Faded Memories

آخرشم همونی شد که احمد کایا گفت : به آغاز اعتماد نکن، حقیقت در آخرین لحظه گفته میشود.

میگفت عشق میره عین قطار ولی مهمه با کی سوار شم

انقدر که کف اتاقم مو هست رو سرم نیست خدایا مسخرشو درآوردی

تمام طول سال هیچ کاری نکردم. تنها به رفتنت نگاه کردم و منتظر موندم تا برگردی.

یه وقتایی دلم می‌خواد ناپدید شم. نه قهر کنم، نه خداحافظی، نه حتی یه یادداشت کوتاه. فقط برم. بی‌صدا، بی‌رد، طوری که هیچ‌کس نفهمه کی رفتم، کجا رفتم، چرا رفتم. انگار هیچ‌وقت نبودم. چقدر نیاز دارم یه‌جایی برم که هیچ‌کسی نشناسدم، چقدر نیاز دارم هیچ‌کسی حتی یادش نیاد که بودم. گاهی بودن سنگینه. و من فقط می‌خوام یه بار، واقعاً “نباشم”.

‏تو بی حوصله ترین، ناراحت ترین، کم صحبت ترین ورژن خودمم.

هر لحظه زندگی در ایران درست مثل همون وقت‌هاییه که مامان لبخند می‌زد و با دمپایی توی دستش می‌گفت بیا کاریت ندارم.

تو همون هیچی هستی که وقتی بهم میگن به چی فکر‌ میکنی میگم هیچی.

کی امروز حالت براش مهم بود؟! افرین حواست به خودت باشه.

آره اگه تو نباشی یکی دیگه هست ولی من اهلش نیستم جاتو بدم به یکی دیگه.

‏من اصن آدم مناسبی برای دلداری دادن نیستم. میشینم پا به پای طرف گریه میکنم. اینجوری نیاز به نفر سوم برای آروم کردن جفتمون هست.

ازینکه مجردم و شرمنده شوهر و بچه نیستم خوشحالم . و ازین که مجردم‌ و شوهر و بچه ندارم ناراحتم .

این جمعه هم مثل همه جمعه ها بدون بغل و بوس و برنامه خاصی گذشت.

اینکه یه نفر به چیزای خیلی کوچیک در موردت توجه کنه واقعا قشنگه.

‏گاهی زیاد از حد توضیح دادن میتونه نشونه اضطراب بالا باشه؛ چون تو به جای بیان خواسته یا تصمیمت شروع میکنی به دلیل آوردن و مثال و توجیه تا طرف مقابل ناراحت نشه یا کاملا تو رو تایید کنه در حالی که تو با اینکار داری خودتو تحت فشار میذاری.