کافه‌ مستاجر پلاک ۱۲

زمانِ اشتباهی به دنیا اومدم. توی شهرِ اشتباهی متولد و بزرگ شدم، توی خانواده‌ی اشتباهی حضور داشتم. تاریخِ اشتباهی رو زندگی می‌کنم. بعضی وقتا احساس می‌کنم کلاً به دنیا اومدنِ من یک اشتباهِ خیلی بزرگ بود که هیچ‌‌وقت نباید اتفاق می‌افتاد.

به یک‌ سری جزئیات و ریزبینی‌هایی اهمیت می‌دم که توی این دوره زمونه کم‌تر کسی بهشون توجه می‌کنه و اهمیت می‌ده.

اگه می‌دونستید کلمات، و نحوه‌ی درست نوشتن، حتی توی صفحه‌ی چَت چقدر برام با ارزشن و از اینکه می‌بینم یک نفر مثلِ خودم بهشون اهمیت می‌ده چقدر لذت می‌برم، هیچ‌وقت فکر نکرده و ندیده و نسنجیده برام چیزی نمی‌فرستادید.

رادیو سُک‌سُک، پادکست منه. برای واو به واوش فکر کردم و از عالم و آدم نظر خواستم تا انجامش بدم. تا همین نیم ساعت پیش هم در فکر پاک کردنش بودم. چون در نظرم کافی نبود. اما انجامش دادم. مغزم هنوزم داره فریاد می‌کشه ولی انجامش دادم. این‌ها رو گفتم که بدونید چقدر این پادکست برای من عزیز عه. چون در مقابل خودم ایستادم و رسیدم به چیزی که باید. خوشحال میشم که اونجا ببینمتون.🩷

گرونی باعث شده بهوونه‌ای ایجاد بشه که غذاهایی شبیه به سوپ، عدسی، سالاد ماکارونی و انواع غذاهایی که صرفاً پیش غذان و هیچ‌جوره سیر نمی‌شن سر سفره زیادتر بشه. اعتراضی هم بکنی می‌گن ناشکری نکن، خیلی‌ها همینم ندارن. واژه‌ی جدیدی که یاد گرفتن. خب چی بگم... خداروشکر.

کاش آدم‌های مهابون بیشتر سرراهم قرار بگیرن. دیگه مغزم آدم‌های سمی و خالی از درک و شعور رو تحمل نداره.

از لحاظ روحی دلم می‌خواد با دوستام برم سفر.

هوش مصنوعی برای خطرِ دنیا و حمله کردن به آدم‌ها خیلی کسل کننده و مزخرفه، من واقعاً به زامبی‌ها امید داشتم.