اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

کاش واژه بودم؛ آرام، انرژی‌آگین و جاودانه بر قلب مخاطب‌ش.

کاش خاتون بودم، زیبا، شجاع، اصیل.

نمی‌دونم والا. کاش کلا نبودم.

کاش قباد بودم، عاشق، وفادار و درآخر مُرده.

کاش شازده کوچولو بودم؛ مسافر سیاره‌ها، دوستِ روباه‌ها و کسی که هنوز برای هر غروب آفتاب ذوق می‌کرد.

کاش‌مهستی‌بودم؛ عاشق،اصیل،مغرور،جاودانه،مرده.

کاش سکوت بودم؛ عمیق‌تر از آن‌که فهمیده شوم و ماندگارتر از آن‌که فراموش شوم.

کاش اوسامو دازایبودم. ژاپنی،الکلی و خودکشیده

کاش ونسان بودم. دیوانه " اشفته " دربند

کاش شهرزاد بودم. قصه‌گو ، زیبا و نجات‌یافته.

فقط میدونم کاش شهریار بودم.

کاش گربه بودم. بی تفاوت؛ و نسبت به همه چی "میو".

کاش گربه بودم. بی تفاوت؛ و نسبت به همه چی "میو".

کاش سهراب سپهری بودم. شاعر، عمیق و مرده‌‌.

کاش ویرجینیا وولف بودم. نویسنده، پیچیده و جاودانه.

کاش شکسپیر بودم کارگردان، نمایشنامه نویس و مرده.

کاش مُرده بودم، سرد ، بی روح، آرام.

کاش نزارقبانی بودم. عاشق، شاعر، متواضع.

کاش کلاوس بودم؛ عاشق، هنرمند، مرده.

کاش علی بودم، همانی که زمانی بودم!