاشق تک‌تک قسمت‌های بدنت باشی. از خودت بپرس: «حتی اگه امروز از ظاهرم راضی نباشم، می‌تونم با خودم محترمانه رفتار کنم؟» می‌تونم لباسی رو که دوست دارم بپوشم؟ می‌تونم بدون تنبیه کردن خودم غذا بخورم؟ می‌تونم یه روز استراحت کنم، بدون اینکه احساس کنم تنبل یا بی‌ارزشم؟ هدف این نیست که همیشه از بدنت راضی باشی؛ هدف اینه که رضایت نداشتن از ظاهرت، دیگه تمام زندگی و رفتارت رو کنترل نکنه. ۳. کم‌کم با ترس‌هایی که پشت این رفتارها هستن مواجه شو. خود من برای اینکه فشار و وسواسم نسبت به ورزش کمتر بشه، سعی کردم از شدت سخت‌گیری‌ام کم کنم و روزهای ورزشم رو کاهش بدم. برای تو هم می‌تونه مفید باشه که بررسی کنی آیا ورزش کردن از روی علاقه و برای سلامتیه یا گاهی از ترس چاق شدن و احساس گناه انجامش می‌دی. اگه استراحت کردن برات اضطراب‌آوره، به‌تدریج تمرین کن که طبق نیاز بدنت استراحت کنی، بدون اینکه برای جبرانش خودت رو تحت فشار بذاری. قرار نیست خودت رو یک‌دفعه در موقعیتی قرار بدی که اضطرابت غیرقابل‌تحمل بشه؛ می‌تونی قدم‌های کوچیک برداری و ببینی که بدون کنترل دائمی بدنت هم می‌تونی با این احساسات کنار بیای. ۴. برای خودت تعریف تازه‌ای از ارزشمندی بساز. به نظرت اگه دیگه قرار نبود بابت اندامت تحسین بشی، چه ویژگی‌هایی از خودت باقی می‌موند که بهشون افتخار کنی؟ شاید مهربونی‌ات، شوخ‌طبعی‌ات، توانایی‌هات، رابطه‌هایی که می‌سازی یا چیزهایی که دوست داری یاد بگیری. این سؤال رو از خودت بپرس: اگه ظاهر من هیچوقت تغییر نکنه، دوست دارم چه جور آدمی باشم و چه زندگی‌ای برای خودم بسازم؟ این کمک میکنه کم‌کم هویتت رو از عدد ترازو و فرم بدنت جدا کنی و برای بخش‌های دیگه‌ی وجودت هم ارزش قائل بشی. و در آخر، یه چیزی رو میخوام بهت بگم. تو در ده‌سالگی مسئول رفتار بزرگسال‌هایی نبودی که به‌جای حمایت کردنت، باعث شدن از بدنت خجالت بکشی. اون کودک برای دوست‌داشتنی بودن لازم نبود لاغرتر بشه، روی تردمیل بدوه یا بدنش رو تغییر بده تا شایسته‌ی احترام باشه. و توی ۲۳سالگی هم لازم نیست برای اینکه بالاخره از خودت راضی بشی، تا ابد در تلاش برای رسیدن به یه بدن آرمانی باقی بمونی. شاید مدتی طول بکشه تا باورهایی که سال‌ها درونت شکل گرفتن تغییر کنن؛ پس اگه هنوز گاهی اون صدای انتقادگر رو می‌شنوی، به این معنی نیست که شکست خوردی. فقط یادت باشه که تو می‌تونی صدای منتقد درونت رو بشنوی، بدون اینکه مجبور باشی ازش اطاعت کنی. 💗
1 273
سلام راستش من همین امشب با چنلت اشنا شدم و بعد از کلی زیر و رو کردن چنل تصمیم گرفتم تجربه خودمم باهات به اشتراک بزارم :)
من از بچگی وزنم زیاد بود و بار ها مورد تحقیر و تمسخر نزدیکانم از جمله بابااام قرار گرفتم! از تحقیر و مسخره کردن توجمع بگیر تااا به زور رو تردمیل دووندن من و به زورطب سوزنی برای لاغری بردن اونم وقتی که هنوز ۱۰ سالم بود!
و همه اینا باعث شد من حس بدی نسبت به بدن خودم داشته باشم تا اینکه سال کنکورم از شدت استرس ۲۰ کیلو کم کردم و خب وزنم ایده آل شد.
باز دوران دانشگاه در مجموع ۱۰ کیلو اضافه کردم و با ورزش تونستم وزنمو پایین بیارم
الان من یه دختر ۲۳ سالم با قد ۱۷۲ و وزن ۶۸ با اینکه بخاطر اثر ورزش هیکل خوب و رو فرمی دارم و اتفاقا همه اطرافیان حتی بابام از هیکلم تعریف می کنن،
خودم هنوووز باور دارم که من چاقم و باید لاغر تر بشم! یا اگه یه مدت ورزش نکنم حس می کنم هیکلم به هم ریخته در حالی که شاید عدد روی ترازو هیچ تغییری نکرده باشه!
انگار اون بابا و اطرافیانی که تو سال های کودکی و نوجوانی مسخرم می کردن و درونی سازی کردم و الان وقتی حتی اونام دیگه بهم هیت نمیدن، منِ آرمانیِ درون خودم منو زیر ذره بین میزاره و بهم هیت میده...
راهکاری برای این موضوع داری؟ :)))
1 273
سلاممم خرگوشم، خیلی خوش اومدی🩷
اول از همه میخوام بهت بگم که می‌فهمم چقدر سخته وقتی مدام خودت رو با بقیه مقایسه میکنی و کم‌کم به این نتیجه می‌رسی که یه چیزی در ظاهرت کم داری.
اما بیا یه لحظه به این فکر کنیم؛ چرا روشن بودن پوست یه نفر باعث میشه ناخودآگاه فکر کنی اون زیباتره و تو نیستی؟ واقعاً چون پوستش روشن‌تره، زیباتره یا چون بارها و بارها توی جامعه، رسانه‌ها و تبلیغات بهت نشون دادن که پوست روشن معیار زیباییه؟
گاهی ما اونقدر یه معیار زیبایی رو می‌بینیم و می‌شنویم که فراموش میکنیم این فقط یه معیار یادگرفته‌شده‌ست، نه یه حقیقت مطلق.
این تفاوت که توی آینه دستشویی خودت رو قشنگ نمی بینی می‌تونه نشون بده که احساست نسبت به ظاهرت فقط به خود ظاهرت وابسته نیست؛ مقایسه کردن، محیط، نور آینه و حتی حال روحی‌ات هم میتونن روی برداشتی که از خودت داری تأثیر بذارن. پس لازم نیست هر چیزی که توی آینه‌ی مدرسه درباره‌ی خودت فکر میکنی، حقیقت بدونی.
در مورد رنگ مو و لباس هم، عزیزم، قرار نیست قبل از امتحان کردن هر چیزی مطمئن باشی که حتماً بهت میاد. تو حق داری تجربه کنی، رنگ‌های مختلف رو امتحان کنی و سلیقه‌ی خودت رو پیدا کنی؛ بدون اینکه رنگ پوستت تبدیل به محدودیتی برای انتخاب‌هات بشه.
لازم نیست از همین امروز عاشق رنگ پوستت باشی. اگه الان نمی‌تونی دوستش داشته باشی، می‌تونی از یه جای ساده‌تر شروع کنی؛ از اینکه دیگه به خاطرش خودت رو تحقیر نکنی، زیبایی بقیه رو به معنی کمتر بودن خودت ندونی و هر بار که خودت رو با دختری مقایسه میکنی، یادت بیاد که داری خودت رو با یه معیار محدود می‌سنجی.🫶🏻
اگر دلت می خواد موهات رو رنگ کنی این کار رو آگاهانه کن چون رنگ کردن مو احتمال آسیب زدن به مو رو افزایش میده. اما می تونی از یه سری اپ ها استفاده کنی تا با اون ها رنگ های مختلف رو روی پوستت انتخاب کنی و ببینی کدوم بیشتر بهت میاد💞
قرار نیست برای زیبا بودن، شبیه دخترهای دیگه باشی. قرار نیست هم برای دوست‌داشتنی بودن، اول از ظاهرت راضی باشی.
یه سؤال هم ازت دارم که دوست دارم بهش فکر کنی اگه از بچگی هیچوقت نمی‌شنیدی که پوست روشن زیباتره و هیچوقت خودت رو با دخترهای روشن‌پوست مقایسه نمی‌کردی، فکر میکنی باز هم از رنگ پوست گندمی‌ات ناراحت بودی؟ یا ممکن بود نگاه متفاوتی بهش داشته باشی؟ 🩷
1 273
سلاممم
من تازه میام تو کانالت
و من یچیزی هست که خیلی دلم میخواد درمرودش حرف بزنم
من خب ۰ند وقته خیلی به پوستم میرسم هروزز هر شب و خب خیلی جوشام بهتر شده
ولی یچیزی که هنوز اذیتم میکنه رنگ پوستمه
پوستم گندمیه
و حس میکنم که هیچ رنگی جز قهوه ایی بهم نمیاد
و اصلا احساس خوشگلی‌نمیکنم،روزایی که میرم مدرسه،همش دخترای با پوستای روشن میبینم و کلی حسرت میخورم
بعد هروقتم که تو ایینه های مدرسه خودم نگاه میکنم نمیدونم چرا خیلی مزخرفم
درصورتی که تو خونه اصلا این شکلی نیست
واقعا چیکار کنم تا پوستمو دوسداشته باشم؟
مثلا دلم میخواد موهام رنگ کنم بعد به این فک میکنم اگه به پوستم نیومد چی
و کلی چیز دیگه..واقعا خیلی ناراحتم بخاطرش
1 273
گاهی ترس‌های ما در ذهنمون خیلی بزرگ‌تر از چیزی می‌شن که در واقعیت هستن. وقتی به‌تدریج باهاشون مواجه می‌شیم، فرصت پیدا میکنیم بفهمیم واقعاً چه اتفاقی می‌افته.
متأسفانه خیلی از دخترهای نوجوان و جوان، به‌جای اینکه از غذا خوردن لذت ببرن و به نیازهای بدنشون توجه کنن، مدام درگیر محاسبه، محدودیت و عذاب وجدان می‌شن.
از خوردن یه تکه کیک می‌ترسن، بابت هوس کردن پیتزا خودشون رو سرزنش میکنن و گاهی حتی از اینکه دیگران ببینن چه چیزی میخورن، خجالت می‌کشن.
انگار غذا خوردن هم تبدیل شده به کاری که باید بابتش از دیگران اجازه بگیرن!
اما حقیقت اینه که ما برای خوردن غذایی که دوست داریم، لازم نیست احساس شرمندگی کنیم.
بدن تو قرار نیست با هر وعده‌ی غذایی محاکمه بشه و ارزش تو هم با چیزی که توی بشقابت می‌ذاری، تعیین نمی‌شه.🩵
1 273
سلام، راستشو بخواین من خیلی به خودم عجیب سخت گرفتم، مامانم همیشه تحسینم میکرد که چون سبزیجات میخوری لاغر میمونی ولی من از دوره کرونا خیلی چاق شدم و الانشم هستم، از موقعی که چاق شدنم به چشمم اومد و self aware شدم پرخوری عصبی میکردم، همیشه یک شرمی داشتم از اینکه توی مغازه بگم شکلات میخوام یا کیک میخوام، توی رستوران شرمنده میشدم اگر چیزی مثل پیتزای پپرونی دلم میخواست، حتی توی مدرسه میدیدم بقیه خوراکی های شیرین و آبمیوه دارن بهشون حسودیم میشد که راحت غذا میخورن بدون اینکه چاق شن... هرچیزی رو که میخواستم رو میتونستم خیلی راحت داشته باشم، ولی مغزم خیلی آزارم میداد. حتی راجع به کورنفلکس یا شکلات صبحانه هم اینجوری بودم. دیروز برای دومین بار در عمرم شکلات صبحانه خوردم و دیدم که... اونقدر هم که فکر میکردم وحشتناک نیست.
1 273
من توی خانواده‌ای زندگی میکنم که دخترهاش اندام‌های متفاوتی دارن.
یکی لاغره، یکی اندام متوسطی داره و یکی هم از نظر بعضی‌ها یکم تپل‌تره.
اما می‌دونید چی جالبه؟
هر سه‌تاشون، از طرف خانواده و مخصوصاً بزرگ‌ترها، به خاطر بدنشون تحقیر شدن یا مورد تمسخر قرار گرفتن.
یکی به خاطر لاغری، یکی به خاطر فرم اندامش و یکی به خاطر وزنش.
این تجربه بهم یادآوری کرد که لاغر بودن به این معنی نیست که قراره باب میل همه باشیم؛ همون‌طور که تپل‌تر بودن هم به این معنی نیست که بدنمون ایرادی داره.
وقتی حتی آدم‌هایی با اندام‌های متفاوت، همگی به خاطر بدنشون قضاوت می‌شن.
ما نمیتونیم کاری کنیم که همه از ظاهر ما راضی باشن؛ اما می‌تونیم یاد بگیریم که ارزش خودمون رو به رضایت دیگران از بدنمون گره نزنیم. 🩷
1 273
سلام عزیزم خوبیی
حقیقت من تازه عضو چنلت شدم و کل محتواش رو ندیدم، اما تا جایی که دیدم بیشتر داری به کسایی که لاغر نیستن میگی خودشونو دوست داشته باشن،خیلی هم عالی.❤️
ولی به عنوان دختری که با اندام لاغر و کشیده بزرگ شدم میگم،فکر نکنید اگه اینجوری بودید،همه چیز درست میشد . دخترهای لاغر هم خیلی خیلی آسیب میتونن ببینن از بچگی با شنیدن جملاتی مثل : شبیه ۱۱ میمونی، یکم غذا بخور،مریض شدی؟ باد نبرتت
و اطرافیانشون همیشه به چشم مریض نگاهشون میکنن هرچقدر هم که اندامشون متناسب باشه.
منظورم اینه که هر شکلی هستید، هر جوری با فرم بدنی ، خودتون رو دوست داشته باشید چون واقعا فرم خاصی نیست که بشه گفت همین،همین فرم ایده آله! هر شکلی باشید همیشه حرفهای آزار دهنده بعضی هارو می‌شنوید.
هیچوقت فکر نکنید اگه جور دیگه ای بودید،همه چیز عوض میشد.
1 273
سلام خرگوشم 🩷🫶🏻
یه بار یه هم‌سرویسی داشتم که به خاطر تفاوت اعتقادی‌اش مدام از طرف بقیه مسخره میشد. حتی با وجود تذکرهایی که دادم، اذیت کردنشون بازم ادامه پیدا کرد و در نهایت مجبور شد سرویسش رو عوض کنه.
این رو بهت میگم که بدونی گاهی اوقات مشکل از ما نیست؛ بعضی آدم‌ها عادت کردن با تحقیر کردن دیگران احساس برتری کنن.
اول از همه میخوام این رو بدونی که فراموش کردن کارهای مدرسه یا یادش نبودن بعضی چیزها، هیچ ربطی به خنگ بودن یا ارزش تو نداره. همه ما ممکنه چیزی رو فراموش کنیم یا اشتباه کنیم. 🩷
یه چیز دیگه هم هست؛ وقتی بهت میگن «خوبه که باجنبه‌ای و ناراحت نمیشی»، یادت باشه که تو مجبور نیستی برای باجنبه به نظر رسیدن، ناراحتی‌هات رو پنهان کنی یا اجازه بدی کسی تحقیرت کنه. حق داری ناراحت بشی و حد و مرز داشته باشی.
اگر امکانش رو داری، با خانواده‌ات صحبت کن و ببین می‌تونی سرویس‌ات رو عوض کنی یا نه. اگر هم فعلاً امکانش نیست، سعی کن یک بار خیلی جدی و بدون خنده بهشون بگی: من تا الان چیزی نگفتم، ولی این شوخی‌ها واقعاً ناراحتم میکنه. دوست ندارم دیگه در مورد من این‌طوری حرف بزنین.
اگر هم ادامه دادن، لازم نیست مدام خودت رو براشون توضیح بدی یا ثابت کنی که ناراحت نمیشی. از یک بزرگسال قابل اعتماد کمک بگیر.
و در آخر، خرگوش، میخوام این رو یادت بمونه: اینکه کسی تو رو مسخره میکنه، به این معنی نیست که حرفش درباره تو حقیقت داره. قرار نیست همه آدم‌ها تو رو درک کنن یا دوستت داشته باشن، اما هیچ‌کس هم حق نداره برای خندوندن بقیه، عزت‌نفست رو هدف بگیره. 🫂🩷
1 273
همسرویسیام هرروز مسخرم میکنن سر چیزای الکی مثل اینکه کارا های مدرسه رو یادم نمونده یا چیزای اینجوری و خیلی جدی تحقیرم میکنن سرش و یه حسی میدن انگار میگن اه چقد خنگ و اسکلی
بعضی وقتا بعدش میگن خیلی خوبه که با جنبه ای و ناراحت نمیشی
ولی من الان سه روزه که حالم خیلی بده سر حرفاشون و نمیدونم باید چیکار کنم
1 273
یه چیز دیگه هم هست که نباید فراموش کنیم؛ 🩷🐰
بیشتر اندام‌ها و پوست‌های بی‌نقصی که می‌بینیم، از فاصله‌ی دور، زیر نورپردازی حرفهای، با آرایش، گریم و گاهی فیلتر به نمایش گذاشته می‌شن.
اما واقعیت اینه که حتی فرشته‌های ویکتوریا سکرت هم پوست کاملاً بی‌نقصی ندارن؛ اون‌ها هم ممکنه لک، جوش، تیرگی زیر چشم، بافت پوست و منافذ قابل مشاهده داشته باشن.✨
چون مدل بودن به معنی نداشتن نقص‌های طبیعی بدن نیست؛ فقط ما معمولاً اون نقص‌ها رو نمی‌بینیم.
ما داریم پوست واقعی خودمون رو از نزدیک، با تمام جزئیاتش می‌بینیم و با تصویری مقایسه میکنیم که ممکنه ساعت‌ها برای آماده‌سازی و ویرایشش وقت صرف شده باشه.
منبع تصویر :
پیج اینستای drskin.dorostge
1 273
با حرفات و پست آخرت خیلی موافقم بودم :)
یکی اینکه ما واقعا فقط نتیجه رو میبینم خیلی وقتا ، به تلاش ها و سختی های پشتش توجهی نمی‌کنیم و حتی قضاوت میکنیم.
بعد اینکه درسته ورزش و تغذیه و محیط و خیلی از این چیز ها مهمه اما واقعا دخترا و زنا به خاطر استاندارد های جامعه نباید به خودشون فشار بیارن ، مخصوصا بعد از دوران سختی مثل بارداری و زایمان، که بعدا از خودشون توقع داشته باشن واقعا بدنشون روی فرم باشه و خودشون رو اذیت کنن
به نظر من باید واقعا یه مدت بگذره که هم از لحاظ ذهنی هم طبیعی استیبل بشن و بعد به روتین ورزشی خودشون برگردن
1 273
بیشتر ما توی رابطه‌مون یه باور پنهان داریم: اینکه اگه زیبا باشیم، حتماً دوست‌داشتنی‌تریم و روابط موفق‌تری خواهیم داشت.
اما واقعیت اینه که حتی زیباترین آدم‌ها هم ممکنه خیانت ببینن، طرد بشن یا توی رابطه‌شون آسیب ببینن.
مثلاً آدرینا لیما، سوپرمدل معروف و از فرشته‌های ویکتوریا سکرت، هم تجربه‌ی جدایی و خیانت رو داشته.
چون زیبایی نمی‌تونه تضمین کنه که کسی دوستت داشته باشه، بهت وفادار بمونه یا باهات درست رفتار کنه.
وفاداری، احترام و تعهد، انتخاب‌های آدم‌ها هستن؛ نه پاداشی که به خاطر داشتن اندام زیبا دریافت میکنیم.
پس اگه تا امروز فکر می‌کردی با زیباتر شدن بالاخره دوست‌داشتنی‌تر می‌شی، شاید وقتشه از خودت بپرسی:
نکنه دارم تلاش میکنم بدنم رو تغییر بدم تا چیزی رو به دست بیارم که اصلاً با ظاهر من تضمین نمی‌شه؟ 🩷🐰
1 273
جالبه بدونی بعد از دیدن اندام باربارا، خیلی از دخترهای جوون و حتی مادرها احساس ناکافی بودن یا نارضایتی از بدنشون رو تجربه کردن.
اما یه چیز مهم رو باید یادمون باشه؛ ما فقط نتیجه رو روی این استیج در حال کت واک می‌بینیم، نه مسیری که برای رسیدن به اون اندام طی شده.🪞
اول؛ گلچین شدنمدلهایی مثل باربارا از بین تعداد زیادی از افرادی که برای مدل شدن در ویکتوریا سکرت اقدام میکنن، انتخاب می‌شن چون این مدل ها معیار های خاصی دارن . پس اینکه بیشترشون اندام خیلی لاغر یا اسکینی دارن اتفاقی نیست؛ اون‌ها برای یک استاندارد خیلی محدود انتخاب شدن، نه برای نمایندگی همه‌ی زن‌ها.
دوم؛ ژنتیکژنتیک تأثیر خیلی زیادی روی فرم و تایپ بدنی داره. وقتی خودمون رو با این مدل‌ها مقایسه میکنیم، در واقع بخشی از ژنتیک خودمون رو با ژنتیک اون‌ها مقایسه میکنیم؛ چیزی که از اول برابر نبوده.
سوم؛ محیطباربارا دوران بارداری و بعد از زایمانش رو در محیطی با حمایت و امکانات زیاد گذروند. قبل از مقایسه، به خودت یادآوری کن که شاید تو توی محیطی زندگی میکنی که استرس، فشار مالی یا مسئولیت‌های بیشتری رو به دوشت گذاشته.
چهارم؛ تغذیهتغذیه نقش مهمی داره. خود باربارا گفته بود بعد از زایمان بیشتر از غذاها و محصولات ارگانیک و سالم استفاده میکرد. خیلی از مدل‌ها هم متخصص تغذیه و برنامه‌ی غذایی شخصی‌سازی‌شده دارن.
پنجم؛ ورزشورزش قبل و بعد از بارداری روی روند بهبود بدن تأثیر می‌ذاره. باربارا در دوران بارداری هم ورزش میکرد و مدل‌های ویکتوریا سکرت معمولاً تمرین‌های منظم و گاهی سنگینی دارن تا برای کارشون آماده بمونن. پس قبل از اینکه خودت رو با این اندام‌ها مقایسه کنی، این رو یادت باشه: هیچ‌کدوم از دو طرف ماجرا از نقطه‌ی شروع یکسانی شروع نکردن.🪄💛 مقایسه‌ای که شرایط، ژنتیک، امکانات و سبک زندگی رو نادیده بگیره، مقایسه‌ی عادلانه‌ای نیست. 🩷
