میانِ غبار و نور 🍁 ؛

اَندر احوالات

این زندگی این بودن ؛ باید برای جز فقط زنده موندن باشه . . مگه نه ؟

شده دلتنگ بشوی چاره نیابی جز اشک ؟ من به این چاره‌ی بیچاره دچارم هر شب . .

شما که او را ندیده‌اید ، چشم هایش، چشم هایش . . باور کنید من هم سير نديدمش ؛ چشم‌هایش نگذاشتند .

وقتی تو گریه میکنی ؛ شک میکنم به بودنم . . پر میشم از خالی شدن گم میشه چیزی از تنم

بی تو باخت و بردنم هیچ ؛ بی تو تنها ماندنم هیچ گریه و خندیدم هیچ با تو دیگر ترس جان هیچ با تو خشم آسمان هیچ با تو بودن غیر از آن هیچ . .

خون می‌چکد از دیده در این کنج صبوری این صبر که من میکنم؛ افشردن جان است..