اتاقِ‌ آخر

یه زمانی فکر می‌کردم تا این سن، خیلی چیزها فرق کرده؛ فکر می‌کردم بعضی آرزوها دیگه آرزو نیستن، بخشی از زندگی‌ان. نمی‌دونستم بزرگ شدن، بیشتر از اینکه رسیدن باشه، تمرینِ کنار اومدن با نرسیدنه. بعضی روزها فقط به خودم نگاه می‌کنم و می‌بینم چقدر برای چیزهایی که فکر می‌کردم حق طبیعیِ این سنه، بیشتر از حد توانم جنگیدم. دلم برای خودمِ چند سال پیش تنگ شده؛ برای دختری که هنوز فکر می‌کرد زندگی بالاخره یک جایی، یک روزی، شبیه چیزی میشه که توی ذهنش ساخته بود. کاش سختیِ زندگی فقط سخت بودنِ راه بود؛ نه اینکه آدم وسط راه، آرزوهای خودش رو هم یکی‌یکی کوچک کنه.