فالش‌خوان

انقدر وقته نیومده‌ام «دی» که کلا غریبی می‌کنم با فضا! :)

کار و معاشرت با سیاوش کامکار واقعا خوب و لذتبخش، و البته سازنده‌ست. کاری که دوست دارم رو با یک فرد مطلع خفن تو این حوزه، انجام می‌دم و هر بار چند ساعت هم معاشرت می‌کنیم و کلی خوش می‌گذره. هفت ماه پیش قسمت اول رو ضبط کردیم و بعدش نشد تا امروز. امیدوارم این سری باز نره تا هفت ماه بعد!

بچه‌ها جون مکان مورد علاقه‌م در تهران کتابفروشی دی و «استودیوسیا»ست. چقدر این آدم و استودیوش خفنه. این هم عکس یادگاری‌ایه که سری قبلی «شنوکاو» گرفتیم.

از آقای اسنپی تشکر کردم که کولر زد. روح شهرستانی در من عجیب زنده است🙏🏻.

نه حالا عجالتا نیست. خیلی رندوم یه دوست خیلی گوگولی بلوچ پیدا کردم که گفت می‌خواد بره کردستان و گفتم صفا باشد.

ترمینال غرب افول انسانیته.

بچه‌ها جون بردیم. ولی من مردم و زنده شدم تا بردیم. از استرس لب‌هام خشک شد!

🇪🇸

تو اتوبوس و تو قهوه‌خونه‌ی سرراهی فوتبال رو می‌بینم.

برای ۱۲,۱۳ ساعت جاده، لطفا برام موسیقی و پادکست بفرستید: چه شناس: @faroq_qaderi چه ناشناس: http://t.me/HidenChat_Bot?start=343006144 و چه این زیر در دیساکشن👇🏻:

لطفا امشب هم برام موسیقی بفرستید: چه شناس: @faroq_qaderi چه ناشناس: http://t.me/HidenChat_Bot?start=343006144 و چه این زیر در دیساکشن👇🏻:

قسمت دوم پادکست یاد ۱۴۹ دقیقه شد. فیلم ساخته‌ام انگار!

اینی که گفتی لیترالی جملهٔ یونگه

من از بچگی به شکل عجیب و مضحکی منتظر ۱۷ سالگیم بودم. یعنی فکر می‌کردم ۱۷ سالگی بهترین سال‌ عمرم خواهد بود. و به شکل غریبی همینطور هم شد و شد بهترین سال زندگیم. حالا و در ۳۰ سالگی هم شدیداً منتظر ۳۵ سالگیم‌ام. حالا که بحران و پیچ ۳۰ سالگی رو رد کرده‌ام و دیده‌ام که واقعا ته دنیا نیست، فکر می‌کنم این ۵ سال بهتر از چیزی که فکر می‌کردم خواهد گذشت، و بعد ۳۵ و البته ۴۰ سالگی خوبی خواهم داشت. اصولاً معتقدم که زندگی تا پیش از ۴۰ شوخی‌ای بیش نیست و در بهترین حالت یک قلق‌گیریه برای بهتر زندگی‌کردن در ۴۰ به بعد!

به قول سایه (نقل به مضمون می‌کنم): «من رفاقتم با آدم‌ها علی‌الحسابی نیست، شبانه‌روزیه.» دلم برای رفاقت‌های شبانه‌روزیم با دوست‌هام تنگ شده. و این روزها انگار بیش از هر چیز نیازمند یک رفاقت شبانه‌روزی با یه اکیپ هم‌دلم. که حالا که بزرگسالی چنبره انداخته بر زندگی‌هامون، باهاش کنار بیایم و این اکیپ و رفاقت، «کاری» -هم- باشه. یعنی با هم کار و زندگی کنیم. مثلا با هم یه نشریه داشته باشیم، یا یه پادکست، یا یه استودیو. یه همچین چیزی خلاصه. که شب‌ و روزمون با هم بگذره. این رویای دیرین منه.