مرثیه فرمانده. ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

می‌گفتند تو صاحب یک سایه‌ی معمولی نبودی. سایه‌ات شب‌ها چند قدم جلوتر از تو راه می‌رفت، انگار همیشه چیزی را می‌دانست که تو هنوز نفهمیده بودی

حتی حوصله‌ی جنگیدن هم نداشت.

در سرزمینی که آتش، زبانِ خدایان بود، نام هادسون را با ترس بر دیوارهای سوخته می‌نوشتند. او شروری نبود که برای قدرت بجنگد؛ حقیقت این بود که بیشتر اوقات، حتی حوصله‌ی جنگیدن هم نداشت. روزها را روی تخت سنگی قصرش می‌گذراند، به شعله‌های آتش خیره می‌شد و هرکس از او کاری می‌خواست، با بی‌حوصلگی جواب می‌داد: «بعداً.» اما یک قانون داشت؛ اگر قولی می‌داد، انجامش می‌داد. روزی پادشاهی برای کشتنش به سرزمین او لشکر کشید. همه انتظار داشتند هادسون فرار کند؛ اما او برخاست، شنلش را برداشت و به سمت میدان رفت. یکی از سربازان پرسید: «چرا برای این آدم‌ها می‌جنگی؟» هادسون شانه بالا انداخت. «قول داده بودم ازشون محافظت کنم. حوصله ندارم قولم رو بشکنم.» آن شب، آتش تمام دشت را بلعید. صبح که رسید، دشمنان گریخته بودند و هادسون دوباره روی همان تخت سنگی خوابیده بود. از آن روز افسانه‌ای میان مردم ماند: «به هادسون اعتماد نکن؛ مگر اینکه به تو قول داده باشد. آن‌وقت حتی جهنم هم نمی‌تواند جلویش را بگیرد.»

https://t.me/Doomedthv

هر دو طرف این طنابی که روش وایسادم سقوطه.