کافه‌ مستاجر پلاک ۱۲

با ارسالِ نظرهاتون خوشحالم کنید.

تا آلبومِ بعدی، امیدوارم از شنیدن و خوندنشون لذت ببرید. آلبومِ " تیمارستان. " به زودی.

متن و ترجمه‌ی آهنگا 👇🏻

خب رفقا، پس از تلاش‌های فراوان، آلبومِ "فرزندانِ نفرین شده" به پایان رسید. همینطور که می‌دونید صفر تا صدِ این آهنگا با هوشِ مصنوعی ساخته شده، متن‌های هر ترک با خودمه. به غیر از the killer و illusion of freedom ، اولی رو با کمکِ امیر نوشتم و دومی رو امیر خودش نوشته.

جدیداً خیلی به خودم می‌گیرم همه چی رو و هرکی هرچی می‌گه فکر می‌کنم‌ منظورش منم. وسطِ بازی مافیا بودیم، خانومه داشت به آقاهه تارگِت می‌زد که چرا درمورد مجسمه اون گاوه شوخی کردی که حواسمونو پرت کنی؟ تو مافیایی. آقا بلند شد به من اشاره کرد گفت بابا این گاو واسه قبل از این بود که کارت‌ها پخش بشه. بعد من فکر کردم منو می‌گه، خیلی جدی بهش گفتم من گاوم؟ گفت شما نه، مجسمه‌ی پشت‌سرت. تا نیم ساعت داشتن می‌خندیدن. هرهر و مرض.

بعضی آدما سطحِ گُنده‌گوزی‌شون اینطوریه که شما بری بهشون بگی "من گُه خوردم." طرف می‌گه: "نههه! منم گُه خوردم، تو کجا گُه خوردی؟ من توی جنگل‌های آمازون بودم، اونجا یه گوریل رید، گُه اونو خوردم، تازه توی ظرف با قاشق طلا هم خوردم." زهرمار بابا اول و آخرش گهتو خوردی دیگه، این چُسی بازیات دیگه واسه چیه.

با هربار سوختنِ کف دست و باسنم وقتی می‌نشینم روی صندلیِ ماشین، پشتِ فرمون، لَه‌لَه می‌زنم از گرمای هوا و این آفتابِ داغ، با هربار سوختنِ کونم، به یک عدد تابستون‌فن فحش می‌دم.

قضاوتِ چی؟ :/ من این همه دلقک بازی درآوردم اینجا، یعنی الان همه فکر می‌کنن من دلقکم؟

لحن حرف زدنت و کلماتی که به کار می‌بری، همگی نشان‌دهنده‌ی شخصیت و شعور تو هستن؛ پس لطفاً با دقت حرف بزن، چون ممکنه دیگران از روی نحوه‌ی صحبت کردنت، شخصیتت رو قضاوت کنن.

اشکال نداره افسرده‌ایم. به‌جاش سلیقه موسیقیِ خوبی داریم.

کم‌کم دارم‌ به این نتیجه می‌رسم که علاوه‌ بر اسپاتیفای، ساوندکلود هم گاهی چیزای خوبی بهم معرفی می‌کنه.

لینکشو بفرستید واسه باریستاها و کسایی که توی کافه کار می‌کنن :))) شاید به دردشون خورد.

دورم رشته‌کوهی بی‌پایان از روابط تمام شده ولی تمام نشده.

تازه همین‌ الان کارهای ماشین تموم شد. از ۱۰ صبح برق ندیدم. رفتم اداره بیمه، برقشون‌ رفته بود. گفتن ساعت ۱۲ میاد. ۱۲ که برق اومد کار من تموم شد. رفتم جوشکاری برای سپر ماشین، و صافکاری و نقاشی، برق نداشتن. یعنی تازه رفته بود. گفتن ساعت ۲ میاد. ساعت ۲ برگشتم خونه ناهار بخورم، برقمون رفت. ساعت ۴ که برقمون اومد باید ماشینو می‌بردم مکانیکی، رسیدم اونجا، اونجام برقشون‌ رفته بود. یعنی نوبتی هر قبرستونی که رسیدم برقشون رفت.

یک‌بار که اسیرِ خرج و تعمیر ماشین بشید و کل روزتون توی تعمیرگاه و مکانیکی هدر بره تصمیم می‌گیرید ماشینتون رو بذارید توی پارکینگ و از این به بعد هرجا خواستید برید با اسنپ برید. گور پدر ماشین.