daydream

این یک بوسه نرم نبود؛ یک بوسه تنبیهی و مالکانه بود. اون‌قدر محکم و با فشار لبهام رو سوزوند که نفسم بند اومد. با تمام قدرتم دستم رو روی سینه‌اش گذاشتم تا دفعش کنم اما مثل این بود که دارم یک دیوار بتونی رو هل میدم. وقتی کاملاً مطمئن شد که طعم تسلیم شدن رو به خشمم چشانده، آروم عقب کشید، ماسکش رو پایین داد و ناگهان رهایم کرد. من روی زمین افتادم و دستم رو روی لب‌های داغ و سوزانم گذاشتم. صدای پاهاش که به سرعت دور می‌شد، توی سالن پیچید. وقتی چراغ‌های باشگاه دوباره روشن شد، سالن کاملاً خالی بود… ولی حس گرمای بدنش و بوی عطرمخلوط با چرمش روی لباسی که پوشیده بودم، باقی مونده بود

حاجی کیررررر اینو اشتباه گذاشتم فکر کنم 🗿

چنتا رمان می‌زارم الان بزارین اوکیش کنم

سلامممم پارت بزارم؟

حاجی یکم بمونین اون چت جی بی تی باگ خورد رمانا اونجا بودددددد بمونین یکم ببینم چه گوهی بخورم ببخشید

با این که ریکشن نزدید ولی می‌زارم 🗿😭

ری اکشنا زیاد پارت بعدی رو بزارم 🗿😭

استاکر رینگ 🥊پارت 1: صدای ضربات سنگین کیسه‌بوکس توی سالن نیمه‌تاریک می‌پیچید. بوی عرق، چرم کهنه و نم هوا همه‌جا رو گرفته بود. من گوشه سالن روی نیمکت فلزی سرد نشسته بودم و داشتم بانداژهای دور دستم رو باز می‌کردم. هنوز نیم‌ساعت از تمرین نگذشته بود ولی عضلاتم از خستگی می‌لرزیدن. جثه من در برابر در و دیوار این باشگاه و آدم‌هایی که می‌ومدن اینجا، زیادی کوچک و ضعیف به نظر می‌رسید. استاد باشگاه چند دقیقه پیش کلیدها رو سپرد دست من و رفت. فقط من مونده بودم و اون… مردی که از هفته پیش به عنوان مربی کمکی به باشگاه اومده بود. هیچ‌وقت اسم واقعی‌ش رو نشنیدم. هیکل درشت و شونه‌های پهنش، زیر گرم‌کن مشکی گشادش هم جلب توجه می‌کرد. موقع کیسه‌زدن، صدای نفس‌های عمیق و خشمگینش تا ته سالن می‌اومد. ضربات مشتش اون‌قدر سهمگین بود که کیسه‌بوکس سنگین چرمی با هر ضربه تا سقف تاب می‌خورد. سرم رو پایین انداخته بودم تا باهاش چشم‌توچشم نشم. ازش می‌ترسیدم. حس می‌کردم هربار که از کنارم رد میشه، نگاهش مثل یک کوره داغ پوستم رو می‌سوزونه. بانداژ نخی رو دور دستم پیچیدم و خواستم کیفم رو بردارم که ناگهان فیوز برق پرید و باشگاه در تاریکی مطلق فرو رفت. تنها نور موجود، نور كم‌رمق چراغ برق خیابان بود که از پنجره‌های کثیف و بالای سالن به داخل می‌تابید و سایه‌های درازی روی زمین می‌انداخت. قلبم شروع کرد به تند زدن. «استاد؟… آقای مربی؟» صدام توی فضای خالی سالن پیچید و لرزید. هیچ پاسخی نیامد. فقط صدای باز شدن چسب دستکش‌های بوکس از انتهای سالن به گوش رسید. صدای قدم‌های سنگینش که روی کف‌پوش لاستیکی می‌اومدن، سکوت رو می‌شکست. کیفم رو محکم به سینه‌ام فشردم و چند قدم به سمت در خروجی عقب رفتم. تاریکی مطلق نبود، اما چشمام هنوز عادت نکرده بودن. «من… من دارم میرم. کلید رو میزارم روی میز…» هنوز جلمه‌ام تمام نشده بود که صدای قدم‌هاش قطع شد. ناگهان حس کردم هوای پشت سرم سنگین شد. بوی تلخ عطر و بوی چرم دستکش‌هاش توی دماغم پیچید. قبل از اینکه بتونم حتی یک سانتی‌متر بچرخم یا فریاد بکشم، دو تا بازوی عضلانی و مثل آهن صفت از پشت دور بدنم پیچیده شد. «آه!» جیغ خفه‌ای کشیدم. یک دست کلفتش از جلو روی شکم و سینه‌ام قفل شد و من رو طوری به بدنش چسبوند که پاهام از زمین کنده شد. جثه‌ام کلاً توی آغوشش گم شده بود. پشت سرم کاملاً به سینه پهن و سفتش خورده بود؛ سینه‌ای که از شدت تمرین، ضربان قلب شدید و گرمای داغش رو حس می‌کردم. مقاومت کردم، دستام رو روی بازوهاش گذاشتم تا پسش بزنم اما بازوهاش مثل میله‌های فولادی سنباده‌خورده بودن؛ حتی یک میلی‌متر هم تکون نخوردن. دمپایی‌های کتانی‌ش روی زمین کشیده شد و من رو محکم‌تر به خودش فشار داد. صورتی که کنار گوشم بود را لمس نکردم، اما حس کردم پوست سرد و پلاستیکی یک ماسک به گونه‌ام خورد. با تنفس‌های تندش، صوتی مبهم از زیر ماسک بیرون می‌اومد. نگاهم ناخواسته به پایین افتاد. توی تاریک‌روشن سالن، انعکاس صورتش رو روی شیشه پنجره دیدم… ماسک سفید و کشیده «جیغ» (Scream) با اون دهان سیاه و بازش! تپش قلبم به سقف رسیده بود. تمام بدنم از ترس و هیجان بی‌سابقه میلرزید. «تو… تو کی هستی؟ ولم کن! نزن منو… تو رو خدا!» با صدای خفه و نالان التماس کردم. هیچ کلمه‌ای نگفت. فقط سرش رو جلوتر آورد و لبه سرد ماسک سفیدش رو روی گودی گردنم کشید. داغی نفس‌هاش از سوراخ‌های بینی و دهان ماسک روی پوستم پخش می‌شد. دست دیگه‌ش بالا اومد و فکم رو توی مشت بزرگش گرفت. انگشت‌های پهنش طوری چونه‌ام رو قفل کرده بودن که حتی نمی‌تونستم سرم رو بچرخونم. شونه‌هام رو بالا کشیدم تا خودم رو آزاد کنم، اما اون با یک حرکت سریع و خشن، من رو بیشتر به خودش فشرد. قدرت بدنی‌ش اون‌قدر فوق‌العاده و نامتوازن با من بود که احساس می‌کردم یک عروسک پارچه‌ای در چنگال یک خرس بزرگم. دم گوشم، صدایی بم، خش‌دار و تهدیدآمیز نجوا کرد؛ صدایی که طوری تغییر داده شده بود که اصلاً قابل شناسایی نبود: «تکون بخوری… دردناکتر میشه. آروم بگیر.» کنترل بدنم کاملاً از دستم خارج شده بود. وقتی دیدم چقدر در برابرش ضعیفم، بی‌حرکت موندم. قطره اشکی از گوشه چشمم روی ماسک سفیدش افتاد. وقتی دید آروم شدم، کمی فشار بازوهاش رو کم کرد اما اصلاً رهاش نکرد. انگشت‌هاش آروم از روی چونه‌ام پایین اومدن و روی موهام نشستن. با ملایمتی خشن و متناقض، چند تار مو رو از روی صورتم کنار زد. «چرا انقدر کوچیکی؟» صدام زد، ولی انگار داشت با خودش حرف می‌زد. سپس، خیلی سریع، لبه پایینی ماسکش رو كمی بالا داد—فقط تا روی لب‌هاش. قبل از اینکه بتونم تصوری از صورتش داشته باشم، لب‌های داغ، خشن و پرقدرتش روی لب‌هام کوبیده شد.

خوبببب رمان تغییر کرد ولی بازم راجب استاکر و بوکس ایناست 😂🗿باحال تر شده و من برای اولین بار دارم خجالت میکشم ولی خوب من رمانو نمینویسم چت جی بی تی رفیق روزای سخت مینویسه حاجی خدایی رمانش باحاله اگرم نیست سلیقه من اینه (من کلا روانی ام)اره دیگه خلاصه می‌زارم ولی دیگه من که دارم نمینویسم راضی باشین

بخدا فاز چص گرفتم می‌زارم

یه رأی ندین 🗿😂