نعنایِ ژنرال/ rest

به لیمت خوردم

𝖯𝖺𝗋𝗍 10 [ 𝖫𝖺𝗌𝗍 𝗉𝖺𝗋𝗍 ]

نمی‌دانم کدام صبح بود که چشم گشودم و دیدم دیگر هیچ‌چیز شبیه آن چیزی نیست که روزی آرزویش را داشتم. همه‌چیز، آرام و بی‌صدا، از میان انگشتانم لغزید. پل‌هایی که پشت سر گذاشته بودم، فرو ریختند؛ و آن‌هایی که هنوز پیش رویم بودند، پیش از آن‌که فرصت کنم قدمی بر آن‌ها بگذارم، در غبار ویرانی ناپدید شدند. گویی سرنوشت، با حوصله‌ای شگفت‌انگیز، راه بازگشت را از من می‌گرفت و هر بار که می‌خواستم به سوی فردا قدم بردارم، تکه‌ای دیگر از دیروز را بر سرم آوار می‌کرد.

من اما می‌نویسم. چه کار دیگری از آدمی برمی‌آید، وقتی زبانش سال‌هاست از گفتن آنچه در سینه دارد عاجز مانده؟ می‌نویسم، شاید کلمات بتوانند آنچه را که لب‌هایم هیچ‌گاه جرئت اعترافش را نداشتند، به جای من بگویند. شاید این چند سطر، پناهگاهی باشند برای تمام احساساتی که سال‌ها در تاریک‌ترین گوشه‌های وجودم دفنشان کردم؛ برای بغض‌هایی که بلعیدم، اشک‌هایی که نریختم و حرف‌هایی که هر بار تا آستانه‌ی گفتن آمدند و دوباره به سکوت برگشتند. من همیشه ایستاده‌ام. نه از آن رو که نترسیده‌ام؛ از آن رو که کسی نبود دستم را بگیرد. از کودکی آموختم که زمین خوردن، دلیلی برای ماندن بر زمین نیست. آموختم اگر چیزی شکستم، خودم جمعش کنم؛ اگر راهی بسته شد، خودم راه دیگری پیدا کنم؛ و اگر دلم گرفت، آن را چنان در سینه پنهان کنم که گویی اندوه نیز همچون بسیاری از چیزهای دیگر، حقی برای دیده شدن ندارد.

فقط نمی‌خواستم کسی بفهمد که گاهی، پشت تمام این ایستادگی، دختری ایستاده که دلش می‌خواست برای یک بار هم که شده، دیگری به جای او بگوید: «این بار لازم نیست خودت از پسش بربیایی.» اما ظاهراً بعضی آدم‌ها محکوم‌اند زودتر از موعد بزرگ شوند؛ چنان زود که حتی خودشان هم فراموش می‌کنند زمانی کودکی بوده‌اند که حق داشته بترسد، گریه کند و کسی را صدا بزند. برای من، خواستن همیشه شبیه خطایی نابخشودنی بوده است. هرچه خواسته‌ام، پیش از آنکه به دستم برسد، هزار دلیل برای نداشتنش پیدا شده؛ اما همان خواسته، اگر از لبان دیگری جاری شود، ناگهان ساده و ممکن و پذیرفتنی می‌شود. و من مانده‌ام با این پرسش قدیمی که هیچ‌گاه پاسخی برایش نیافتم: چرا سهم من همیشه فهمیدن است، نه فهمیده شدن؟ چرا من باید همیشه آن کسی باشم که صبر می‌کند، کوتاه می‌آید، درک می‌کند و خودش را عقب‌تر می‌کشد تا مبادا جایی برای دیگری کم بیاید؟ گاهی دلم می‌خواهد برای یک بار، تمام آنچه را که سال‌ها در خود فرو برده‌ام، بر سر دنیا فریاد بزنم. بگویم که من هم خسته می‌شوم. که من هم می‌شکنم. که من هم گاهی دلم می‌خواهد کسی نگران من باشد، بی‌آنکه مجبور باشم نخست ثابت کنم سزاوار نگرانی‌ام. اما چه فایده؟ آدمی که سال‌ها سکوت کرده، حتی هنگام فریاد زدن نیز صدایش شبیه نجواست. و شاید تلخ‌ترین حقیقت همین باشد؛ اینکه آن‌قدر به تنها ماندن خو گرفته‌ام که دیگر نمی‌دانم اگر روزی دستی به سویم دراز شود، باید آن را بگیرم یا از ترسِ پس گرفته شدنش، وانمود کنم که هیچ نیازی به آن ندارم. من از قوی بودن خسته‌ام. از اینکه همه به ایستادنم عادت کرده‌اند، بی‌آنکه بپرسند چند بار در خلوت خودم فرو ریخته‌ام. از اینکه هیچ‌کس صدای شکستن مرا نشنید؛ شاید چون سال‌هاست آموخته‌ام چگونه بی‌صدا فرو بریزم. و اکنون، در میان این همه ویرانی، تنها چیزی که برایم مانده، همین چند صفحه است.

کاغذی سفید، قلمی خسته، و دختری که هنوز، با تمام زخم‌هایش، به طرز غم‌انگیزی ایستاده است. نه چون امیدی مانده؛ بلکه چون هنوز کسی به او نگفته است که می‌تواند برای یک لحظه، فقط برای یک لحظه، دست از جنگیدن بردارد.

پشت سر هم از گل‌فروشی بیرون اومدن. جونگ‌کوک با انگشت اشاره‌ش آروم برگ‌های ساکولنت کوچیکش رو نوازش کرد و لبخند ریزی زد. + تهیونگی... می‌دونی چی قشنگ و عجیبه؟ تهیونگ نگاهش رو از گلدون کوچیکِ تو دست پسرش گرفت و به نیم‌رخش دوخت. _ چی شاپرکم؟ + رابطه‌ی خورشید و گل‌ها. _ خب... کجاش عجیبه؟ جونگ‌کوک دستش رو توی موهای مردش برد و به هم ریختش. + به اطرافت توجه کن آقای کیم! تهیونگ خیلی جدی اطرافش  رو نگاه کرد _ اطرافم؟ چند ثانیه مکث کرد و بعد گفت: _ خب من یه گل دارم به اسم جونگ‌کوکی و یه عطر دارم به اسم جونگ‌کوک و یه عشق دارم به اسم جئون جونگ‌کوک و یه خورشید دارم به اسم کوک و یه غذا دارم به اسم کوکی و ی_ + خیلی خوبببب، فهمیدم! تهیونگ خنده‌ی کوتاهی کرد، دست آزاد پسرش رو گرفت و پشت دستش رو بوسید. _ حالا بگو کجای رابطه‌ی گل و خورشید عجیبه؟ جونگ‌کوک نگاهش رو به آسمون نارنجی غروب داد. + اینکه همیشه منتظر همن. گل هیچ‌وقت به خورشید نمیگه شاید یه روز خشک بشه.... یا شاید یه رهگذر از کنارش رد بشه و اونو له کنه و کلی اتفاقات دیگه....... خورشیدم به گل نمیگه شاید فردا هوا ابری باشه...یا اصلا شاید فردا دنیا تموم بشه و نتونم ببینمت اونا ترس‌هاشونو برای هم تعریف نمی‌کنن... فقط هر روز سرِ قرارشون حاضر میشن. _ درست مثل من و تو؟ اینکه منتظر هم می‌مونیم؟ جونگ‌کوک لب‌هاش رو جمع کرد و سرش و چپ و راست تکون داد + نخیر؛ من که هر گلی نیستم!! تهیونگ خنده ی کوتاهی کرد _ شاپرک من دوست داره چه گلی باشه؟ + ساکولنت. _ ساکولنت؟چرا ساکولنت؟ جونگ‌کوک گلدون رو کمی بالاتر گرفت. + چون ساکولنت به نور زیادی نیاز نداره، کافیه یه ذره گرمای خورشید رو حس کنه ، اون‌وقت تا مدت‌هااااااا با همون زندگی می‌کنه. تهیونگ با لبخند  به حرف های دلنشین پسرش گوش میداد _  منظورت اینه به یادش زندگی می‌کنه؟ جونگ‌کوک آروم سرش و مثبت تکون داد + اوهوم. + ساکولنت روزای ابری و سرد، به یاد گرمای خورشیدش زندگی می‌کنه. به یاد اینکه یه روزی یکی گرمش کرده بود. تهیونگ دست جونگ‌کوک رو کمی محکم‌تر گرفت. _ اگه تو ساکولنت باشی....من خورشیدتم؟ جونگ‌کوک لبخند زد. + بله آقای کیم. تهیونگ آه ساختگی کشید. _ ولی تو گرمای زندگی منی؛ من چه‌جوری می‌تونم به تنهایی خورشید باشم؟ جونگ‌کوک چشم‌هاش رو ریز کرد و خندید + اینقدر زبون نریز... بگو این گلدون کوچولو رو کجا بذاریم؟ تهیونگ بدون مکث جواب داد : _ سطل آشغالی. جونگ‌کوک با شدت سرش رو به سمت مرد چرخوند. + یااااا ! چراااا؟ دلت میاد بزاریش تو خیابون ؟؟؟ تهیونگ شونه بالا انداخت. _ چون اصلاً برای من وقت نمی‌ذاری. همش پیش گل‌هاتی. جونگ‌کوک چند ثانیه با ناباوری به مردش نگاه کرد ، اون واقعا به گل هاش حسودی کرده بود ؟ و بعد از چند ثانیه بلند خندید تهیونگ با اخم مصنوعی سرعت قدم‌هاش رو بیشتر کرد. + وایستااا، منم بیام! _ نمی‌خوام ؛ برو پیش گل‌هات. جونگ‌کوک گلدون رو محکم بغل کرد و دنبال تهیونگ‌ دوید + تهیونگیییی ؛قهر نکنننن ، قول میدم تو گلدون شماره‌ی یک باشی! _ نمیخواااممم + قهر نکنننننن