پناه | محبوبه سادات حسینی

به عزیزان در خاک خفته🩶 خزیده بود چنان گنجشک در انزوای قرنطینه که آمدی و ملالِ من پرید از قفسِ سینه دلم_ کبوترِ ترسیده، اگر چه جَلدِ پریدن بود به دست‌های تو عادت داشت به آن دو بامِ پر از پینه به خاک...مُهرِ نمازت شد...به ماه...سنگِ صبورت شد... به هرچه که نظرت افتاد بدل شده‌ست به نقشینه تو راه می‌روی و پشتت، زمین به رقص سما(ع) مشغول تو حرف می‌زنی و بهلول، نشسته غرق طمانینه به خود می‌آیم و با امشب، دو قرن شد که نخوابیدم مُسِنّ شده‌ست نگاهم؟ یا دروغگو شده آئینه؟ به یاد اسم تو می‌اُفتد دلم که می‌شکند بشقاب... نشسته‌ام به سیاهی با زغال‌ها تهِ شومینه نپرس موی سپیدم را، نپرس روی سیاهم را که هر دو داغ جوان دیدند شبیه رستم و تهمینه... به نبش‌قبر تو مشغولم...به لمس اسکلتت قانع مگر به خاک بفهمانم چه بُرده داخل گنجینه!... #محبوبه_سادات_حسینی @panaah_gah