گل‌سیب

چراغ چشم تو سبز است و راه من بسته‌ست. *چه ایهامی:)

كه ذره های وجودم تو را كه می بینند، به رقص می آیند، سرود می‌خوانند!

«گر ستم خوب است آری بر شماهم می‌رسد هرچه می‌خواهی بدی کن وقتِ ماهم می‌رسد از همان دستی که دادی بی‌گمان خواهی گرفت ترکه‌هایت را بزن چوبِ خدا هم می‌رسد»

مرگ پررنگ ترین یادآورِ پوچی این دنیاست، یادآور عمق شکنندگی این زندگی، این‌که تمام این لحظاتِ ترس و خنده و وابستگی و.. در یک لحظه می‌تونه طوری متوقف شه که انگار هیچ‌وقت جریان نداشته.

چیه این مرگ؟ در ظاهر فقط توقف چند فرآیند زیستی و یه اتفاق پزشکی، اما درواقع فرو ریختن و نابودی یه جهان! من نمی‌تونم درک کنم همون موجودی که ما دیروز می‌شناختیم، که درحال زندگی بود، در حال خندیدن، گریه کردن، شکست خوردن و موفق شدن، دوست داشتن و دوست داشته شدن، حالا دیگه نیست! بدن همون بدنه، دست همون دسته، صورت همون صورت و موها همون موها، اما کسی توی این کالبد دیگه زندگی نمی‌کنه، وای.

عاشقِ «آشتی کردن‌» ام، جبران کردن، ساختن، ترمیم کردن، موندن و دوستی از نو کردن، رنجش به دست فراموشی سپردن، آشتی کردن، آشتی کردن، آشتی کردن.

برای من اصلاً Slef care پاسخگو نیست، دیگه فقط و فقط Self kill.

میزونِ میزونم.

من غم سوگ و از دست دادن رو می‌سپارم به گذر زمان، چون خودم هیچ‌جوره و هیچ‌مدله زورم بهش نمی‌رسه.

عاشق خانمی‌های توپر و تپلم، چی رو می‌خوای لاغر کنی؟ ۸۰-۹۰ کیلو عشقی، عشق!

امضا خیلی بانمکه میری یه خط خطی که مال خودته رو میزنی پای یه برگه

تولدت مبارک.

یک بار تو کل زندگیم نشده سر وقت یه کاریو تموم کنم اصلا مهم نیست کی شروع کنم

«شب ز درگاه تو باید به درازا بکشد چشم بیدارِ مرا شوق تماشا بکشد تو سخن گویی و من را به سخن واداری شعر از حنجره‌ام راه به دریا بکشد دست پرعاطفه‌ات را به سرِ ما بکشی دل خشکیده‌ی ما شاخه‌ی رؤیا بکشد تو بمانی گذرِ ثانیه از پا افتد سحر از شرم، خودش دست ز فردا بکشد تو نمانی دلِ من از همه دل برگیرد شهریاری شده و داغِ ثریا بکشد» -از بنده.

چقدر قابل و درخورِ احترامی شما، آدم دوست داره بهت بگه شما، زمانی که جلوت گوشهٔ لبش سسی می‌شه سریع با گوشهٔ دستمال کاغذی پاکش کنه، وقتی به دری رسید بره کنار بذاره اول شما وارد شی، وقتی چیزی از دستت افتاد خم شه برش داره، وقتی کنارت راه میره شونه‌هاش رو صاف کنه، وقتی بارون میاد چتر رو بالای سرت نگه داره، وقتی پاهات رو با استرس تکون میدی آروم دستش رو بذاره رو زانوهات، آدم دوست داره بهت هرطوری که بلده و بلد نیست احترام بذاره!