گل‌سیب

زمان، قاتله.

من استادِ رفتن و نموندن و گذشتنم، از من بپرس، وقتی دلت گیر باشه هرچقدر هم دور شی فقط دلت جا می‌مونه و نخ‌کش می‌شه.

گلِ سیب واقعاً گلِ سیب شد. حالا کاش بمیرم از گریه.

رنگش زدم و مُردم.

دیدن همچین عکسی برام توی چنل رها باور نکردنی بود. وااای!

فاطمه «هنر» رو بین ترقوه‌هاش حک کرده و «صبر» رو نزدیک قلبش انداخته، مثل اینکه رازِ تمام زیبایی‌ها رو می‌دونه.

خیلی تلاشی ندارم که خودم رو مبرا از بدی و زشتی یا بدجنسی نشون بدم و بگم آدم خوبه‌ی داستانِ همه‌ام، نه. گاهی شده منفورترین شخصیت داستان کسی باشم و تقاصش رو هم به گمونم یا دادم یا در نهایت خواهم داد، نوش جونم. گاهی هم شده فرشتهٔ نجات کسی خطاب بشم که مطلقاً لطف خودش بوده ولی زندگی به کامم شیرین‌تر شده، و فکر می‌کنم همین یعنی زندگی؛ این‌که اشتباه کنیم تا جبران کردن رو یاد بگیریم، بد باشیم تا خوب بودن رو بفهمیم، بدی ببینیم تا قدرِ خوبی‌ها رو بدونیم و غلط‌ها رو ببینیم تا تشخیص بدیم چی درسته. شاید هیچ‌کس همیشه قهرمان یا همیشه ضدقهرمانِ داستان‌ها نباشه، ما فقط آدم‌های عادی‌ای هستیم که ممکن الخطاییم و فقط مهمه تا در مسیرِ فهمیدن و بهتر شدن قدم برداریم، همین.

من آنِ توام مرا به من باز مَده.

کسی رو از کاری منع نکنیم، قضاوت نکنیم، جدی می‌گم. چنان در اون شرایط قرار می‌گیریم و همون اتفاق‌ها برامون میفته و همون راه رو در پیش می‌گیریم که کفمون ببُره.

تازه بغلم می‌خوابن! ای بزرگسالان شرور، هیچ نیازی بهتون ندارم.

اما‌.. اگر.. نکنه.. شاید..

این نَبردی که توش گیر کردی برنده نداره ها!

«گر وفادار بمانم به تو، در هر غزلی به وفایم تو بمانی، چو وفایِ ازلی؟» -از بنده.