℘ 𝗈𝗇𝖼𝖾 𝗎𝗉𝗈𝗇 𝗈𝗎𝗋 𝗋𝗎𝗂𝗇 (rest)

«و تو چی، هیرانکیت؟ تو حق نداري چیزی بخوای؟ حق نداری جز این‌که توسط سانتا دیده بشی، از این زندگی خواسته‌ی دیگه‌ای داشته باشی؟ به خودت بیا، هیرانکیت… سالهاست که خودت رو وقف زندگي‌ای کردی که هرگز بهت تعلق نداشته. من رو می‌شناسی، می‌دونی که از وقتی برادرت هفده سالش بود و نمی‌دونست دیدنِ فردا انتخاب درستی‌ـه یا نه کنارش بودم. می‌دونی که وقتی توی چشم‌هات نگاه می‌کنم و می‌گم چیزی به‌جز دوباره داشتنِ سانتا درخواست کن، خودم رو درباره‌ی آسیبی که دوست صمیمی‌م توی اون خونه می‌بینه کور نکردم… تمامِ اینها رو می‌دونی، پس فقط بهم اعتماد کن و دستم رو بگیر. اجازه بده آزادت کنم، اجازه بده چیزی بیشتر از یك احساس مهر و موم شده توی قلبت باشم. به خودت اجازه بده چیزی بخوای، هیرانکیت. به خودت اجازه‌ی داشتن منو بده…

« بگذریم... امشب، بعد از مدت‌ها دوباره در این نقطه ایستادم. مثل دیوونه‌ها با تنها چیزی که ازت برام مونده حرف می‌زنم و از افتخاراتم می‌گم! اما... در کنار افتخار کردن، من رو ببخش مادر. برای این‌که الآن اینجام، دور از خونه و با یک هویت جدید، فقط چون بار نبودنت برای دوش من زیادی سنگین بود معذرت می‌خوام. فکر می‌کردم این زندگی خوشحالم کنه اما در پایان روز... من سانتیاگو پونگ‌ساپاک‌ـم؛ پسری که نقطه‌ای از قلبش تا ابد خالی می‌مونه. » . . . دست‌هاش رو روي فرمون فشرد تا جایی که مثل همیشه، سر انگشت‌های خسته‌ش به سفیدی و نفس هاش، در ریه‌ش یخ بزنه. سرش رو سمتِ پنجره چرخوند؛ جایی که پسرِ مو مشکی، مثل همیشه ایستاده بود. « چرا بیخیالِ من نمی‌شی؟ » « چون این‌جا- » خندید، درب ماشین رو باز کرد و باعث شد که پسر ناخودآگاه چند قدم به عقب برداره. از ماشین پیاده شد و به درب حالا بسته‌ش تکیه داد و سیگاری روشن کرد. نگاهش رو، جوری که انگار می‌خواست به روحِ پسر مقابلش بسپره، بهش داد و جمله‌ش رو قطع کرد. « بس‌‌کن، چی بود... آها! اسکای. بس کن اسکای. هردومون می‌دونیم برات درصدی اهمیت نداره که برادر بزرگ‌تر سانتیاگو، که حتی برادرش هم نیست دوماه تمامه که شب ها می‌آد این‌جا و جرأت دیدنش رو نداره! هربار می‌گی این‌جا برای نونگ عزیزته و من جایی ندارم پس راهم رو بکشم برم، اما تا وقتی که برم می‌شینی و نگاهم می‌کنی... جوری که انگار نگرانی بازهم مثل احمق‌ها درباره‌ش اشک بریزم. می‌گی اگر نرم لوم می‌دی اما نمی‌دی! دوماه گذشته، پس دیگه با این حرف‌ها گولم نزن. پس یا ولم کن برو و یا دلیلش رو بهم بگو! » اشک‌های سرد روی گونه‌ش فرو می‌ریخت و اسکای، ناخودآگاه دستش رو جلو برد تا صورت پسر بزرگ‌تر رو پاک کنه. « چون دوستت دارم، اگر این چیزیه که می‌خوای بشنوی. چون می‌خوام دوستت داشته باشم... »