روجآ

گاهی دلم می‌خواهد تمام جهان پشتِ یک در بماند، و من، میانِ سکوتِ خودم کمی از این همه بودن خسته باشم؛ بی‌آنکه کسی بپرسد چرا هنوز لبخند می‌زنم.

ترسناک ترین چیز درباره مرگ این نیست که یک روز می میری ؛ این است که شاید بعد از مرگ بفهمی هیچ وقت واقعا زنده نبوده ای !

مسئله این است که ، فردا دوباره باید به زندگی ادامه داد .

تو خانواده ایرانی حفظ آبرو همیشه مهم تر از حفظ سلامت روان بوده...

06:06

نمی‌دونم دقیقاً چی داره منو از درون خسته می‌کنه؛ فقط می‌دونم دیگه مثل قبل حوصله‌ی هیچ‌چیزو ندارم. ذهنم پره از فکرایی که جوابی براشون ندارم، و بدتر از همه اینه که حتی نمی‌دونم از چی ناراحتم…فقط دلم می‌خواد یه مدت از همه‌چیز فاصله بگیرم و ساکت باشم

آری ، آن روز چو می‌رفت کسی داشتم آمدنش را باور... من نمی‌دانستم معنیِ «هرگز» را «تو چرا باز نگشتی دیگر؟»

بر کدام جنازه زار می زند این ساز؟ ، بر کدام مُرده ی پنهان می گرید ، این سازِ بی زمان ؟ در کدام غار ، بر کدام تاریخ می موید این سیم و زِه، این پنجه ی نادان ؟