دِࢪیا؛

دلبسته‌ی چشمانِ تو و دل نگرانم به طرز نگاهِ تو که بند است جهانم در دشتِ دلم، عطرِ تو پیچید دوباره هر لحظه کنارِ تو بهار است خزانم باید که به دریا بزنم این دلِ خود را تا اینکه به فردا برسم با تو بمانم رد می‌شود از عمرم و عالی‌ست چرا که با یاد تو هر لحظه و هر سال جوانم دلواپسم اما چه بخواهم چه نخواهم تو آگهی از زخمِ دل و دردِ نهانم لعنت به صدایی که خوش آید به مذاقت باید که برای تو، من آواز بخوانم

- مهدی سهیلی

دیشب به سرِ زلفش، گفتم دلِ من اینجاست گفتا که رها کن این قصه که غم‌افزا شد...

خوب شد دل بہ عشقٺ مبتلا شد . . خوب شد دࢪدم دوا شد . .

«خانه دوست کجاست؟!» در فلق بود که پرسید سوار. آسمان مکثی کرد. رهگذر شاخه نوری که به لب داشت، به تاریکی شن‌ها بخشید و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت: «نرسیده به درخت، کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است. می‌روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ، سر بدر می‌آرد، پس به سمت گل تنهایی می‌پیچی، دو قدم مانده به گل، پای فواره جاوید اساطیر زمین می‌مانی و ترا ترسی شفاف فرا می‌گیرد. در صمیمیت سیال فضا، خش خشی می‌شنوی: کودکی می‌بینی رفته از کاج بلندی بالا، جوجه بردارد از لانه نور و از او می‌پرسی خانه دوست کجاست؟

- سهراب سپهری

دلخوشم با غزلی تازه همینم کافی است تو مرا باز رساندی به یقینم کافی است قانعم بیشتر از این چه بخواهم از تو؟ گاه گاهی که کنارت بنشینم کافیست

- محمد علی بهمنی

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم، چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

- سعدی

ولی من یک روز برمیگردم؛ حتی اگه نه با بدن، با نامم.

ای پادشهِ خوبان، داد از غمِ تنهایی دل بی‌تو به جان آمد، وقت است که بازآیی