Faded Memories

تو منو ناراحت رها کردی دیگه چجوری باورت کنم؟

باز حالا خوبه نور از محل زخما وارد میشه، اگه خارج میشد من الان چلچراغ بودم.

حوصله سه چیز رو ندارم؛ خودم، اول هفته و وضعیت ایران.

نمیبخشمت نه بخاطر رفتنت، نه بخاطر سنگین و بی رحم بودنت. نمیبخشمت چون حس کمبودی بهم دادی که همیشه باهامه.

من قبول کردم‌ که بهش نمیرسم و مال من نیست، ولی نمیدونم چرا تا به این فکر میکنم که آرزوم چیه و چی میخوام؟ باز هم اون آدم تنها چیزیه که میاد تو ذهنم و آرزوی محال منه.

بعضی نبودنا، فقط نبودن نیست… یه تیکه از زندگیه که دیگه برنمی‌گرده🖤

ببخشمت؟ مگه پامو لگد کردی که بخوام ببخشمت؟ تو قلب منو تیکه پاره کردی.

هراز گاهی تو خیالم باهات حرف می‌زنم؛ شاید اگه آخرین باری که دیدمت بغلت می‌کردم، انقد دلم برات تنگ نمی‌شد.

نبودنت درد داره.. دردش مثل این میمونه ک از بالای یه ساختمون بلند بپرم پایین  و تک تک استخونام بشکنه. نبودنت بغض داره.. بغضش جوریه که گیر میکنه تو گلوم و هیچجوره نمیترکه. نبودنت ترس داره.. ترسش مثل این میمونه که من تنها آدم زمین باشم و دیگه هیچکسو نداشته باشم که باهاش حرف بزنم،هیچکس نباشه که بغلم کنه. نبودنت شبیه بودن تو خلا  و سیاهی میمونه.. انگار  هیچ چیز و هیچکس نیست تو دنیا وقتی تو نباشی. نبودنت خوب نیست ،اصلا خوب نیست...

دخترمه اما پیشم نی.

صدایی توی درونم هست که بهم می‌گه: "تو به اندازه‌ی کافی به زندگی‌ت سخت گرفتی؛ نمی‌خوای یکم گند بزنی به زندگی‌ت؟ شاید پشت گند‌کاری‌هات، واقعا ثمره‌ی دلچسبی انتظارتو بکشه".

یکی از باگ هام اینه که شوخ طبعم در حالیکه ذاتا انسان غمگینیم.

‏بشین تا یکی اندازه من دوست داشته باشه.

آدم از کسی که دوسش داره راحت دست نمیکشه، باید اونقدر بریده باشه، باید اونقدر خسته شده باشه، باید اونقدر برات دست و پا زده باشه، که با وجود اینکه دوسِت داره، دیگه نخوادت.

شاید باید منم عاشق مشکلاتم شم تا اونام من و تنها بزارن.